Wieke – Padma heeft aids

Padma (52) snuit haar neus in een punt van haar omslagdoek. Ze huilt geluidloos. Wat moet er van haar worden nu ook haar schoondochter vertrekt?

Tolk Kaajal, Padma en ik zitten op een grasveldje voor haar huis. Alleen hebben andere mensen nu gezegd dat het haar huis helemaal niet is. De grond waarop het staat, is van mensen van een hogere kaste. Padma is een dalith. Nu willen de kleinkinderen van degene die ooit de grond uitleende aan de voorouders van haar man, het huis met de grond terug, hoewel zij het zelf heeft gebouwd.

Voor Padma is dit huis haar houvast. Ze is weduwe en haar man is aan aids overleden. Hij heeft haar besmet. Veel vrouwen hebben mannen die in India werken en omdat ze vaak jaren van huis zijn, bezoeken ze prostituees. Padma had geen idee. Haar man overleed aan kanker, dacht ze. Toen ze naar de dokter ging, omdat ze zo moe was, wees een test uit dat ze aids had. Zij was haar man altijd trouw gebleven.

Haar drie zonen werken in India. De jongste is onlangs getrouwd en zijn vrouw woont bij haar. Binnenkort gaat ze naar haar familie, omdat ze zich hier alleen voelt. En ik vermoed dat de zorg voor een straks doodzieke Padma haar teveel zal zijn.

“Ik ben zo bang,” huilt Padma, “dat ik straks doodga en dat niemand dat dan weet!” Ze heeft een mobieltje gekregen van haar zoon. Als het echt heel slecht met haar gaat, kan ze hem bellen. Hoe moet ze hier in vredesnaam die telefoon opladen?

Ze draagt oude, vaak verstelde kleren. Soms stuurt haar jongste zoon wat geld, maar dat is te weinig. Haar koe, een inkomstenbron, is dood. Omdat ze aids had, mocht ze nergens komen en niemand durfde haar aan te raken. Ze krijgt medicijnen, maar ze is altijd moe. Water halen bij de bron is een hele onderneming en eigenlijk kan ze dat niet meer.

Ik heb de bron gezien, het is een glibberige bedoening en het pad ernaartoe is steil. Ik hijg als gezond mens al, laat staan een zieke vrouw als Padma, die zware vaten met water omhoog moet dragen.

Nu zijn de vrijwilligers in haar dorp en vertellen de inwoners dat ze Padma gerust kunnen ontvangen in hun huizen. Gelukkig doen ze dat ook. Ze geven haar soms wat zeep of eten.

’s Avonds evalueren we de bezoeken van deze dag. Ik vraag of de vrijwilligers Padma extra in de gaten willen houden. Dat voorlichting natuurlijk belangrijk is, maar als iemand al zo ziek is, willen ze dan alsjeblieft ook voor haar zorgen als het straks slecht gaat, een moment dat niet ver weg is?

Dat beloven ze, deze lieve en betrokken jonge mensen. Ze hebben zelfs bedacht dat ze Padma een gezonde, goede geit zullen geven. Wie weet komt het met dat huis ook in orde en mag Padma er blijven totdat ze doodgaat.

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

Nu in Libelle, week 40 tot en met week 43: Puzzelmarathon in Libelle voor Simavi!
Lees meer over de krachtige moeders van Nepal. Steun ze, door mee te puzzelen. Er zijn mooie prijzen te winnen, waaronder een auto, als u alle vier weken meedoet.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

marg 2011-10-27 13:53:39

Och Wieke toch, hoe is het mogelijk zoveel botte ondankbaarheid als je zo\'n grote prijs wint!
En fijn dat er op Padma gelet gaat worden, moeder en ik hebben vanmorgen maar eens zitten huilen samen, beter tranen als agressie naar het verplegend personeel. Moeder is zichzelf niet meer en heel verdrietig, ze had het laatste stukje van haar leven anders willen hebben, zonder het kwijt raken van decorum, en volledige afhankelijkheid. De verzorging in Nederland 2011 is zo goed, maar het blijft heel moeilijk.....

wieke 2011-10-25 07:37:21

Lieve Marg! Ik kan me jouw gevoel bij het lezen van Padma's verhaal goed voorstellen. Enerzijds je moeder, anderzijds die vrouw ver weg en dan ook nog het wrange gedoe dat wij proberen om geld voor deze vrouwen in te zamelen via het winnen van mooie prijzen. Ik denk dat er wel onderzoek naar is gedaan. Zou het niet erg menselijk zijn om te denken: goh, die auto kan ik heel goed gebruiken...ik doe mee met die puzzelactie. Zouden we er alleen een banknummer bij zetten, dan kwam er nog geen tiende van het 'normale' bedrag binnen. Heb je eenmaal die puzzel opgelost, dan wil je 'm ook insturen en wat winnen. Zo werkt het.
Maar ik ben het eigenlijk met je eens. Die prijzen zouden niet nodig moeten zijn. Ik herinner me nog een vrouw die ooit de auto won en zat te zeuren over een andere kleur, of meteen verkopen, blablabla, daar kreeg ik een naar gevoel bij. Gelukkig zijn de meeste prijswinnaars altijd erg blij.
Ondertussen weet ik dat Padma niet alleen dood zal gaan, iets waar ze zo bang voor is. Er wordt op haar gelet. Alleen op zoveel anderen in haar situatie nog niet. En daarom moeten acties als deze wel blijven, vind ik.
En nog even over die God van liefde...ach joh, wij scheppen ons eigen godsbeeld. Dat doen we al sinds we bestaan. Ik vrees dat we het in dit leven van onszelf moeten hebben. Omdat wij de keuze hebben tussen goed, minder goed en slecht handelen.

marg 2011-10-24 20:34:16

Soms weet ik zeker dat er geen God van liefde kan zijn!
Mijn zeer gelovige moeder voert haar (doods)strijd in een ziekenhuis in Nederland, en ik slaap er gewoon niet van. Arme Padma, mag ik zeggen dat ik het nu even heel slecht heb als ik dit lees? Een vrouw, jonger als ik zelf, trouw aan haar man, moeder van kinderen, arme vrouw, arme Padma.....Is er ooit onderzoek naar gedaan hoeveel mensen de puzzel oplossen als er geen prijs te winnen zou zijn? Want ik hoef geen auto of wat dan ook, geef dat geld aan dit doel, en geef de winnares een jaar lang de Libelle gratis! Of ben ik nu heel erg!

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.