Hermien – Het zit in de familie!

In gedachten verzonken sta ik in mijn korte verfbroek het Slowaakse tuinhek te schilderen.  De zon brandt op mijn huid en de staalblauwe hemel doet vermoeden dat het hoogzomer is. En dat in oktober. Terwijl ik mijn arm ritmisch op en neer beweeg en regelmatig de kwast in de verfpot doop,  laat ik mijn fantasie de vrije loop. Dit is de plek, de manier om mijn hoofd te legen en op te laden.

Zo één kant klaar, nu naar de andere kant. Ik sta op van mijn knielkussen en verplaats mezelf en al mijn spullen naar de andere kant van het hek. Om mij heen zoemt  een bijenvolk. Zij zijn druk bezig de laatste nectar uit de bloemen van de pepermuntplant te halen.  Ineens zie ik vanuit mijn ooghoeken iets bewegen. Daar waar ik enkele minuten eerder nog op de grond zat, rent nu een muis en het diertje komt bijna recht op me af. Ik gil en laat pardoes de kwast in de verfpot vallen. Binnen een tel sta ik tien meter verderop, alwaar ik iemand met een brede grijns op zijn gezicht aantref.

‘Je moet die muis wegjagen’, vind ik. Hij kent me en weet  dat het menens is. Als hij niets doet,  ga ik echt niet meer terug naar het tuinhek. Bovendien sta ik vervaarlijk met een open verfblik te zwaaien. Voor de vorm stampt hij een paar keer in de buurt waar ik het muisje zag. ‘Die zit er allang niet meer. Dat beest is vast van je geschrokken’,  meent hij.  Helemaal gerust ben ik er niet op. Terecht, want even later zie ik het muisje opnieuw de weg oversteken. Echt rustig schilderen zat er daarna niet meer in. Zelfs als de wind zachtjes door de bomen blaast en de blaadjes laat ritselen, kijk ik al verschrikt om me heen.

Jarenlang heb ik me afgevraagd waar mijn angst voor muizen vandaan kwam. Mijn moeder en zussen hadden er geen last van. Sterker nog, die pakten ze gewoon vast en ik maar gillen… Ik voelde me echt een vreemde eend in de bijt. Mijn onverklaarbare angst was vast in een vorig leven ontstaan. Het kon  niet anders. Ik had geen enkele reden om bang te zijn voor muizen, dus moest het te maken met een eenzame opsluiting in een kerker met allemaal muizen, fantaseerde ik er lustig op los.

Enige tijd geleden was ik op bezoek bij mijn tante, de zus van mijn vader. Het gesprek kwam op ongedierte en zij vertelde dat mijn moeder zomaar muizen oppakte. Terwijl  ze het vertelde, liepen de rillingen opnieuw over haar rug. Verbaasd keek ik haar aan. Was zij bang voor muizen? Nou niet alleen zij, maar ook mijn vaders jongste zus gruwelde bij het zien van muizen, wist ze me te vertellen. Het klinkt raar, maar dit luchtte me enorm op. Niets geen rare toestanden in voorgaande levens,  mijn muizenangst zit gewoon in de familie!

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

hermienstok 2011-10-09 11:52:24

Oh, HennyM, durf jij dat zelf te doen. Ik vind dat zo moedig. Weet je, ik geloof echt dat die muizen zo je broekspijpen in kunnen rennen. Mijn man zegt van niet, maar toch wil ik dat risico niet nemen. Stel je voor...
En dat hek is afgekomen, maar echt ontspannen werken was het daarna niet meer.

hermienstok 2011-10-09 11:49:37

Oh Maartje, wat een lief compliment. Daar ga je zeker van stralen. Tja en dat laatste... we willen er geen van allen aan denken, maar eentje gaat meestal toch als eerste. Maar geniet nu volop van elkaar. Dan heb je altijd iets moois en waardevols om op terug te kijken.

HennyM 2011-10-08 12:57:05

Leuk stukje weer, Hermien. Ik ben dan wel niet echt bang voor muizen, maar vind het niet prettig als ze binnen zijn. Heb er onlangs nog een naar een fijnere wereld geholpen omdat 'ie zo nodig in mijn basement moest rond rennen. Spinnen geeft ik ook niets om. Ik ken dat verhaal van open mond ook en ben dan ook niet gerust als ze in de slaapkamer zijn. Die moeten dan echt weg...
Dus weer heel herkenbaar deze week. Is dat schilderwerk nog afgekomen?

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.