Vakjes

 Ik zit met de agenda voor me en wrijf over mijn neus, in mijn hoofd gaan mijn gedachten vliegensvlug in het rond. We zijn begin januari dubbel geboekt. Een afscheidsfeestje van een naaste collega van Harro, hij gaat na tien jaar VS terug naar thuisland Australië. En op dezelfde avond een nieuwjaarsfeestje van goede Nederlandse vrienden. 

Ik weeg argumenten voor het ene feestje tegen het andere en krijg het er helemaal warm van. Ik proef in gedachten hoe het valt om de Nederlandse vrienden nee te verkopen en stel me vervolgens voor tegen m’n vriendinnen te moeten zeggen: ‘nee, we kunnen niet naar het afscheidsfeestje.’ Ik wil niemand tekort doen, hoe moet dit nou? Mijn hoofd tolt ervan.
 
We kunnen eigenlijk niet onder het afscheidsfeestje uit. Onze hele internationale expat-netwerk zal er zijn. Vriendinnen die ik dagelijks op Simeon z’n school zie, collega’s van Harro, iedereen die ongeveer hetzelfde leven leidt als wij, komt vast. Bovendien herkennen we het dubbele gevoel waar dit gezin zich in bevindt: tranen omdat je -weer- afscheid moet nemen en enthousiaste glimlachen omdat een nieuw avontuur wacht. 
Het nieuwjaarsfeestje brengt ons in totaal ander gezelschap: medewerkers van de Nederlandse ambassade, ouders van de Nederlandse school en mensen die net als wij -en de organiserende Nederlandse vrienden- een kind hebben waar wat mee is. Leuk, Hollands gezellig en vooral gemoedelijk. Bovendien, denk ik stiekem, een gezelschap dat vast geïnteresseerd is in mijn boek. 
 
‘Heb je de uitnodiging voor het afscheidsfeest gezien, het is op dezelfde dag?’ vraag ik aan Harro. ‘Ik weet eigenlijk niet zo goed wat we moeten doen. Ik wik en weeg welk feestje leuker of belangrijker is.’
Harro haalt zijn schouders op en reageert laconiek: ‘dat is toch simpel: we laten ons gezicht zien bij mijn collega en gaan dan aan de zuup met de Hollandse kliek.’ 
Ik kijk hem verbaasd aan: waarom bedenk ik dat zelf nou niet? 
 
Ooit heb een keer een filmpje gezien over hoe mannenhersenen in vakjes verdeeld zijn die niet met elkaar communiceren en vrouwenhersenen waar het krioelt van de meest (on)logische verbindingen. Vakjes blijken opeens toch wel handig…
 
x

Silvie in de VS 2011-12-21 17:29:23

Oohhh, ik heb medelijden met je...iedereen is straks tevreden, alleen jijzelf niet. Geniet vooral van je tweede kerstdag! Ik heb \'t ook echt helemaal gehad met december en 2011...Gelukkig hebben we hier geen last van familieverplichtingen en alle andere verplichtingen zijn bijna voorbij!

niejel 2011-12-20 20:08:17

Zo herkenbaar, hoe houd ik iedereen tevreden? Zelf kerst vieren met ons gezin, traditioneel kerstdiner met mijn familie, naar de kerk voor de nodige symboliek met kerst en dan heb ik ook nog schoonouders! Een man met vakjes in z'n hersenen heb ik dan weer niet. Die wikt en weegt; en wikt en weegt en dan mag ik knopen hakken.
Kerstavond ga ik met onze dochter naar de nachtmis om naar het koor van (o)pa en (o)ma te luisteren. Zoon kan niet zo goed tegen te weinig slaap en moet dus thuisblijven met papa.
Schoonouders komen op de koffie op eerste kerstdag en ik zal een traditionele appeltaart bakken op de dag ervoor. Het koffiemoment is tactisch gekozen, zij zijn verslaafd aan hun middagdutje en zullen dus niet lang blijven. Dan kunnen wij door naar het familiediner.
Dan is tweede kerstdag gezinsdag.
Is dit mijn ideale plaatje voor de kerstdagen? Nee! Ik zelf zou het liefst eerste kerstdag de deur niet uitgaan, maar alle familie is tevreden, dat dan weer wel.
Ik zou ook liever een man met "vakjes" hebben, die een kordate oplossing bedacht en deze zelf uitvoerde. Nu heb ik volledig de regie, over kleding, eten, visite en een strak tijdsschema. Zucht, 2012? Laat maar beginnen!
Nogmaals Happy Holidays!

internetredactie 2011-12-20 17:27:21

Plaats hier uw reactie voor Vakjes

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Reageer:

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

x
x
x