Hermien – Arm mooi meisje

Op weg naar de buurtsuper kom ik een buurvrouw tegen. We wisselen enkele woorden. Zij heeft haast. Haar dochter van tien komt zo thuis en moet naar de sportclub worden gebracht. Het is te gevaarlijk haar die ene drukke straat in ons dorp alleen over te laten steken. Ik kan niet anders dan dit beamen. Hoelang heb ik mijn kinderen niet van en naar allerlei clubjes gebracht? Als het aan mij lag, had ik het nog veel langer vol gehouden. Niet omdat ik hen niet vertrouwde, maar de grote boze buitenwereld kan in de vorm van enge mannen of druk verkeer veel kwaad aanrichten. Buurvrouw loopt snel door en even later zie ik haar met haar dochter vertrekken en ik glimlach. Overbezorgde ouders, dat zijn wij! Hoe vaak hebben mijn kinderen mij dat niet verweten.

Thuis start ik de computer op en een ander tienjarig meisje kijkt mij vanaf het beeldscherm lachend aan. ‘Arm mooi meisje’, denk ik en lees de berichten onder haar foto door. Sinds haar verdwijning, alweer ruim twee weken geleden, is ze dagelijks in het nieuws. Kort na het Amber Alert werd ze al gevonden. Die nare eerste beelden met de witte tent voor de woning waar ze gevonden werd, staan nog op mijn netvlies gebrand. Dit is het schrikbeeld van ieder ouder. Zo hoort het leven van een kind niet te eindigen.

Dagen achtereen berichten allerlei media over Jennefers laatste uren en vanuit de kring om de directe familie heen sijpelt allerlei informatie richting de media. ‘Is dit verstandig’, vraag ik me af, want het politieonderzoek is nog in volle gang. Al snel wordt er weer naar de politie gewezen. Als die sneller gereageerd had, dan… Tja, als je van te voren weet waar een misdaad gepleegd gaat worden, zou dat stukken gemakkelijker zijn voor de politie.

Jaren geleden woonde ik in dat deel van Rotterdam waar dit drama zich afspeelde. Ik ken de route die Jennefer van haar moeder, naar haar zwager en vader moest fietsen en er zitten drukke wegen tussen. Daarnaast had dit mooie meisje volgens de kranten de verstandelijke vermogens van een kind van zes. In de reacties op de diverse artikelen lees ik dat diverse mensen ook de ouders als verantwoordelijken aanwijzen. Waar waren zij om hun kind te begeleiden? Waar waren zij toen hun kind niet op kwam dagen? Waar zochten zij, terwijl zij wisten waar ze het laatst gezien was? Dat huis was hen immers bekend. Bovendien waren er nog twee kinderen in het pand aanwezig. Zeiden die niets?

De antwoorden hierop worden te zijner tijd in een politierapport vermeld en tijdens de rechtszaak zal de pers ons daar ongetwijfeld deelgenoot van maken. Alleen moet me een ding van het hart; er is maar één echte schuldige aan de moord op Jennefer en dat is de moordenaar.

Maar arm mooi meisje, wat zou het toch fijn zijn geweest als er een overbezorgde ouder was geweest, die je niet alleen had laten gaan.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

hermienstok 2011-10-28 12:29:03

Tja Maartje, dat blijf ik ook doen en realiseer me ook dat wat voor mij goed is, niet per definitie ook voor een ander goed is. Mensen verschillen en zolang je kunt respecteren dat anderen op hun eigen manier goed doen en leven, is er niets aan de hand. Pas als je jouw definitie van goed probeert op te dringen, gaat het alsnog fout. ZOlang een ieder tijdens het leven anderen geen schade berokkend of moedwillig pijn doet, leef je toch aardig goed. En... fouten maakt iedereen, dus zal iedereen wel eens een miskleuntje maken, die op anderen als fout gedrag wordt aangemerkt. Dat moeten we ons ook realiseren. En je hebt gelijk hoor. Gewoon niet teveel aandacht aan besteden, dan heb je het minste last van raddraaiers en hufterig gedrag.

hermienstok 2011-10-28 12:24:32

Willy, toch denk ik dat het maar een relatief klein deel van de bevolking is die daadwerkelijk overlast bezorgen, maar die halen het nieuws. Niet die ene die spontaan een zieke buur helpt of regelmatig vrijwilligerswerk doet. Dat haalt de krant niet. Het is net alsof wij liever over allerlei ellende lezen om te zien dat het altijd nog erger kan. Toch moet je dat allemaal proberen te relativeren, anders heb je geen leven meer. Tel je zegeningen en als je goed kijkt zijn er altijd genoeg. Binnenkort komt er toch, als ik het goed onthouden heb, weer een kleinkind. Probeer zo'n eerste lachje te vangen. Dat is goud waard. Ellende en misdaad zal altijd blijven bestaan, helaas wel. Net als hufterig gedrag. Maar lang niet iedereen is zo.

Maartje 44 2011-10-28 10:33:17

WILLY blijven geloven in het goede van de mens is een goede-dag-leef-regel,negeer wat verrot is en op je pad komt..en geniet van een groet en een lach.
Focus je daar op dan zie je steeds meer zaken die positief zijn en respect verdienen.
De rotzooischoppers verdienen toch geen 1ste plaats??! Juist door al die aaaaaandacht gaan die raddraaiers door met rottigheid,puur sensatie en groepsgedonder..alleen zijn het vaak stumpers.
Helpende handen,zomaar een gesprekje das zalf voor je zieltje,geen preek van goedheid als dat overbodig is..dat valt verkeerd bij de meesten.
Pluk de dag en wees tevreden,dan komt het,,geluk,,je leven binnen..want dat zit meestal in kleine dingen..zoek die zaken niet want dan zoek je je een on-geluk!!!
Fijn en zOnnig weekend Willy..groetjes Maartje

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.