Elektraki’s Reis – Deel 16

En dan gaat de tijd toch opeens nog heel snel. Het aftellen begint, nog 7 dagen, 6, 5 en dan ineens is het de dag voor vertrek. ‘s Middags ga ik gezellig bij mijn moeder op bezoek. Mijn zus komt ook langs en ‘s avonds eten we samen de overheerlijke soep zoals alleen mijn moeder die kan maken. Het moment van weggaan valt zwaar. Mijn moeder maakt zich zorgen over mij en ik maak me zorgen over haar. Gewoon maar weglopen en op de hoek van de straat een laatste keer zwaaien. Van slapen komt het niet, ik ben veel te nerveus. Op de dag van vertrek ben ik `s morgens uitgebreid bezig om mijn kleding, toiletartikelen en andere zaken die ik nodig denk te hebben in te pakken. Aangezien ik de laatste twee nachten bij mijn zoon heb doorgebracht is hij er al, maar koelbloedig als hij is slaapt hij gewoon overal doorheen. Als mijn dochter komt wordt het tijd om hem wakker te maken want over een uurtje komen er nog een paar goede vrienden om gezellig samen te borrelen.

 

Danny en Kim gaan niet mee naar het busstation, afscheid nemen bij de bus is niets voor hen en eerlijk gezegd ben ik daar blij mee want ik moet er niet aan denken om van hen weg te rijden. Beter is het om hier gewoon gedag te zeggen. Maar terwijl ik ze allebei nog eens een dikke knuffel geef weet ik ineens niet meer waarom ik ook alweer weg wilde. De tranen prikken achter mijn ogen. Zal ik ze echt een jaar lang niet zien? Waarom doe ik mezelf en hen dit aan? Een paar van de aanwezige vrienden gaan mij wegbrengen en ik stap maar gewoon in de auto, niet over nadenken gewoon gaan. Ik moet erop vertrouwen dat ik me wel weer ga herinneren waarom ik op reis wilde. We zijn te vroeg op het busstation en besluiten nog wat te eten. En als ik even later naar het toilet loop kom ik daar nog een vriendin tegen. Zij is samen met een andere vriendin uit Almere gekomen om mij uit te zwaaien. Wat is dit een bizar moment, alles lijkt wel als in een droom langs me heen te gaan. De reis waar ik al zoveel jaar van heb gedroomd gaat straks beginnen. Geen droom meer maar realiteit en eigenlijk kan ik me daar niets bij voorstellen.

 

Ik geef iedereen nog een dikke kus en knuffels en dan stap ik in. Als ik naar buiten kijk dan staat daar voor mij een rijtje hele goede vrienden en ik bedenk me hoezeer zij mij steeds in alles wat ik doe steunen. En ook nu weer zijn ze er voor mij want hoewel dit het moment is waar ik al zolang naar heb verlangd ben ik ook doodsbang voor het grote onbekende wat ik tegemoet ga. Mijn ogen vullen zich met tranen en Esther komt nog de bus in om me te laten weten dat, waar ik ook ben, ik niet alleen zal zijn. Ik voel me een bevoorrecht mens met zoveel mensen die ik liefheb en die mij liefhebben en nu mag ik ook nog eens mijn grootste droom uit laten komen. De bus gaat rijden en we zwaaien naar elkaar tot we elkaar niet meer zien. Mijn reis is nu echt begonnen en voor wie het leuk vind om mijn avonturen verder te volgen kan dat doen op elektraki.waarbenjij.nu