Werken in de zorg…..
Werken in de zorg…..
Toen ik nog op de opleiding zat, leerde ik mensen te behandelen zoals ik zelf behandeld wil worden…….respect tonen voor anderen. Ik vond het fijn om mensen te helpen bij dátgene wat ze zelf niet meer konden. Heerlijk om iemand even nét dat beetje meer aandacht te geven als je wat tijd over had. Een fijn gevoel krijgen als je weer eens van iemand te horen kreeg: “bedankt zuster”. Eigenlijk gewoon doen wat je moest doen……want je werkte voor en met mensen die je een fijne “oude dag” wilde bezorgen. Het niet erg vinden om later klaar te zijn met werken als er aan het einde van je dienst iets onverwachts gebeurde, want ja, het waren mensen en er gebeurden wel eens dingen die je even niet meer in de hand had. Maar al die dingen deed ik met plezier, want ik zou het ook prettig vinden als ik zelf op die manier bejegend zou worden.
Ik heb me altijd proberen te verplaatsen in degenen die ik hulp bood, maar dat was soms wel verrekte moeilijk, want ik had nog nooit op die manier hulp nodig gehad. Totdat ik zelf te maken kreeg met “de zorg”…….ik kreeg een spierziekte en door krachtverlies en uitvalsverschijnselen was ik aangewezen op die lieve mensen die hetzelfde werk deden dan ik. En wat was ik blij met die mensen! Mensen die me hielpen met wassen en aankleden, op de po zetten als het nodig was, even bij me kwamen zitten als ik er even doorheen zat, me goed in bed legden omdat ik het zelf niet kon, leren om met een rolstoel om te gaan toen ik nog niet kon lopen…..enz. enz. En ja, toen wist ik wat het was om totaal afhankelijk te zijn van anderen.
Tegenwoordig worden onze cliënten naar mijn mening als produkten gezien. Niks geen praatje omdat je even wat tijd over hebt. Alleen maar dátgene doen wat er op papier staat; ook nog binnen een bepaalde tijd die er voor staat. Geloof me, zoals ík tegenwoordig de cliënten moet behandelen, zo wil ík niet behandeld worden! Wat zouden mijn cliënten blij zijn als ik de tijd die ik aan administratie moet besteden, aan henzelf zou kunnen besteden.
Om mijn ongenoegen te uiten schrijf ik een boze brief en kom ik op voor mijn cliënten, voor mijn collega’s en natuurlijk voor mezelf. Jammer dat steeds meer gaat blijken dat het allemaal om het geld gaat. Mijn leidinggevende en regiomanager geven aan dat zij alles van bovenaf opgelegd krijgen en moeten roeien met de riemen die ze hebben. Maar bij mij komt er dan een vervelend gevoel naar boven, want ook zij kunnen naar mijn idee op komen voor hun werknemers en aan hun meerderen laten weten dat het misschien ook anders kan.
De laatste tijd ben ik erg gaan nadenken over het feit óf en hoe lang ik op deze manier nog door wil gaan…..het werken en omgaan met mensen geeft me steeds minder voldoening. Voor mijn gevoel heb ik hier zelf niet voor gekozen en denk ik er soms aan om de zorg maar helemaal vaarwel te zeggen…….met heel veel pijn in mijn hart……dat dan weer wel…….
Maartje 44 2011-09-22 10:46:01
Leidinggevende en regiomanager verschuilen zich eeeeuwig achter,,hoger hand,,dat merk ik al jaren en tis gewoon een slot antwoord waar je als werkende niks mee kan..gewoon einde gesprek dan wat de persoon in kwestie wel prettig vind.
De bezem ook op de plek van leidinggevende en regiomanagers,om de 2a4jaar een verplichte wissel wat de boel scherp houd,en dan ook iemand die weet wat het betekent op de werkvloer !!!
Ik zie veel overbodige hulpverlening in de thuiszorg,dat moet anders kunnen en bespaart heel veel centen.
IK gun natuurlijk ieder hulpbehoevende een helpende hand,maar soms 3a4 personen voor douchehulp,steunkous,broodje smeren(mag een ander niet)en tabl controle en etc etc+hulp voor de schoonmaak tis niet meer normaal...daar moeten combi taken mogelijk zijn en daar zit de kneep..!!!
internetredactie 2011-09-21 20:35:44
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.