Grenzeloos verliefd, hoe het 1,5 maand geleden begon…

Eigenlijk is her niets voor mij. Ik ben niet echt een avonturier. Terwijl mijn vriendinnen een half jaar gingen studeren in Amerika, Maleisië en Australië, vond ik een stage in Breda al uitdaging genoeg. En toch ben ik nu degene die de vastigheid van mijn fantastische vriendinnen en lieve familie gaat verlaten.

Doe ik het voor hem, voor ons, of voor mezelf? Heel cliché voelt het als een combinatie van alle drie. Maar wat ga ik iedereen missen, ik voel me al leeg als ik er aan denk. Ik dwing mezelf om te stoppen met deze gedachten. Gewoon verstand op nul en gaan!

Het vliegtuig is afgeladen vol. Dankzij een mevrouw die wilde ruilen om naast haar zus te zitten heb ik een luxe plaatsje bemachtigd met zeeën van beenruimte (wat ik met mijn 1,68m niet echt nodig heb). Nog even en dan gaan we de lucht in.

De eerste romcom is gekeken, de eerste maaltijd verorberd en ik denk me zowaar al iets beter te voelen. Helaas is dit gevoel weer snel verdwenen vanwege een onterechte snauw van een van de stewardessen. Ze zal wel niet zo in haar nopjes zijn vandaag, maar egoïstisch en onredelijk dat je wordt als je je zielig voelt  (heb ik dat alleen of is dat normaal?) heb ik daar niet zo’n boodschap aan op dit moment.

Nouw vooruit dan toch maar een tranentrekker proberen te kijken. Als het me te veel wordt kan ik altijd nog switchen naar Gooische vrouwen.

Middenin de ontroerende film besef ik me plotseling hoe dankbaar ik moet zijn; ‘ik kan alles, ik mag alles en ik heb alles’ (ook al is misschien niet meer alles en iedereen van wie of wat ik hou dichtbij, het is er toch maar mooi!) … pff hoezo emotionele rollercoaster dat emigreren!?