Nieuw avontuur

Mei 2011

Daar is ie dan, het diepe hoorngeluid. Het teken van vertrek. Met mijn open schoentjes sta ik tussen de kiezelsteentjes op de kade. De wind laat mijn krullen dansen en mijn linnen rok omhoog waaien. Mijn beide armen zwaaien wild heen en weer boven mijn hoofd. Ik zie haar nog. Ze hangt over de reling. Lachend, stralend en wijzend naar de honderden meeuwen die de boot omringen. Witte schuimkoppen slaan wild tegen de romp. Een golf van emoties overspoelt me. Mijn ogen voel ik vochtig worden. Slik. Het lijkt op een tranentrekkende scene uit een film. Met mij als ultieme dramaqueen in de hoofdrol.

Ik zie dat haar vriendje zijn armen om haar heen heeft geslagen. Samen varen ze richting een nieuw avontuur. Werken én wonen op Texel. Ze waren door het dolle heen, toen ze hoorden dat ze, voor deze zomer, waren aangenomen bij het pannenkoekhuis waar ze hadden gesolliciteerd. Hij gaat de keuken in, zij de bediening. Boven het restaurant gaan ze wonen. Ze zagen het direct helemaal zitten. Altijd samen slapen. Zelf koken, wassen en boodschappen doen. Na het werk de zon onder zien gaan op het strand. Tot diep in de nacht met vrienden op het terras blijven drinken. Op vrije dagen te paard door de duinen galopperen. En dat alles zonder het gezeur en toeziend oog van die irritante wezens die ‘ouders’ heten. De ultieme droom van iedere zeventienjarige. Weken hebben ze er naar uit gekeken. Nu is het dan zover.

Inmiddels zijn ze uit het zicht. De boot verandert langzaam in een grote witte stip en ik besef dat het tijd is om terug te gaan naar Groningen. Met mijn ziel onder mijn arm slenter ik richting mijn auto. Mijn meisje is weg…. Ze zit vanaf nu op een eiland. Hoe moet dat nu verder? vraag ik mezelf af. Als zij één nacht niet thuis is, slaap ik al met alle telefoons die er te vinden zijn in huis, naast me op de grond. Ze hoeft haar kleine teen maar te stoten en ik spring in mijn auto om haar op te halen. Nu zit er een zee tussen ons! En de laatste boot vertrekt om half tien ’s avonds…..

‘Goed voor haar!’ roept iedereen die ik erover vertel. ‘Voor haar moeder is het net zo goed,’ fluistert mijn boer dan onopgemerkt. Waarschijnlijk heeft ie gelijk. Loslaten is niet bepaald mijn sterkste punt. Het zal mij ongetwijfeld de aankomende tijd enorm veel moeite gaan kosten om Fay niet dagelijks zó gek te bellen en te sms-en dat ze van frustatie haar mobieltje de Noordzee inflikkert!

Als ik anderhalf uur later de ring van Groningen weer oprij, weet ik één ding heel zeker; kleine meisjes worden groot. Daar is geen houden aan.

Of je daar als moeder nu klaar voor bent of niet ;)

www.mariskatenden.nl