Vierdehands libelle
Ik heb geluk. Maandelijks krijg ik een stapeltje libelle’s cadeau van de oma van mijn man. Zij spaart de glanzende bladen voor me op in een plastic zakje dat op de logeerkamer ligt. Ze gaan van hand tot hand in een vriendinnenkring en oma krijgt ze als laatste. De kruiswoordpuzzels zijn dan reeds opgelost in een mooi schuin handschrift, maar er mist nooit één pagina. Ik leg ze op volgorde en lees eerst mijn favoriete columns en dan de welkom in de libelle pagina. Aan mijn keukentafel met een zoete dampende koffie verkeerd binnen handbereik.
Toen ik mijn vriendinnen dit genot opbiechtte gniffelden ze. Zij gaan voor haute couture en design, en voor de laatste roddels. De libelle vinden ze voor hun moeder. Maar ik geniet nu eenmaal meer van de sproeten van het model die de zachtgrijze mode showt onder een bloeiende appelboom dan van een stijve dame op een catwalk in iets dat ik nooit zal dragen. De verhalen van andere vrouwen ontroeren me of ergeren me en alleen de psychologie van alledag sla ik over. Ik kan niet zo goed tegen het ‘beloon jezelf’-gedoe – niet dat het niet waar is, maar het voortdurende streven jezelf te perfectioneren wekt bij mij diepe zuchten op. Ik ben het niet en sinds kort probeer ik het ook niet meer te worden. Probeer he.
Dus, vandaar nu mijn eerste blog bij Libelle. Met het lichte schuldgevoel dat ik zelf geen abonnee ben, maar wel een vrolijke lezer.
Jossi 2011-11-05 15:24:22
Ik vind ze een feestje, leven van alledag, ook een gezellig blad.
Net zoiets als koffietijd op de tv.
Als ik niet zo lekker in mijn vel zit, pak ik de Libelle en dat helpt.
internetredactie 2011-11-01 11:39:56
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.