Hermien – De jonge bedelaar

    
    



    
 








	


 


Het is vroeg in de ochtend als wij in Beaufort-West aankomen om de lekke band, die we een dag eerder opliepen, te vervangen. Het plaatsje ligt midden in de Karoo, het meest droge deel van Zuid-Afrika en we willen niet het risico lopen om ergens ‘in the middle of nowhere’ te stranden met nog een lekke band. Als de mannen zich met een monteur over de band buigen, gaan dochter en ik naar een winkel. Achter mij hoor ik een stemmetje mijn aandacht trekken,‘Ma’am’ …


Ik loop door en probeer het gebedel te negeren. Zomaar geld geven is geen optie en eerlijk gezegd heb ik moeite met de rol van ‘rijke weldoener’. Alle mensen zijn immers gelijk. Alleen… ik heb het wel beter. Als we de winkel uitkomen, staat het jongetje er nog.


‘Ik heb honger ma’am. Wilt u wat pap voor mij kopen?’ Twee grote diepbruine ogen kijken mij vragend aan en ik smelt.


‘Wat heb je vanmorgen gegeten’, vraag ik.


‘Alleen suiker’, ma’am. 


Dit kan niet en ik roep naar de mannen dat we even met de jongen naar een winkel gaan om pap te kopen. Onderweg wordt hij aangesproken door andere bedelaars. Moet hij straks zijn ‘verdienste’ afgeven? Op weg naar de winkel praten we met elkaar, ofwel ik vraag en hij antwoordt iedere keer keurig met minstens twee woorden. Hij neemt ons mee door een straat en zo sta ik ineens voor het Christiaan Barnard museum.


‘Is dat Christiaan Barnard, de beroemde hartchirurg’, vraag ik hem.


‘Yes, ma’am’ en ik zie dat hij niets van mijn opwinding begrijpt. We lopen nog een stukje door en raken steeds verder van de auto verwijderd. De pap die hij graag wil, is blijkbaar niet in gewone winkels te koop. Iedere keer als ik vraag waar die speciale winkel is, zijn we er bijna. Ik zie mezelf al verdwalen in deze stad, dus goede raad is duur. Toch maar geld geven? Hij is nu in ieder geval weg uit het centrum. Maar koopt hij wel iets gezonds voor het geld? 


‘Luister, ik geef je geld voor je pap, maar je moet me beloven dat je niet naar een fastfood restaurant gaat. 


‘No ma’am’


Ik geef hem geld en dochter doet er nog een schepje bovenop. Als hij hier geen domme dingen mee doet, kan hij weer enkele dagen eten. 


‘Thanks ma’am’ en twee dankbare ogen kijken me aan. 


‘En als je nog eens suiker eet, moet je wel goed je tanden poetsen, zodat we nog heel lang van je mooie glimlach kunnen genieten’. Zijn gezicht breekt open en hij lacht zoals een kind hoort te lachen. 


‘Yes ma’am, thanks ma’am’, en hij vervolgt zijn weg.


Domme opmerking, spreek ik mezelf vermanend toe, terwijl we terug lopen. Als je honger hebt, denk je toch niet aan tanden poetsen. Koop dan zelf die spullen voor hem.


‘Zag je hoe dun zijn broek was? Zijn ondergoed scheen er gewoon doorheen’, merkt dochter op. Nee, dergelijke dingen zie ik – zeker met een zonnebril op – niet meer. 


In de verte staan de mannen bij de garage te zwaaien. ‘Waar bleven jullie nou.’


 


 



















x




                        

                            

                                
hermienstok 2012-01-27 13:06:05

                                    

                                    Maartje, helaas is dit serieus. Ik hoop dat ze straks enige coulance hebben, maar dan nog; de afschrijving bij kleding is erg hoog en gaat bij wijze van spreken al in nadat je iets een keer gedragen hebt, dus ik ben benieuwd wat de verzekering uiteindelijk uitkeert.Maar dat levert t.z.t. vast wel een blogje op, waarmee ik anderen kan informeren cq waarschuwen.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
Maartje 44 2012-01-26 17:05:33

                                    

                                    Met bonnen,das toch niet mogelijk met elk blousje en onderbroek hahaha...zonder dollen,was dat voor waanzin offe lees ik verkeerd?!?

Hmmm dr zit meer in die koffer dan je zelf vaak weet enne tis balen als je zoveel,,eigen,,spullen kwijt bent.

Tja wat je he-le-maal niet verwacht gebeurd zomaar...das juist wat je niet inschat Hermien(met knipoog naar je blog)fijn dat de reisverzekering vergoed maar de mentale schade is les-geld..en best emotioneel denk ik.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
hermienstok 2012-01-26 15:25:15

                                    

                                    Maartje, dat had je nou niet moeten zeggen... De koffer is nog steeds zoek. KLM heeft nu toegezegd dat de gemaakte kosten in de vakantie overgemaakt worden en ik ben druk bezig om een compleet overzicht van de inhoud te maken voor de reisverzekering. Het liefst met bonnen...
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x