Naar Fysiotherapie

Oeps, auw, het schiet me in mn rug. Ik kan bijna niets en loop als een kip met een dwars ei. Tijd om een bezoekje af te leggen bij de fysiotherapeut. Gelukkig kun je tegenwoordig zonder verwijskaart terecht en voor ik het weet sta ik in mn onderbroek en bh voor een wildvreemde vent die achter me staat en vraagt om voorover te buigen . Gut, dat zijn dingen die ik amper bij mn eigen vent durf te doen maar goed ik doe mijn best en probeer mijn schaamte te bedekken door een flink staaltje lenigheid te laten zien zodat hij even vergeet naar mn celluliten te kijken. Ik plaats mijn handen dus plat op de grond zonder mijn benen te buigen. Gelukkig trapt ie erin en complimenteerd hij me met mijn kunstje. Na enig duw en trek werk begin ik me ietsje te ontspannen. Voorbarig, want na deze kleine testjes begint het grote werk. Ik mag op een tafel gaan liggen, met mijn benen naar links en ik moet mijn eigen schouders vasthouden. Ik word in een soort houtgreep gehouden en terwijl mijn benen nog steeds naar links wijzen word mijn bovenlijf met bruut geweld naar rechts gemangeld. Ik vermoed dat meneer de fysio een beetje ruzie heeft gehad thuis want hij zet zoveel kracht dat mijn ruggengraatje begint te kraken. Ik wil ‘auw’ roepen maar heb daar helemaal geen lucht voor . Na deze behandeling die zowel links als rechtsom word gedaan mag ik op mijn buik gaan liggen. Er word een mooi gat in de tafel getoverd waar ik met mijn gezicht in mag gaan liggen. De spieren in mijn rug zijn verkrampt en worden nu losgemasseerd. Daar ik allergisch ben voor de massage olie doet hij dit dus droog. Wel eens een glijbaan genomen met klamme blote zomerbenen? Dat glijd niet he? Zo voelde mijn massage aan. Om mijn aandacht af te leiden van de pijn keek ik geconsentreerd naar de marmoleüm vloer. Leuk hoor, als je lang genoeg kijkt verschijnen er gezichtjes en andere rare dingen. Hier zat er een bobtail op de vloer, ook een man met een gigantische neus die als je lang genoeg keek veranderde in een olifant , volgens mij begin ik te halicuneren. In ieder geval brand het al aardig op mijn rug. Toch voelt het wel lekker aan, mijn rug word soepeler en ik ontspan ietwat. Het enige geluid wat in de behandelkamer te horen is zijn mijn darmen, die door mijn ontspanning en de massage denken dat ze wel even mijn ontbijtje kunnen gaan verwerken. Het lijkt wel oorlog in mijn buik. Het geknor en geborrel is niet van de lucht en voor ik het weet moet ik mijn ontspannen houding laten varen. Met moeite kan ik een luchtbel binnen houden. Die is het er uiteraard niet mee eens en borrelt mokkend terug de tunnel in. En net als ik denk, pfff die heb ik op tijd een halt toegeroepen komt dat ding met een harde aanloop weer terug naar de uitgang geknort. Nee dit wil ik niet, dit mag niet gebeuren en met al mijn kracht sluit ik de uitgang af. Gelukkig, de massage tijd is om. Ik mag weer gaan staan. Gauw kleed ik mij aan. De nieuwe afspraak word gehaast gemaakt en ik roep een gauw ‘tot de volgende keer’. Buiten kan ik me even laten gaan en voor ik het weet vliegt ie eruit
Mijn rug voelt goed