Verloren dromen

aqui me tens agora toda nua
deitada junto a ti como se fosse
branco areal onde se espraia a lua
e o marulhar das vagas é mais doce

(Vasco Graça Moura / Pedro Moreira)

Deze mooie , warme, zomerse oktoberdagen doen haast vergeten dat het tijdstip van bezinning, overpeinzing, weemoed, verlangen, beschouwing, hunkering en verloren gegane dromen weer is aangebroken.

Aan de oevers van de rivier, aan de kade bij de haven met uitzicht op de oceaan zijn de ogen en gedachten gericht op de verre horizon, waarachter alles is verdwenen maar nog steeds zo tastbaar aanwezig lijkt.

De zon op mijn huid, het water wat zachtjes tot stilstand komt op het witte strand, de geur van de vis bij de bootjes die kabbelend in het water of half op het strand zijn getrokken. De netten die liggen te drogen, her en der een zwijgende, donkergetinte kleine man die bezig is met bootje of net.

En ik, ik voel dan meer als ooit wat door mijn aderen stroomt, ik voel op die momenten meer verbintenis met mijn familie, mijn moeder, mijn opa en oma en verder daarvoor. Ik voel hetzelfde wat mijn zusje voelt, omdat zij en ik exact dezelfde oorsprong delen. Ik voel met weemoed en verlangen de zomer ontglippen, mijn dromen lijken meegevoerd door de stroming en mijn verlangen is gericht op iets wat nauwelijks in woorden is te vangen.

Sommigen kunnen dat, voor wie de Portugese taal niet machtig is en dat zullen vrijwel alle lezers hier ervaren, hieronder de vertaling, in het engels, omdat ik voor nederlandse woorden teveel saudade voel.

Here I am entirely naked
lying next to you
like white sand on which the moon sheds its light
and where the roar of the waves is sweeter