Hermien – Gasthof

Jarenlang hebben we voor en na onze Italiaanse vakanties in diverse ‘Gasthöfe’ genoten van de Duitse gastvrijheid. Omdat wij het niet verantwoord vonden om in één keer naar de zonnige eindbestemming en weer terug te rijden, deelden we de reis op in twee dagen. Bespreken deden we nooit iets. Als we de Autobahn zat waren, namen we de eerste de beste afslag en zochten een leuk overnachtingsadresje. Door de jaren heen hebben we op die manier de nodige locaties bezocht.

Ook tegenwoordig, als we naar Slowakije gaan, delen we de reis op in twee dagen. Als we de aanhanger niet bij ons hebben, komen we op de heenweg tot ver in Oostenrijk. Om de files in de zomer te vermijden, zijn we nu twee keer via Tsjechië gereden. Praag halen we net in één dag en op de terugweg hebben we inmiddels zowel Dresden als Leipzig aangedaan. Natuurlijk boeken we in de steden een hotel via een online bookingssite, maar het leukst blijven toch die Duitse Gasthöfe.

Afgelopen weekend waren we weer bij ons – inmiddels vaste – overnachtingsadres in Beieren. De waard en zijn vrouw begroetten ons allerhartelijkst, informeerden naar onze kinderen, die ons in het begin nog vergezelden, en waar was de hond?

Vele avonden hebben we doorgebracht in dit Gasthof en hoe druk ze het ook mogen hebben met busladingen toeristen op de heen- of terugweg vanuit Wenen, ze nemen altijd even de tijd voor een vriendelijk woord. Hun Gasthof is het sociale middelpunt in het dorp. De kleine eetzaal voor de busreizigers wordt ook voor bijeenkomsten van verenigingen gebruikt. Al meerdere malen troffen wij de regionale ‘guppenclub’ aan. De avond dat er één voor één alleen maar mannen binnen sijpelden en een ieder een gereserveerde stoel leek te hebben, was helemaal vreemd. Zeker als je bedenkt dat er via de achteringang alleen maar vrouwen binnen kwamen. Onze nieuwsgierigheid werd helemaal gewekt toen alle mannen na een voor ons onzichtbaar teken,  gelijktijdig op stond en via de trap de kelder inging. Geloof me, mijn fantasie slaat dan echt op hol. Er bleken beneden en ook achterin het gebouw nog zalen te zijn. De mannen bezochten de wekelijkse repetitieavond van het mannenkoor en de dames hadden hun eigen feestje. ‘s Ochtends tijdens het ontbijt lopen de dorpsbewoners in en uit. De één komt met een boodschappentas, een ander gaat met een kop koffie en een krantje aan de Stammtisch zitten. Vaak zit je daar niet lang alleen.

Telkens als ik daar ben zie ik hoe goed een dergelijke horecagelegenheid functioneert in een dorp. Wij kennen dan wel de kroeg, het café, een restaurant en het buurhuis, maar een uitspanning is in Nederland als deze is zeldzaam (geworden). Waar kun je nog in het zelfde gebouw overnachten, een feest geven, eten voor een habbekrats, een kop koffie nuttigen terwijl je de krant leest, een familiefeestje geven of gebruik maken van zaalruimte? Een dergelijke, ook nog eens gezellige, ontmoetingsplaats is het kloppend hart van een dorp. Maar ja, welke ondernemer durft zoiets tegenwoordig nog aan?