Zwarte Piet
Zaterdagmiddag, het is spitsuur op de ceintuurbaan. In mijn tas ligt een lange ingewikkelde boodschappenlijst. In gedachten plan ik mijn route langs de middenstand. De airco blaast hete lucht in mijn gezicht. Ik schrik als ik een heftig geclaxonneer achter me hoor, trap in een reflex trap op mijn rem en mis op een haar na de bumper van mijn voorligger. In de auto achter mij zie ik het norse gezicht van een donkere jongen met een rode pluim op zijn knalgroene muts. Een Zwarte Piet. Met een paar collega’s. Verbaasd kijk ik nog een keer, het gezicht staat nu op boos, en dan gaat zijn middelvinger treiterend langzaam omhoog. Van schrik neem ik de verkeerde afslag. Met 5 december op komst kan je alles overkomen, gaat het door mijn hoofd. Ik rij recht op de kade af en sta dan stil tussen ouders met buggy’s vol kleuters in synthetische pietenpakjes. Onvermoeibaar, een tekening verfrommeld in hun kleverige knuistje en de muts scheef op het hoofd. Elk jaar verbaas ik me weer over zoveel enthousiasme. Niet in de laatste plaats dat van de ouders. Zoals mijn eigen toneelstukje dat ik moeiteloos jaar op jaar opvoer. Zo’n weekje voor het allemaal begint heb ik nog wel wat schuldgevoelens; mopper ik over de dwaasheid van het sinterklaasjournaal, de marketing van de speelgoedgigant en de bagger van plastic rommel die onze kant weer op komt. Maar toch. Is het eenmaal zo ver dan smelt ik bij de geur van vers speculaas, de muffe jute zak met gezellige prullen en de cd vol oer-Hollandse sinterklaasliedjes. Vanaf het moment dat de goeie man voet zet op Nederlandse bodem worden bij ons thuis trouw de schoentjes voor de verwarming gezet. Als iedereen op bed ligt, storten we kilo’s pepernoten uit boven de winterlaarzen, verstoppen de verlanglijstjes en knagen een stuk uit de winterwortel alvorens we de stukjes wortel over de vloer uitbraken. Die Amerigo is een rare jongen! Vandaag is de intocht. Ik dwaal door de stad en doe het noodzakelijke. Ik wil naar huis. Vanavond trek ik de gordijnen vroeg dicht en ga proberen piet-met-het-korte-lontje voor eeuwig uit mijn geheugen te wissen
Maartje 44 2011-11-24 08:32:12
internetredactie 2011-11-24 08:27:28
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.