Hermien – Oom
Mijn hele leven ken ik hem. Altijd was hij er, soms op de voorgrond, maar meestal op de achtergrond. Ooms en tantes spelen als kind niet altijd een rol in je dagelijkse leven. Deze oom, weliswaar van de ‘koude’ kant, was aardige man, die altijd in was voor een goede grap. Toen ik ouder werd en het ouderlijk nest verliet, werden de contacten beduidend minder. Hoewel hij wel de oom was die af en toe in de pen klom om mij – voor het eerst op zichzelf in het verre Zwitserland – een brief te sturen. Later, toen ik in Rotterdam woonde, troffen we elkaar af en toe bij mijn ouders thuis. Maar zoals het meestal gaat, zij leidden hun leven, wij het onze en daar tussenin zaten honderdzestig kilometers. De jaren verstreken en op afstand volgden we elkaars wel en wee. De laatste jaren werd het contact via het world wide web weer iets intensiever. Jawel, oom ging mee met zijn tijd!
Oom werd steeds meer een man waar zowel zijn gezin, als de rest van de familie op kon bouwen. Op hem kon je een beroep doen en dan stond hij er om je met raad en daad bij te staan, hoorde ik regelmatig. En dat merkte ik toen mijn moeder ziek werd. In haar laatste maanden werden oude banden aangehaald alsof er nooit tijd en afstand had tussen gezeten. Met zijn scherpzinnige en bedachtzame visie wist hij regelmatig net de juiste toon te tegen een ieder te treffen.
Na het overlijden van mijn ouders stopten de contacten niet. Er werd gebeld, maar men liet het aan mij over hoe de contacten in de toekomst zouden verlopen. Maar ik was altijd welkom als ik naar Overijssel zou komen. Die behoefte was er, terug naar mijn roots. Ik herinner mij de gesprekken bij hem aan de eettafel. Oom vertelde en ik hoorde over vroeger en begreep dat zijn, niet altijd even gemakkelijke jeugd, hem gemaakt had tot wat hij nu was. Maar vooral luisterde hij en hielp mij daarmee het verlies van mijn ouders een plaats te geven.
Half juni belde ik hem voor zijn 82e verjaardag. Het ging goed met hem en met die nieuwe therapie zou het vast niet lang meer duren dat hij zowel het looprekje als zijn stok aan de wilgen kon hangen, vertelde hij. Eind juni bleek dat hij ziek was, ernstig ziek zelfs. Bestralingen moesten zijn leven verlengen, want hij wilde nog zo graag verder. Na onze vakantie bleek hij al niet meer thuis te wonen. Het ging niet meer. Samen met tante zocht ik hem op.
‘Ah, mien deerntie, wat mooi daj d’r bint’, zei hij en ik was blij dat ik bij hem was.
Vorige week hebben we afscheid genomen van deze bijzondere man. In mijn gedachten plaats ik hem in mijn persoonlijke eregalerij, waar mensen die er iets toe gedaan hebben in mijn leven, een plaatsje krijgen. Hij hoort daarbij en ik zal nog vaak aan hem terug denken. Gewoon omdat hij was wie hij was!
Lees ook
hermienstok 2011-10-19 14:14:26
hermienstok 2011-10-19 14:12:07
willy1944 2011-10-19 13:35:26
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.