het geluk overvalt me
Weer een week voorbij. En het is me gelukt om de rosé om sommige dagen te laten staan. Nou was het niet al te moeilijk, omdat ik twee en een halve dag ziek op bed lag. Scheelt een slok op een borrel. Alleen woensdag, tijdens een verjaardagsfeestje en gisteren, bij m’n paps en mams op bezoek, heb ik een paar glaasjes gedronken. Verder niet. En nee, het is echt geen ramp en eigenlijk ook gewoon geen gemis. Misschien geniet je juist wel meer van je wijntje als je ‘m af en toe eens laat staan. Kortom: dit expiriment gaat gewoon door.
Op m’n vrije woensdag, net op het randje van ziek zijn en na een paar dagen met het ’I've got the blues’-gevoel, vond ik nog ergens een beetje wilskracht om m’n keuken deels te poetsen. Was hoognodig. Ik merk de laatste maanden, dat mijn huis en tuin me niet zoveel meer interesseren. De wetenschap dat ik hier binnenkort (ik weet alleen nog niet wat precies ‘binnenkort’ is) weg moet, maakt dat je al een beetje afscheid neemt. En het maakt dat je geen zin meer hebt om er energie in te stoppen. Vooral dat laaatste is lastig, omdat je nou eenmaal de boel niet helemaaal kan laten versloffen. Dus de keuken was aan de beurt. En eenmaal bezig had ik er zelfs een beetje lol in. Vooral m’n open kast was vies. De glazen, bekers en kopjes die achterin staan en dus altijd ongebruikt blijven, waren bedekt met een beste laag stof. Ik zette ze in de afwasmachine en draaide een kort programmaatje. Ondertussen besloot ik ze niet allemaal terug te zetten. ‘Ooit moet (een deel) toch ingepakt worden en ik gebruik veel dingen nu niet’, dus ik zocht m’n stapeltje vloeipapier en pakte een doosje zorgvuldig in. Alvast voor… tja… voor wanneer?
Ik weet dat het eigenlijk nergens op slaat. Misschien woon ik hier nog een jaar. En dan nu al inpakken? Maar op de één of andere manier gaf het me een goed gevoel. Alsof het een soort van statement was. Ik woon hier al ruim 21 jaar. Het is m’n droomhuis, waar ik oud hoopte te worden. Helaas mag het niet zo zijn en zal ik een nieuw thuis moeten vinden, creëren. Ik weet dit al maanden en heb me erbij neergelegd. Het is absoluut niet leuk, maar ik heb het geaccepteerd. Misschien is dat wel wat het ingepakte doosje met glazen en bekers symboliseert: mijn acceptatie van de niet te vermijden verhuizing.
Terwijl ik verderging met schoonmaken en de zon begon te schijnen, overviel me ineens een intens gevoel. Ik hoorde mezelf als het ware denken: ik ben nu gelukkiger dan een jaar geleden, toen ‘hij’ er nog was. Ik voel me beter en zit lekkerder in m’n vel. Natuurlijk is de hele afronding, die moeizaam gaat, erg lastig en pijnlijk, maar dat is slechts een onderdeel van het geheel. Als ik dat wegdenk ben ik werkelijk een gelukkiger mens.
Het is niet voor het eerst dat zo’n gevoel me overvalt. Maar elke keer als het gebeurt, ben ik verbaasd en blij tegelijk. Diep van binnen weet ik al dat ik me beter voel dan ooit tevoren. Maar soms is dat gevoel ver weggestopt. En af en toen, als je er niet op rekent, komt dat gevoel in volle hevigheid naar boven en dan is het alsof alle last even van je afvalt en de zon gaat schijnen.
karinmeijer64 2011-09-20 08:05:32
willy1944 2011-09-19 20:20:03
P.s. ik reageer niet voor niets, je reageert niet terug.?
internetredactie 2011-09-19 15:15:30
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.