sneeuwscooteren

Sneeuwscooteren

Op dit moment bevinden wij ons alweer een tijdje in een sneeuwrijke omgeving. De skihelling is open ,langlaufen gaat prima en ook met de sneeuwscooter kun je weer heerlijke en veilige tochten maken.

Het rijden op zo’n sneeuwscooter is best nog wel heftig,tenminste in het begin en als je uit Nederland komt en deze ervaring niet in je genen hebt meegekregen kun je daar best wel eens moeite mee hebben.

Hilarisch zijn dan ook de avonturen die wij als Hollandse sullen al hebben meegemaakt.

Wij hebben een zware,in mijn zoons ogen “ ouwe lullen” sneeuwscooter, een Yamaha met heel wat pk’s.Met een slee achter de scooter kun je genoeg mensen verplaatsen. Zo’n sneeuwscooter stuurt best wel zwaar en in het begin voel je dat goed aan je armen.

Als je achterop zit, zoals ik meestal, wordt er van je verwacht dat je in de bochten en kuilen mee of tegen hangt. Aan handvaten houd je je vast en doordat je iets hoger zit kun je ook goed voor je kijken.

Dat kijken is iets wat je eigenlijk de hele tijd moet blijven doen en dat is best vermoeiend. Ik zit dan ook zuchtend en steunend achterop want vaak zie ik een kuil niet aankomen en dan  moet ik alle zeilen bijzetten om te blijven zitten.

Dat alles snel gaat ,merkten wij toen wij,manlief en ik ,op een mooie dag besloten een tochtje te gaan maken.

Achter de stal moesten we een stukje door het weiland om op het scooterpad te komen.

Dit pad , een 10 00 mijl lange route,die het zelfs mogelijk maakt om naar Noorwegen te scooteren, wordt regelmatig geprepareerd en is altijd goed begaanbaar. Oke het is geen snelweg,maar als sneeuwscooterfan moet je zeggen dat het goed te begaan is.

Zoonlief zorgt er voor dat de route door het weiland naar het spoor goed is.

Bij gebrek aan beter zoals hij het zelf,als 15 jarige illegale rijder(want je mag pas op je 16^e ,nadat je je scooterbewijs hebt gehaald) beweerd.

“Later mam,dan koop ik een ….”,het in te vullen scootermerk verschilt ieder jaar,maar is hipper,beter en zeker sneller dan onze trouwe Yamaha.

 

In een dik pak kruip ik achterop de sneeuwscooter,handschoenen en helm maken het geheel nogal stijfjes. Manlief doet natuurlijk geen helm op,maar een muts gevoerd met bont en van die oorkleppendie je onder je kin kunt vastzetten.(Een onmogelijk ding ,als je omkijkt blijft hij in de rechtuit positie,terwijl je hoofd opzij is,resultaat…je ziet niets).Vervolgens geeft manlief een dot gas en hup vliegen wij de sneeuw in. Op het pad aangekomen konden wij aan onze tocht beginnen.het is altijd weer prachtig om zo in de natuur te zijn.Zo ook nu,ik had alleen niet in de gaten wat er gebeurde,een bocht,een kuil,even niet opgelet,ik probeerde bij te sturen met mijn voeten op de grond.Niets mocht baten,er was geen grond onder mijn voeten.Ineens lag ik er naast. Manlief hield het nog iets langer vol maar ook hij moest het opgeven.En toen was het stil. Wij lagen naast onze grote scooter en deze lag ook nog eens op zijn kant in de hoge

sneeuw naast pad . Heel even hadden wij nog nog de moed te denken de scooter omhoog te zetten maar dit was echt onmogelijk.

Ja en wat moet je dan?Even wisten wij het niet.terug lopen? Verder lopen? Wachten?

De stilte in het bos was enorm. Gelukkig hoorde ik na een tijdje ergens heel in de verte het geluid van een sneeuwscooter en het was nog gelukkiger dat dit geluid steeds dichterbij kwam.

Wat er ook gebreurd,ik ga hem laten stoppen ,dacht ik en nam positie aan midden op het sneeuwscooterpad.

Het was een jongen op een kanariegele,zo door mijn zoon geliefde ,hippe sneeuwscooter.Hij hielp onze scooter weer overeind en na veel bedankjes vervolgden wij weer onze weg.

Toch was de lol er een beetje af. Ook zagen we dat de benzinemeter niet echt stond te juichen op een lange tocht dus besloten we om maar om te keren en naar huis te gaan.

Bij de afslag naar ons huis aangekomen ging het helaas weer mis. Je kunt met een sneeuwscooter ook te langzaam de bocht omgaan en zo gebeurde,weer lag de scooter om. Wat een klunzen toch,we hadden het kunnen weten want zoonlief was daar de eerste keer met onze 76 jarige Erik ook om gegaan. Ja hoor daar lagen wij weer.Hans lag er zo komisch bij (met die stomme muts op zijn hoofd) dat ik het uitgierde van het het lachen.

Maar nu kan het wel zo grappig zijn,voorlopig lag de sneeuwscooter weer ondersteboven en hadden wij weer hulp nodig.

Opnieuw deed ik een schietgebedje en geloof het of niet ,opnieuw hoorde ik geluid van een sneeuwscooter dichterbij komen. Vastberaden stond ik weer midden op het sneeuwscooterpad om ook deze sneeuwscooter tegen te houden.Maar toen ik de sneeuwscooter in beeld kreeg voelde ik mij ineens die domme Hollander die zo nodig naar Zweden moest emigreren en in de sneeuw de blits moest maken met een grote sneeuwscooter. Want de sneeuwscooter die eraan kwam was …de kanariegele die nu weer terug kwam.

Hij stopte,deed zijn helm af en zei lachend “igen”,wat opnieuw betekent.

Ik knikte maar durfde hem niet aan te kijken en wees naar de sneeuwscooter en de sneeuwman.

Opnieuw hielp hij en konden we aan ons laatste stukje beginnen.De jongen op de kanariegele sneeuwscooter bleef wachten totdat wij helemaal thuis waren. Wat zal hij wel niet gedacht hebben!

Een hele tijd heb ik daarna nog de slappe lach gehad want ooo het lijkt allemaal zo eenvoudig maar is het zeker niet.