Grenzeloos verliefd; buitenbeentje
Af en toe merk je dat Surinamers toch wel echt een hele andere cultuur hebben dan Nederlanders. Beleefdheid en vriendelijkheid zijn hier bijvoorbeeld duidelijk twee heel verschillende dingen. Iedereen zegt constant netjes ´u´ tegen elkaar, maar vaak wel met een gezicht waarbij je je afvraagt of je ze misschien iets hebt misdaan.
Waar bij ons een serveerster meestal vriendelijk lacht wanneer ze een vol glas voor je neus zet, presteren ze het hier om stoïcijns langs je te kijken en zonder enig contact te maken ook weer weg te lopen. Echt welkom voel ik me dus niet altijd.
Toch denk ik niet dat het aan mij ligt want ook tegen de autochtone Surinamers wordt niet echt vriendelijk gedaan. Hoe komt het dan toch dat ik zo de drang heb om iets te doen waardoor ze me aardig gaan vinden? Ik voel me weer een beetje als toen ik met een spleet tussen mijn tanden (de beugel kwam later) en puisjes in de eerste van de middelbare school zat en kostte wat het kostte vriendjes wilde maken die in zouden zien dat ik toch ook de moeite waard was om mee om te gaan?
Maar jaren later weet ik dat wanneer je iets te hard probeert het vaak gedoemd is te mislukken (zo gaat dat bij mij tenminste). Daarom denk ik dat ik wederom geduld ga moeten hebben en ik ga moeten wennen aan de Surinamers. Net zo lang totdat ik zowaar een aantal vriendelijke tegenkom die vriendjes met me willen worden en ik me niet meer zo’n buitenbeentje voel…
internetredactie 2011-12-07 21:38:29
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.