Libelle home » Reizen » Elektraki’s reis – Deel 9
Elektraki’s reis – Deel 9
Vorige week zaterdag ben ik begonnen met een cursus zelfverdediging en verrassend genoeg vond ik het allemaal super leuk om te doen. Een aantal jaar geleden ben ik een keer in de nacht aangevallen op straat door een door drugs en alcohol beïnvloed figuur die, laten we zeggen “niet het beste met mij voorhad”. Het is gelukkig allemaal goed afgelopen en ik heb het ook goed kunnen verwerken in de loop der tijd maar ik ben daarna niet meer zo zelfverzekerd geworden als ik daarvoor wel was. De emoties en het erover praten was wel zo’n beetje klaar maar ik had sterk het gevoel dat er lichamelijk nog iets af te handelen was.
Aan het begin van de eerste les was ik voornamelijk heel erg bang dat alle herinneringen aan die gebeurtenis weer naar boven zouden komen en dat het verschrikkelijk zou zijn. Maar ik merkte al snel dat ik wel herinneringen had maar dat ik die ook los kon laten en in het hier en nu bezig kon zijn met de les. Het één had niets te maken met het ander en dat was een heel bevrijdend gevoel. Het is de bedoeling dat we ook nog eens gaan oefenen met de docent. Hij zal voor die gelegenheid beschermende kleding aantrekken zodat we hem geen pijn doen als we helemaal los gaan. Ik ben heel benieuwd hoe dat zal gaan maar ik ben nu al blij van het idee dat ik iets kan en mag doen als ik me bedreigd voel.
Deze week was ook weer een week van twijfels over wat ik eigenlijk aan het doen ben. Het beeld wat ik ervan heb is hoogstwaarschijnlijk een romantisch beeld. Ik keek gisteravond naar een film over verschillende mensen die in Thailand en India op reis waren en dat zag er helemaal niet romantisch uit. Het zag er sowieso niet uit als iets wat ik zou willen en het gaf me best een eenzaam gevoel. Daar zit ik dan straks, duizenden kilometers ver van de mensen van wie ik hou met maar weinig mensen om me heen die goed genoeg Engels praten om een goed gesprek mee te hebben. Of ik word misschien omringd door feestende twintigers waar ik geen enkele interesse mee deel. Op momenten dat ik me zo voel zakt de moed me wel een beetje in de schoenen. Tegelijkertijd voelt het heerlijk dat het huis steeds leger wordt en dat de vertrekdatum steeds dichterbij komt.
Maar nu eerst een weekje ontspannen op Ameland. Ik ga al jarenlang elk jaar in de winter naar Ameland. Dan is het daar heerlijk rustig en kan ik me zowel lekker terugtrekken in het huisje wat ik daar huur als lange wandelingen maken door de duinen zonder een mens tegen te komen. Alleen al de weg ernaar toe is super fijn. Met de trein, de bus, de boot en nog een bus ben ik in ongeveer 5 uur tijd op plaats van bestemming. En om het reizigersgevoel deze keer helemaal compleet te maken ben ik in de bus ook nog een man tegengekomen uit Afghanistan. Wat een leuk gesprek kwam daar uit voort. Ik heb hem mijn emailadres gegeven en hij gaat mij contactgegevens sturen van familie waar ik naartoe zou kunnen gaan als ik besluit op mijn reis ook naar Afghanistan te gaan. Zijn familie zou mij het land kunnen laten zien. Eerlijk gezegd zou ik heel graag naar dat land met zijn boeiende geschiedenis gaan maar vind ik het daar toch nog te onstabiel en ik ga dat niet doen. Maar er zo mee bezig zijn is wel weer heel erg leuk. Nu eerst maar eens genieten van “mijn” eiland.
internetredactie 2011-09-14 17:50:08
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.