Libelle home » blad » Hans – talenknobbel?

Hans – talenknobbel?

Gezien in Libelle 4

Hans Verstraaten is getrouwd. Hij is journalist en columnist voor o.a. Management Team.

Omdat ik ooit in Amerika woonde, denken mensen dat mijn Engels perfect is. Dus roepen ze me er op mijn werk vaak bij als ze een Engels woord of een Engelse zin niet goed begrijpen – en meestal weet ik het antwoord wel. Maar vorige week gebeurde er iets vreemds. Een collega vroeg of ik haar even wilde helpen met een taalprobleem. Het is misschien goed erbij te vermelden dat deze collega een bijzonder leuke vrouw is, dan is het onderstaande wellicht wat beter te volgen.
“Ik heb iemand aan de lijn,” zei ze nerveus, “en ik kan hem niet volgen. Het is nogal belangrijk. Zou jij mij…” “Maar natuurlijk”, zei ik, zoals een man van 53 dat zegt als een bijzonder leuke vrouw van eind twintig dringend Zijn Hulp nodig heeft. Ze gaf me de telefoon. Ik was klaar om een demonstratie te geven van mijn beste Engels. En toen zei iemand door de telefoon: “Bonjour, jemappelleTehereetditmoique toifiseon maisdutefois… Alors?” Het eerste en laatste woord begreep ik nog net en dat maakte me duidelijk dat we hier van doen hadden met iemand die geen Engels maar Frans sprak – en wel met de snelheid van een Ferrari. Mijn collega keek me trots aan. Ik dacht twee dingen tegelijk. 1: Die tuthola, die trekt me een niet te volgen Frans gesprek in, hoe komt ze erop? 2: Die lieverd, die denkt dat ik zo intelligent ben dat ik élke taal vloeiend spreek, geweldig zeg, dat ze dat denkt! Zo raakte ik als man danig in de war, doch wist nog net tegen de telefoon te melden: “Euh… ça va?” En tijdens het uitspreken van die woorden keek ik mijn collega aan met een blik van: ach, zo’n gesprek, dat is voor mij très simple. Aan de andere kant van de lijn volgden nu veel zinnen en als er maar even een stilte viel, greep ik mijn kans en zei: “Mais oui, oui…” Weliswaar maakte dit aan Franse zijde geen enkele indruk – die praatte maar door – maar mijn collega, zeg maar gerust ma petite chérie, zat bijna te juichen.
En toen was ineens het gesprek voorbij. Kennelijk had de Fransman geconcludeerd dat hij een complete idioot aan de lijn had. Na dit rampzalig verlopen gesprek keek ik mijn collega zo nonchalant mogelijk aan. “Ging goed hè?”, zei ze vol bewondering.
“Ach ja”, zei ik, “je moet die Fransen gewoon een beetje kort houden, anders blijven ze maar doorpraten.”