1 jaar later…………
Tijd om maar eens wat te delen. 1 jaar later en hoe sta ik ervoor? Een jaar geleden was het op. zomaar ineens. En dan zit je thuis. Ik snapte er niets meer van: kinderen die maar deden waar ze zelf zin in hadden, in mijn beleving dan, en ik die er niets meer mee kon.Ja, probeer dan maar eens te blijven werken met een klas vol kinderen. Het blijft raar om op terug te kijken. Inmiddels ben ik wel weer overeind gekrabbeld en na een jaar tot de volgende conclusie gekomen: vrienden zijn geen vrienden gebleken, alles gaat door ook zonder jou en zie daar maar weer tussen te komen, familie die niets van jou meer begrijpt en andersom. En in je werk zit alles maar tegen waar het maar kan: eerst moet je zo snel mogelijk terug komen en nu" joehoe ik ben er hoor!" maar nu gaat alles moeilijk en langzaam. Tja, ik heb er echt wel van geleerd. Het is een harde les, altijd doorgaan dat kan ook niet. Maar nu zie ik wat er nog over is en dat valt ook tegen………….vooral het nu eenzaam zijn omdat iedereen wel eens klaar is om met je te praten, ja die mimiek en zuchten zijn wel overgekomen hoor! Op veel momenten ben ik sterk en kan ik alles aan, maar helaas is nog niet alles zoals het was (en dat is ook niet goed) maar af en toe nog eens je hart luchten zou moeten kunnen, helaas blijkt de werkelijkheid toch ietsje anders!
Lees ook



lijntje4041 2011-10-30 15:10:21
willy1944 2011-10-29 21:33:22
Jossi 2011-10-29 10:06:40
Ken het gevoel, zo herkenbaar, je zal echt moeten knokken om terug te kunnen komen.
Jij bent veranderd en familie en vrienden willen dat eigenlijk niet.
En op je werk, ja alles draaide door, je hoort er opeens niet meer bij, denk je.
knok voor je plaatsje, maar doe het rustig aan,val niet in dezelfde kuil.
En denk eraan je kunt er sterker uitkomen.
En als je je hart wil luchten, je roept maar,en blif vooral schrijven, dat helpt, sterkte.
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.