HIER IS ZE WEER!!!!!!!!

Ik moet me doodschamen, al die tijd weinig geschreven, maar al die tijd was het hier ook een gedoe in ons chaletje, leek wel oorlog. Even bij het begin starten, is wel zo handig. Ik schrijf voor diverse internetsites columns die altijd up to date moeten zijn, logisch, dus wanneer ik dat had gedaan vond ik het wel best.

Ondertussen stond vrouwlief al klaar met zalf, engels pluksel, tape, siliconenpleisters en hup die verbrande borst omhoog, de tepel zowat in mijn oor, maar hé niet zeuren maar gewoon laten gebeuren, zalf erop, engels pluksel en dan nog zo een siliconenpleister. Ruimte voor mijn BH was er even niet, maar de wond wilde maar niet dicht, als er een scheurtje onder mijn borst dichtging, ging er aan de andere kant weer een open.

Niet alleen ik werd er appelig van, de radiologe werd er simpel van, vrouwlief kreeg zelfs een baan aangeboden in het ziekenhuis bij de wondzorg zo goed dat zij het deed, maar dat weerhield de wonde niet om dus NIET te helen. Ik balen als een stekker.

Totdat mijn eigen dokter zei " Als we nou al die zalf en pleisters eens vergeten en je plakt je borst weer omhoog met brede tape ( ik zag mezelf al opstijgen) en dan lekker lucht erdoorheen ( toen was het gelukkig een paar dagen mooi en lekker buitenzit weer.

Ik gedaan, wonder geschiedde, mijn derdegraagds werden tweedegraads en nu nog een beetje eerstegraads. Wel weer nieuwe zalf, maar niet meer elke weer retour Zwolle voor controle, daar werd ik zo moe van, want wanneer had ik nou eens echt vakantie? Totaan 8 juli dacht ik eindelijk tot november van die witjassen bevrijd te zijn, niet dus, elke week was het prijsschieten hoor bij Lena.

Ik schreef af en toe een verhaal op de poezensite van Charley, onze eigen website, maar echt zin om te tikken had en ging niet echt lekker, want zie het eens voor je. Iemand met zware hangborsten ( oud en grijs en de zwaartekracht hoor!!) waarvan er eentje omhooggeplakt was, leek wel zo een raketijsje die je vroeger had. Maar als het helpt, de pijn zakte gelukkig ook.

Daartussendoor moest vrouwlief nog even een weekje thuis de boel delegeren want de woningbouw kwam van alles nieuw aanleggen, nieuwe keuken, rendementsketel, zoldertrap, kranen, enz. Mijn vrouw is een ouwe bouwvakster dus bij de meeste buren ging van alles mis, bij ons is alles in een keer goed gegaan en in een week en een dag, schilderwerk en douche ook nog.

Men had geen coulange voor mij omdat ik niet in de rommel mocht zitten ( stof enzo) dus mijn Zorgverzekeraar belde mij om te zeggen dat ik rustig met de kat bij ons achter ( is een verzorgingstehuis) mocht zitten met volledige maaltijden en de rekening zou naar de woningbouw gaan ( 1359 pleuro per dag)

Ik weigerde dit, omdat ik niet het risico wilde lopen dat dit op een rechtzaak uit zou lopen omdat zij mij een asielzoekerswoning (doorgangswoning) hadden aangeboden voor de tijd van de sloop maar ook dat weigerde ik, een hotel was geen optie met een kat. De woningbouw stelde er niets tegenover. Dus heb ik straks nog wat brieven naar diverse instanties te schrijven, want dit pik ik niet,

Wat, als wij dit chalet hadden moeten verlaten op 1 oktober zoals de meeste campings dat hebben? Wij zitten vrij op een recreatiegebied in de bossen en mogen het hele jaar feesten, als je jezelf maar niet inschrijft. Komt daar nog bij dat vrouwlief zich nog de blubber werkt voor het goede doel aan de boekenleggers en de onderzetters, die heeft mij wat beloofd zeg, ik denk dat ze alweer spijt heeft, de orders vliegen haar om de oren..

Maar alles voor het goede doel. Ik heb gelukkig mijn haartjes weer terug, al is het niet zeker of het zo blijft, omdat ik volgend jaar weer andere medicatie krijg en volgende maand wordt er weer een nieuwe foto gemaakt van mijn borst, als ze weer wat vinden ga ik weer gelijk de chemo in, dus ik ben blij maar niet met die babykrullen!!!Kaal is ook niets hoor.

Nou ik hoop dat ik velen die mij prive schreven gerust heb kunnen stellen, ik ben nog net zo maf als maanden geleden, mijn kortetermijnsgeheugen komt terug, heb zelfs 2 boeken dit jaar uit kunnen lezen en nog weten waar het over gaat. Mijn suikerziekte blijft gelijk, mijn portemonee nog steeds leeg, bijnaam mamma totalloss…Voor de rest vind ik het hartstikke lief van jullie dat er aan mij gedacht wordt. Ik schrijf op zoveel sites, maar hier heb ik toch de meeste reacties ontvangen, ik bloosde ervan.,.Zal niet meer zo lang wegblijven, kan nu langer typen met die hangwang weer omlaag.

En het gevecht met de mol op ons grasveld hier???Dat verhaal is een drama apart, die komt morgen dan wel….