Hermien – Een kerst om nooit te vergeten

    
    



    
 








	
 ‘Ga je morgen mee naar de kerk’, vraagt een Afrikaans reisgenote. Ik twijfel, de kerk en ik hebben immers al jaren geen innige band meer.




‘Ik heb een afspraak om me in de Afrikaanse modder te zetten’, sputter ik. Gaf niets, dat kan verzet worden. ‘Vinden ze het niet erg als wij hun dienst bijwonen’, probeer ik zwakjes. Geen enkel probleem!


Als we op Kerstochtend in een open jeep bij de kerk aankomen, zien we de eerste mensen voor de kerk staan. En ik dacht nog dat wij aan de late kant waren! ‘Zulu-tijd’, lachen de Afrikanen en leggen uit wat dit inhoud. We staan buiten de kerk – een stenen loods met golfplaten dak – te wachten tot er ‘iets’ gebeurd. Achter het kerkje staan een aantal armoedige huisjes, veelal uit sloophout en golfplaten opgetrokken. De menigte voor de kerk zwelt aan gaat de kerk in. Even voel ik me ongemakkelijk. Zouden ze ons, vijf blanken, geen pottenkijkers vinden? Ik word snel uit die droom geholpen als enkele assistenten, een soort ouderling, ons de hand drukken en welkom heten. De dienst wordt grotendeels in Zulu gehouden, maar één assistent zal e.e.a. voor ons vertalen.


De dienst begint als de dominee het podium betreedt en begint te zingen. Als uit één mond valt iedereen in en Voices of Africa vullen met hun gezang het povere kerkgebouw. Wat een power, wat een kracht! Veel versta ik niet van de dienst, maar dat geeft niet. Het gevoel van kerst en saamhorigheid is overduidelijk aanwezig. Het door deze mensen beleden christelijk geloof is overgoten met rituelen uit hun oude cultuur. Hun luidruchtige gebed, de oproep om je buur in de kerk iets goeds toe te wensen, het gezang, ze beleven hun geloof intens.


Tijdens de dienst staat de deur open. Natuurlijk, het is het huis van God en daar is iedereen welkom, ongeacht de staat van zijn/haar kleding en het tijdstip dat je binnentreed. Oude mensen staan op en lopen even naar buiten, kinderen lopen af en toe heen en weer en niemand kijkt verstoord op van een kinderstemmetje.


De Nederlandse kerk, waarmee ik ben opgegroeid, is gesloten en tijdens het gebed zijn de mensen in zichzelf gekeerd. De open cultuur in deze kerk zal bij ons veel misprijzende blikken van kerkgangers opleveren. Ik voelde mij bij hen meer dan welkom!


Na afloop van de dienst volgen de nodige omhelzingen en dan gaan we terug. Terug naar mijn Afrikaans modderbad en de namiddag safari. Die avond staat er een kudde olifanten bij onze game lodge. Er is een kleintje bij en al snel worden we op afstand gehouden. Pa Olifant stelt al die aandacht niet op prijs en begint onrustig te worden. Tijdens de safari’s heb ik gezien wat een olifant met een boom kan en heb het lef niet om dichterbij te komen. Tussen ons en de kudde olifanten zit slechts een schamel hek. Als we later die avond onder de Zuid- Afrikaanse sterrenhemel aan onze kerstbraai zitten, weet ik dat ik deze kerst nooit zal vergeten. 















x




                        

                            

                                
hermienstok 2012-01-20 15:23:13

                                    

                                    Joke, zo hoort het naar mijn idee ook te zijn, maar helaas heb ik iets te vaak anders meegemaakt. Daarom was ik hier zo door verrast!
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
jokekrijtenburg 2012-01-20 13:36:07

                                    

                                    Zo kan het ook, bij ons in de kerk is het ook open iedereen kan deelnemen, als je gelooft dat God bestaat, dan is het oké, dan kan je zelfs aanzitten aan het avondmaal. Iedereen is welkom, wat je ook bent, donker, arm, rijk netjes gekleed, of noem maar op. Hetsis erg fijn bij ons. Gr. Joke.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
hermienstok 2012-01-18 19:18:16

                                    

                                    Slangenmens,ik heb dat al eens eerder gehoord, maar als ik in Nederland weer eens door omstandigheden in de kerk kom, is het toch vaak veel zware preken, strenge psalmen e.d. en ik merk dat ik dan redelijk opstandig van. Misschien is het juist door de komst van andere culturen dat er kerken zijn die anders zijn. En dat is maar goed ook. Iedereen zou toch met een brede glimlach of lachend de kerk moeten verlaten en iedereen zou toch in iedere kerk welkom moeten zijn. Hier kwam ik echt vrolijk en lachend vandaan en juist omdat dat voor mij voor het eerst was, maakte dat zo\'n indruk op mij.
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x