Miriam – Nooit meer zagen

    
Gezien in Libelle 49 



    



    
 

Miriam Mars (43) heeft een zoon, Julius (14) en een dochter, Yasmin (21).




Het is vaak koud in de supermarkt, maar vandaag lijkt het nog kouder dan anders. Het is al donker buiten en mijn dochter lijkt niet van plan te zijn om ooit nog contact met me te zoeken. Verkleumd loop ik langs de schappen. Mijn oog valt op een klein jongetje en zijn moeder. Het jongetje haalt een voor een snoepjes, desserts en andere lekkere dingen uit de schappen en zijn moeder schudt alleen maar nee. Zonder stampij te maken legt het mannetje alles terug. Ik glimlach, wat een braaf jongetje.


Als ik bij de kassa sta, staan hij en zijn moeder achter me. Ook hier in België proberen ze je te verleiden tot impulsaankopen, dus hangen er zakjes lekkere nootjes bij de kassa. Het ventje streelt een voor een de verschillende zakjes. Hij zucht diep. En nog eens. Zijn moeder geeft geen sjoege. Dan pakt hij héél voorzichtig een zakje cashewnootjes uit het rekje en houdt deze verwachtingsvol omhoog. Zijn moeder schudt weer nee. “Mama?”, hoor ik hem vragen met een heel lief stemmetje en een zwaar Vlaams accent, “Mama? Toe? Ik beloof u dat ik echt nooit meer ergens om zal gaan zagen” (zagen = zeuren). 






	Mijn hart smelt en tegelijkertijd krijg ik een enorme brok in mijn keel. Als ik nu alle zakjes nootjes voor hem kon kopen in de wetenschap dat het leven van dit mooie kindje voor altijd zorgeloos zal verlopen, dan zou ik dat doen. Als ik zeker zou weten dat hij de rest van zijn leven nooit buitensporige wensen zal hebben. Dat hij nooit wordt gepijnigd door verlangens die niemand voor hem kan waarmaken. Dat de wereld om hem heen hem nooit zal teleurstellen. En dat hij altijd met zo veel respect en liefde naar zijn moeder zal kijken, dan zou ik de hele supermarkt voor hem leegkopen.


Zijn moeder aait hem over zijn ronde bolletje. Het zakje nootjes hangt hij netjes terug. Ik voel dat ik zo in huilen ga uitbarsten en klem mijn tanden op elkaar. Nog even en ik ben alleen. Houd vol zeg ik tegen mezelf. Ik reken af en loop met mijn boodschappentas naar mijn auto. De bladeren op de bijna lege parkeerplaats maken een dansje door een plotselinge windvlaag. Ik stap in en start de motor. “Ik beloof u dat ik nooit meer ergens om zal gaan zagen”, hoor ik mezelf hardop zeggen, terwijl ik naar boven kijk.




















	
	
	



	
  • 			
    
		
    • 
x


    

                        
    
                            
    
                                
    Princess83 2011-12-13 18:54:45
    
                                    
    
                                    Beste Miriam,
    

    
Ik hoop dat je je niets aantrekt van mensen als \'warm\' en \'destolp\' die alles beter weten, voor anderen beslissen en pretenderen de waarheid in pacht te hebben. 
    
Het is niet meer dan logisch dat je in columns schrijft over dingen die je bezighouden; dat anderen daar niet tegen kunnen is hun probleem. 
    

    
Verder wens ik je veel succes met alles. Ik lees je columns graag.
    

    
Groet,
    
N
                                
    
                            
    
                        
    
                    
                        
    
                            
    
                                
    TillyTop 2011-12-11 15:23:33
    
                                    
    
                                    @de stolp, je verzekert ons dat je geen enkel probleem hebt. Hoe weet jij dan wat "de waarheid" is in deze? In mijn ogen is het slechts jouw persoonlijke mening wat je verkondigt en nog een hele domme ook.
                                
    
                            
    
                        
    
                    
                        
    
                            
    
                                
    mamaruja94 2011-12-11 12:46:27
    
                                    
    
                                    @destolp: Maar hoe kan deze moeder, en alle moeders in soortgelijke situaties, er nu altijd zijn voor haar dochter? Als er geen enkel contact mogelijk is? ik begrijp uit je woorden dat jij haar dochter kent... en dan zul je wel gelijk hebben? Wat jij \"aandacht vragen\" noemt is naar mijn idee niets meer of minder dan een poging contact te maken. En waarom mag er geen aandacht zijn voor Miriams verdriet? Moeders zijn ook mensen? Je hele wereld komt er anders uit te zien als je kind uit je leven stapt. Dus ook je columns, en in mijn geval mijn schilderwerk. De maand december, maand van familiefeesten, maakt alles loodzwaar. Wat zou het heerlijk zijn als alle \"verloren\" dochters ergens in deze maand een klein lichtje in het hart van hun moeders zouden ontsteken.  
    
Na een jaar is het kleinste berichtje voor moeders als wij al een groot geschenk. Twitter, facebook, sms...
                                
    
                            
    
                        
    
                        
    
    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 

    
    Reageer:

    

    

        
    Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.
    
    

        x

    


    

    



    








    



    


x


    




    

x



    x
    x
    x