Vanochtend had ik het er nog met een collega over. Haast hebben. We kwamen tot de conclusie dat we eigenlijk altijd haast hebben.

07.05 uur op de fiets. 07.35 uur trein. 07.55 uur aankomst station Hoofddorp. 8.00 uur op de redactie. Werken tot 16.55 uur. 17.05 uur trein, 17.25 uur aankomst, 17.45 uur kinderen ophalen van de opvang. 18.05 uur thuis. Koken, eten, kinderen in bad, voorlezen, 20.00 uur naar bed. Dan: vaatwasser inruimen, was draaien, was opvouwen, mail checken en weer veel te laat naar bed.

De enige vrije woensdag breng en haal ik eerst de twee oudste kinderen van en naar school, boodschappen doen met de jongste, om 14.00 uur zoonlief brengen naar voetbaltraining, om 15.00 uur weer ophalen, om 16.00 uur dochterlief naar streetdance brengen en om 17.00 uur weer ophalen.

En sinds deze week is er een nieuwe deadline bijgekomen in de vorm van het Sinterklaasjournaal. Waardoor mijn avond er ongeveer zo uit kwam te zien: racen in de auto om samen met mijn zoon zijn vriendje naar huis te brengen, daarna door naar de crèche om mijn jongste zoon op te halen, daarna naar het huis van het vriendinnetje van mijn dochter, waar mijn dochter al klaar stond om meteen mee terug te gaan en daarna racen tegen de klok om 17.40 uur het Sinterklaasjournaal te halen. “Mam, we gaan het niet halen! Mam, we gaan het niet redden!”, piepte mijn zoon naast me. “Let jij maar eens op, we gaan het halen”, antwoordde ik verbeten vanachter het stuur. Toeterend naar te trage voorgangers en met piepende banden arriveerde ik thuis, rennen naar de voordeur, tv aan, gehaald!

Eigenlijk vind ik het zot, zo’n haastig leven. Ik heb vaak het gevoel op een rijdende trein te zitten waar ik niet vanaf kan stappen. Die altijd maar doorrijdt en nooit stopt. En ik ben natuurlijk niet de enige die zo’n leven leidt, ik denk zelfs dat yoga, mindfulness, retraite, zen-reisjes en kom-in-balans-workshops zo populair zijn omdat veel vrouwen met zo’n altijd haast-leven daarmee willen proberen die rijdende trein even te stoppen. Die klok even willen stilzetten. Bewuster willen stilstaan bij mooie dingen, bewuster willen genieten van het hier en nu in plaats van weer door te racen naar de volgende afspraak. Je wilt een goede moeder zijn en rent je drie slagen in de rondte, en ondertussen tikt de tijd maar door en vraag je je af: doe ik het wel goed allemaal? Besef ik wel genoeg hoe fijn ik het heb, wat een bofkont ik eigenlijk ben met zulke fantastische kinderen, man, familie, vriendinnen en collega’s? Geniet ik wel genoeg?

De nieuwste Libelle gaat over moeder zijn in 2011. Ik lees dat nog héél veel andere vrouwen ook altijd haast hebben en zich schuldig voelen en onzeker zijn. Dat geeft een beetje rust. Voor even dan, want daarna moeten nog wat boodschappen worden gedaan en de pannen op het vuur staan vóórdat het Sinterklaasjournaal begint.

Ingrid Douma, tekstredacteur

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Reageer:

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.