Gediz – volle schalen

“Wat lief van je moeder! Dank haar hartelijk van me. We zullen genieten van haar heerlijke gerecht.” De zoon van een Turkse vriendin staat net voor etenstijd voor de deur met een schaal van mijn favoriete vaderlandse gerecht: manti. Dat is handgemaakte ravioli, met een lepel knoflookyoghurt erover, die weer wordt besprenkeld met roomboter met paprikapoeder en munt. Zelf maak ik het maximaal twee keer per jaar, want de bereiding ervan voor vier personen duurt zo’n drie uur. De schafttijd een kleine zeven minuten. Op de lijst van ‘klaar in een handomdraai-gerechten’ scoort manti beslist erg laag. De schaal is uiteraard al snel leeg, afgewassen en opgeborgen. Ben ik zo dol op het stuk servies van mijn vriendin dat ik het weiger terug te geven? Nee hoor. Maar volgens goed Turks gebruik hoor ik de schaal pas te retourneren als ik er zelf iets ambachtelijks in heb gedaan. Een schone, lege schaal terugbrengen is ondankbaar, dat weet iedere eerste, tweede en, nou vooruit, wellicht ook derde generatie Turk. Turken zijn niet van: ‘Het was fijn, bedankt, tot ziens.’ Iemand doet moeite voor je en die moeite doe je met plezier terug. Zou ik de schaal vullen met de beste kaviaar, dan levert dat bij lange na niet dezelfde waardering op als wanneer ik ’m zou terug­geven met een faliekant mislukte börek. Zo een met slecht uitgerold, bobbelig, dik deeg, in plaats van de flinter­dunne lagen waarmee mijn moeder traditiegetrouw het lasagne-achtige gerecht maakt. Een paar dagen later besluit ik dus mijn lievelingstussendoortje te maken:­ sütlaç: rijstebrij met vanillesuiker en kaneel. Niet geheel toevallig is dat ook de favoriet van de zoon van mijn vriendin. Na negentig volle minuten roeren in een pan, ervoor zorgend dat de melk in beweging blijft en niet aankookt, is het gerecht klaar. Ik schenk flink wat van de pap in haar schaal en bij ontvangst schenkt zij mij een dankbare glimlach. Op de achtergrond hoor ik een vreugdekreet. Haar zoon is blijkbaar ook thuis.
Gisteren bracht ik een pannetje blanquette de veau á la menagère naar francofiele vrienden. Vandaag kreeg ik het terug. Vers uit de vaatwasser, blinkend schoon en heel erg leeg. Het rook nog wel naar citroentjes.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

willy1944 2012-01-21 16:35:27

Mmmmm, lekker.Zou je het recept ook voor mij op willen schrijven, dan geef ik het aan mijn dochter, want haar vriend helpt haar altijd in de keuken. en dan ga ik het bij haar eten. leuke colum. Heb er ook weer eens een geplaatst.

mijntweedeik 2012-01-20 13:35:09

Haha Hermien,

Dat is de grootste reden, het lekkere eten, dat mijn wens voor dit jaar een zonvakantie naar Turkije is. Andere landen hebben zo hun eigen lekkernijen maar de toetjes ( vooral de baklava) is in de resorts van Turkije toch het best.

PS. In Turkije heb ik ook leren karnemelk drinken maar dat terzijde...

hermienstok 2012-01-20 13:12:52

Oh Gediz, ik zou tonnetje rond worden in zo'n cultuur. Want de Turkse keuken is zo lekker! En blog dat recept maar. Heerlijk!

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.