Hermien – Mag Mauro blijven?
Dat is de vraag die, naar het lijkt, heel Nederland momenteel bezig houdt. Van mij mag hij blijven en begrijp ook wel waarom. Wat moet je als achttienjarige met een moeder in Angola die je al op jonge leeftijd op reis stuurde naar een ver vreemd land om daar zelf op zoek te gaan naar een betere toekomst. Nu is Angola voor hem het onbekende land met een onbekende toekomst. Logisch dat Mauro niet nog eens helemaal opnieuw wil beginnen. Nederland kent hij. Hij spreekt de taal, volgt hier een opleiding en heeft hier een leven opgebouwd met vrienden en een nieuwe familie.
Maar waarom dat gesteggel over het wel of niet blijven van Mauro. Ik ken zijn dossier niet en kan daar natuurlijk verder niet over oordelen. Men wijst massaal naar dit rechtse kabinet en ineens vindt men dat vooral het CDA barmhartig moet zijn. Het feit dat ook bewindslieden – zelfs uit de linker hoek – uit voorgaande regeringen zijn asielverzoek niet gehonoreerd hebben, wordt voor het gemak even vergeten.
En hebben we met zijn allen niet heel hard geroepen om een strenger asielbeleid? Wij wilden toch al die ellende die inburgering en de bijbehorende kosten niet meer. Nee, de regering moest een veel strenger beleid voeren, vond een grote meerderheid van de bevolking. Die softe aanpak leidde alleen maar tot overvolle asielzoekerscentra met veel kansloze immigranten.
Dus kwam er een strenger beleid. Iedereen blij, zou je denken, maar dat is natuurlijk niet zo. Er zijn nog steeds heel veel immigranten die dankzij jarenlange procedures hun uitzetting heel lang hebben kunnen tegenhouden. Een aantal hiervan zijn goed geïntegreerd in onze maatschappij en via hun Hollandse kennissen krijgt het door ons zo gewenste asielbeleid ineens een gezicht. Een mens, in dit geval zelfs een kind, wordt volgens de regels van het huidige beleid uitgewezen. Waarom gilt iedereen nu moord en brand? Is het omdat we ons eigenlijk een beetje schamen voor onze eigen hardvochtigheid.
Ik zie de leden van dit kabinet worstelen met de uitvoering van het huidige beleid dat geen ruimte biedt voor uitzonderingen. Uit hoofde van hun functie moeten zij het beleid onderschrijven, als mens zouden zij anders kiezen. Het straalt zo overduidelijk van hen af. Wat vragen wij eigenlijk van onze regering? Willen we per ‘geval’ inspraak in de vorm van een referendum? Of vinden we diep in ons hart het huidige beleid toch iets te wreed?
Ja, van mij mag Mauro blijven. Maar mogen we een uitzondering maken voor één jongen? Is dat rechtvaardig naar al die anderen toe? Ik ben blij dat ik niet in de schoenen sta van de bewindsman die dit beleid, waar we zelf om hebben gevraagd, moet verdedigen. Maar wat mij betreft mag het in de toekomst allemaal wel wat humaner, want dit kunnen we alle Mauro’s onder ons toch niet aandoen.
Maartje 44 2011-11-03 15:17:42
Wanneer zijn de verkiezingen,vrouwen BAREN vandaar meer gevoelens met jonge mensen die knel zitten in de maatschappij !
Welke Moeder wil haar kind een oorlog insturen..volk en vaderland..nouuu liever niet denk ik !
Net zoals je je kind met veiligheid groot wil brengen,niet terug na wortel schieten en de taal en cultuur zo e-norm anders..moederziel alleen,das een nachtmerrie en wens je geen enkel kind toe.
Maar helaas is de boze buitenwereld zo heeeel anders..
hermienstok 2011-11-03 09:07:30
Maartje 44 2011-11-02 14:09:57
Ik geloof in het goede van de mens,dussss....
Ben wel benieuwd hoe deze,,story,,afloopt voor Mauro..ik gun hem het beste net als elk opgroeiend mens.
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.