begin van mijn leven

    
    



    








	
Het begon allemaal op het moment dat mijn vader mij verliet. 2 jaar geleden op bevrijdingsdag. Wat een dag zul je misschien denken, bevrijdingsdag. Naar mijn mening was hij eindelijk bevrijdt van alle zorgen die hij hier had. Hij hoefde niet meer voor ons te zorgen. Zo weg was mijn vader. Ik weet het nog zo goed. Ik kwam thuis en zag iedereen huilend op de bank. Ik wist niet wat er aan de hand was. Mijn nicht greep me en gaf me een knuffel. Ik weet nog dat ik te horen kreeg dat het allemaal wel goed kwam. Maar wat? Wat kwam allemaal goed, het was op dat moment allemaal nog een vraag?


Plots zei mijn moeder kom even zitten. Ze vertelde mij dat ‘s ochtendsvroeg mijn vader met de bus naar het treinstation was gereden. Hij had een enkeltje genomen, maar waar naartoe? Dat was de vraag. De politie kwam zelfs in actie. Het eerste idee was dat hij waarschijnlijk zelfmoord gepleegd had. ZELFMOORD!! Was mijn vaderdan dood?? Ik weet dat ik boos was op mijn vader dat hij zomaar vertrokken was en zelfs geld mee had genomen. Maar dood, dat wou ik niet.


Ongeveer een week later kregen we een brief, hierin vonden wij het feit dat hij in Duitsland was. Hij wist niet waar hij naartoe ging. Waarschijnlijk een atlas open slaan en dan prikken. Uiteindelijk bleef hij zitten in Davos. 1 van de rijkste steden in Zwitserland.


Ik wil graag met mijn blog vertellen over mijn leven. Mijn leven is anders dan dat van andere. Niemand heeft mijn verhaal meegemaakt. Maar alles heeft mij sterk gemaakt en ik leef zoals niemand kan. Ik geniet van alles om me heen, alles wat ik zie en mee maak.


Met alles wat ik kan en doe, hoop ik het uiterste te bereiken. Tips zijn erg welkom!


Liefs Lotte















x




                        

                            

                                
mijntweedeik 2012-01-10 20:45:37

                                    

                                    Het eerste wat ik moet denken als ik dit lees: hebben we allemaal niet een moment in ons leven dat we denken, ik loop weg en ze bekijken het allemaal maar.

Ten tweede moet ik denken aan dit liedje: 

http://youtu.be/wtEm9a1VVrw

Ik was negen (het jaar van het liedje) toen mijn vader ons verliet en scheiden van mijn moeder. Gelukkig hij verdween niet spoorloos maar een vader/dochterband is er eigenlijk nooit echt gekomen.

Het snappen van het waarom iemand wegloopt komt pas met de jaren dat je zelf volwassen wordt. Dat wil niet zeggen of je ermee eens bent of juist niet.



Een van mijn eerste bloggen op deze libellesite ging over mijn vader: http://www.libelle.nl/2010/09/de-liefde-die-niet-kon/

Hierbij laat ik het erbij als reactie op deze blog.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
Maartje 44 2012-01-10 17:39:02

                                    

                                    Heftig Lotte...leeft je vader dus nog???
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
internetredactie 2012-01-10 17:25:15

                                    

                                    Plaats hier uw reactie voor begin van mijn leven
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x