Van 2011 op weg naar 2012
Het net afgelopen jaar begon in vol optimisme omdat ik al snel hoorde dat mijn baan behouden kon worden en ook al vond ik dit zeer verdrietig voor twee collega’s die wel moesten gaan, was ik dolblij dat de bezuinigingen in het onderwijs aan mij voorbij gingen. We waren immers aan het sparen voor de toekomst die ons naar het westen zou gaan brengen.
In april werd, na een lange en spannende bevalling onze eerste kleindochter geboren in het verre Florida. Op van de zenuwen na een slopende nacht, waren we dolblij en kwamen direct de plannen weer op tafel; we zouden zo snel mogelijk afreizen richting Amerika waar manlief een baan zou proberen te vinden met huisje in de buurt van dochter, schoonzoon en kleindochter. Ik zou later volgen vanwege de paperassen, die hij als Amerikaan, niet nodig had. Wat waren we door het dolle heen….
De dag na die grootse gebeurtenis werd hij plotseling ziek. Buikgriepje, dachten we. Daarna in mei nog een buikgriepje, dachten we en dus ging hij niet naar een dokter. In juni kreeg ie pijn aan zijn been, verdraaide knie, zei hij. Maar ook het vreselijke afvallen begon.
Intussen had ik, na 8 jaar zoeken op het internet, zijn dochter uit zijn eerste huwelijk gevonden die hij 39 jaar was kwijt geweest. In zijn hoofd was zij altijd die peuter van 2 gebleven die, in haar Haloweenpakje, op die allerlaatste foto had gestaan. Dit nieuws en de foto’s van haar gezin, ja zij had inmiddels 3 grote kinderen en een kleinkind, brachten hem van zijn stuk maar hij wist tevens dat dit een groot wonder was. Het wonder werd nog groter dan hij dacht want boven in de la had ik een manuscript liggen voor een novelle die inmiddels een jaar klaar was op redigeren na. Het vreemde is dat ik in dat verhaal zijn middelste kleinzoon beschrijf op een manier die bijna totaal klopt met de werkelijkheid, tot en met zijn geboorteplaats en beroep. Alsof een mens zomaar naast een andere realiteit kan leven en zo af en toe een kijkje kan nemen in die andere wereld.
De dochter kwam met zijn kleindochter naar Nederland om haar vader en opa te bezoeken in het ziekenhuis,waar hij inmiddels al een maand verbleef nadat hij met spoed was opgenomen in augustus en waar hij inmiddels 5 operaties had ondergaan. Ook was zijn doodsvonnis reeds uitgesproken.
Bitterzoet was de hereniging, pijnlijk mooi! Hereniging en afscheid in een enkele gebeurtenis.
Ook kleinzoon, die net daarvoor was gestationeerd bij de buren in Wiesbaden kwam over en oh, wat leken ze op elkaar die twee, opa en kleinzoon.
Het einde kwam in december, in de ochtend van wat in Amerika Christmas Eve is. Mijn verjaardag de dag ervoor, waar hij zo naaruit had gekeken, heeft hij nog beleefd en hij heeft nog "Happy birthday Baby" kunnen zeggen.
2011, zo pijnlijk maar ook zo ongelooflijk mooi! Ik had het voor geen goud willen missen.
Nu ga ik, in zijn spirit en met hem in mijn hoofd opweg naar wat 2012 me allemaal brengen zal. Ik zal in optimisme beginnen.
jart61 2012-01-01 15:08:15
internetredactie 2012-01-01 07:21:03
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.