De klungel

Gister moest mijn hondje al vroeg naar de trimmer. Om daar te komen moet ik een reuze, gezellig winkelstraatje door waar het normaal gesproken behoorlijk druk is. Maar omdat ik er om 9 uur al moest zijn liep er nog geen kip. Behalve natuurlijk de winkellui die buiten hun waar stonden uit te stallen. Zo’n gezellig straatje is het namelijk. Nu vind ik (bijna) niks gezelliger dan dat. De mensen zijn nog relaxed alles naar buiten aan het slepen, hebben tijd voor een praatje en zijn goedgehumeurd omdat er die dag natuurlijk nog van alles kan gebeuren. Het kan zakelijk bekeken een goede dag worden, maar ook een slechte.

Ik hou van die bedrijvigheid en werd helemaal blij toen ik met mijn hondje door het straatje liep. Gezellig! De zon scheen (nou ja beetje overdreven, het regende niet dus alle reden tot vrolijkheid) de dag begon in ieder geval veelbelovend. Tralala.

De deur van de banketbakkerszaak stond uitnodigend open en ik besloot lief eens te verrassen met een lekker stukje gebak. Dezezaak was beroemd vanwege zijn heerlijke spullen en ach, de zon scheen (het was droog), hondje was (eindelijk) bij de trimmer, het weekend stond voor de deur, alle reden om iets te gaan vieren.

Ik koos twee verrukkelijke aardbeischelpjes uit en eigenlijk was ik aangenaam verrast door de buitengewoon vriendelijke manier waarop de verkoopster mij hielp. Waarschijnlijk had ze hetzelfde gevoel bij de dag als ik: it’s a beautiful day!

"Zal ik het voor u inpakken?" vroeg ze vriendelijk.

"Ja graag" zei ik.

"Wilt u er ook een extra tasje omheen?"

"Nou, als dat kan graag! Ik ben namelijk nogal een klungel".

De vrouw lachte begrijpend en pakte het zo in dat er niks mee kon gebeuren.

"Zo goed, of zal ik er nog iets extra’s om doen?"

Was ze nu hatelijk of vriendelijk? Nee, ze was gewoon errug vriendelijk.

"Ja graag", zei ik weer en zwemmend in zelfkennis zei ik nog eens: "Ik ben nogal een klungel."

De vrouw glimlachte weer en gaf me mijn heerlijke gebak. Goed ingepakt. Zodat er niks mee kon gebeuren.

Terwijl ik vrolijk afscheid nam en de deur uit wilde gaan gebeurde het. Ik struikelde over de drempel en lag op mijn muil. Het tasje lag 50 meter verder. Op zijn kop. Goed ingepakt. Dat dan weer wel.

Toen mijn lief de doos openmaakte en de verfomfaaide gebakjes zag (en mijn gezicht natuurlijk) vroeg hij: "Wil ik het weten?"

"Nee," zei ik, "dat wil je niet. Pak jij de koffie? Want ik ben bang dat dit weer één van die dagen gaat worden."

"Gezellig", zei lief.