Hermien – Nelson Mandela

    
    



    
 








	
Roep de naam ‘Mandela’ en iedereen denkt gelijk aan Zuid-Afrika. Uit het verleden herinner ik mij een film over zijn leven; zijn droom over een Zuid-Afrika waar zijn zwarte broeders vrij konden leven. Een droom waar Mandela zijn eigen vrijheid voor opofferde. Natuurlijk kennen wij zijn het levensverhaal!




Dankzij de tour door Soweto en de beelden in het Hector Petersonmuseum is ons geheugen helemaal opgefrist. We weten weer hoe de apartheidsstrijd was, waarom het in de jaren zeventig zo escaleerde en met deze beelden vers in ons geheugen gaan we naar Robben Island, een klein eilandje voor de kust bij Kaapstad. Vierhonderd jaar geleden werd het eiland door de Nederlanders gebruikt als strafkolonie voor lastige zeelui. In de negentiende eeuw was het een leprakolonie. Pas in 1959 werd het ingericht als extra beveiligde gevangenis en al snel werden de politieke tegenstanders van het apartheidsregime hier ondergebracht. Door de koude golfstroom in de zee rondom het eiland en de aanwezigheid van haaien, was vluchten vrijwel onmogelijk. 


Op de boot naar Robben Island worden op een televisie beelden vertoond uit de tijd dat de eerste gevangenen vrijgelaten werden. Daar waar zij destijds voor het eerst als vrij man voet aan vaste wal zetten, vertrok nu onze boot. Bij aankomst op het eiland krijgen we een korte rondleiding over het eiland. We zien de oude begraafplaats uit de tijd van de leprakolonie, het piepkleine dorpje vlakbij de gevangenis en tot grote vreugde van onze gids, zijn er geen robben waar te nemen. Het zou de aandacht voor zijn verhaal verplaatsen naar de robben! Op indringende toon vertelt de gids over de tijd van de apartheid en hij dankt de wereld voor het onder de aandacht brengen van het apartheidsregime en het onder druk zetten van de toenmalige regering. De omstandigheden werden beter toen de wereld mee ging kijken. Het hielp, maar eind goed al goed, kon hij niet zeggen. ‘Iets dat in vele eeuwen is opgebouwd, draai je niet in korte tijd om. Daar gaan ook weer generaties over heen. We zijn twintig jaar geleden in de goede richting gezet, maar we zijn nog lang niet klaar! 


In de gevangenis worden we rondgeleid door een ex-gevangene. We zien de gevangeniszalen, de binnenplaats en de kleine cel van Nelson Mandela. De gids vertelt gepassioneerd over het gevangenisleven en zodra de naam Mandela valt, hoor je de bewondering in zijn stem. 


Deze tour maakt grote indruk op ons. Wat doet het met een mens om zo lang in een kleine cel opgesloten te zitten? Geen, of nauwelijks contact met anderen, briefcensuur. Word je opstandig of boos op de blanken? Ga je haten en wraak nemen? 


Nelson Mandela niet! Hij liet zich niet leiden door wraakzuchtige gedachten en wist na de eerste vrije verkiezingen in 1994 als president, een thuisland te creëren voor alle Zuid-Afrikanen. Ook de blanke Zuid-Afrikanen, die na de val van het apartheidsregime zijn gebleven, roemen Mandela en terecht. Nelson Mandela verdient respect; een diepe buiging voor deze wijze, integere Zuid-Afrikaanse ex-president!


 















x




                        

                            

                                
Maartje 44 2012-02-04 07:13:24

                                    

                                    MARIJKE mn man is een ware diepgraver van de geschiedenis wat 2de wereldoorlog betreft.

De reis naar DL was ook daarop afgestemt,indrukwekkend en enorm veel hystory.

Tot in het berghuis van Berchtesgaden/Kehlsteinhaus 1.834 hoog ben ik geweest,prachtig uitzicht.

Ik ging mee voor hem maar was stil van zoveel ellende en toch was het goed om het te-ervaren hoe het voeld om er tezijn.Veel wer er uitgelegt door een gids,maar zover gaat mijn interesse niet,ik wandel mee op mn eigen tempo.Teveel afschuwelijke verhalen dat verwerk ik heeeel moeilijk,krijg er nachtmerrie s van en slaap slecht.Daar is niemand mee gebaad he dus scherm ik mijzelf af naar wat ik wel aan kan.

Dank voor je tip maar een boek lezen over de SS zal ik nooooooit doen.



Tis te-erg waar mensen toe instaat zijn,een beest/dier is er niets bij...maar dat weet jezelf maar al tegoed weet ik nu..

Littekens genezen maar de innerlijke schade blijft altijd.

Lieve groet Maartje
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
marijke1 2012-02-03 19:14:55

                                    

                                    Maartje, kijk eens of je "De SS Staat" van Eugen Kogon kunt vinden, wellicht in de bieb. Je kunt over hem ook veel vinden als je even googelt. Indringend boek.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
hermienstok 2012-02-03 13:51:58

                                    

                                    Maartje, ik heb dat inderdaad ook als ik op dergelijke plaatsen kom. Het lijkt dan alsof je voelt wat daar in het verleden heeft plaatsgevonden. Het is jammer dat de mens niet leert van zijn fouten. Waar het op de ene plaats tot stilstand is gebracht, begint men elders weer opnieuw. Het is goed dat dergelijke monumenten bewaard blijven om ons aan deze slechte tijden te herinneren. Nu weet ik wel dat voor kleinschalig leed, zoals Marijke1 het beschrijft, geen monumenten zijn, maar dergelijke daden zijn zinloos, onnodig en brengen vaak ondraaglijk lijden met zich mee.
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x