Libelle home » Columns » Gastcolumnist: Frans Lomans

Gastcolumnist: Frans Lomans

Gezien in Libelle 3

Frans Lomans (56) is hoofdredacteur van Panorama, is getrouwd en heeft 2 kinderen. Speciaal voor Libelle nummer schreef hij een column.

Los van ons seksleven vind ik dat we het heel goed hebben met elkaar”, zei mijn vrouw laatst. Ja, sex schiet er de laatste tijd wat bij in, moet ik toegeven. We hebben toch te veel aan ons hoofd. En zeker sinds we halverwege 2009 een pleegzoon kregen, is er voor ‘het’ nauwelijks nog plaats en tijd. We zijn natuurlijk ook al aardig op leeftijd, zij is 53 en ik ben 56, en dan weet je het wel. Zo spannend als het in het begin was, zal het nu nooit meer zijn.

Tom Waits heeft er een liedje over gemaakt: Kiss Me. Het verlangen van de man om zijn vrouw te kussen op de manier waarop ze dat deden toen ze elkaar net kenden. Dat zou ik willen. Dat we één keer per week in hetzelfde bed slapen en dat mijn gesnurk haar als muziek in de oren klinkt. Dat ze weer met afstand de mooiste vrouw ter wereld is en dat zij mij net zo knap vindt als Stanley Menzo.

“Leuk voor je, zo’n zondagmiddag Eredivisie Live met drie voetbalwedstrijden op rij, van half een tot kwart over zes. Ik zet de chips en de cola klaar. Zal ik AZ-ADO met je meekijken?” Ik geloof mijn oren niet, maar ze zegt het echt.

In mijn droomweek heeft mijn vrouw een hekel aan Engelse series en detectives, houdt ze ervan dat ik snoeihard Led Zeppelin uit de luidsprekers laat schallen en zegt ze: “Omdat het zulk slecht weer is, vind ik het goed dat je binnen rookt.”

Ze luistert ademloos naar mijn kletsverhalen over niks en vergeet een dag lang te pingen met haar 27-jarige dochter. Omdat ik een ex-alcoholist ben, drinkt ze deze week alleen op de avond dat ik in mijn eentje naar de bioscoop ga om de nieuwe film met Bruce Willis te zien, twee Whoppers eet in de Burger King en de avond besluit met een concert van mijn stille liefde Lucinda Williams in Paradiso.

Maar het meest blij maakt me het einde van de week, het moment dat we weer onszelf zijn. Zij ligt op de bank en kijkt tv, ik zit aan tafel met de rug naar haar toe achter de computer en luister met koptelefoon op naar Ry Cooder. We maken weer ruzie. Zij vindt me asociaal en corrigeert me. Ik mompel scheldwoorden. “Wat zei je?”, vraagt ze. “Dat ik van je hou”, zeg ik.