Libelle home » Columns » Lieke Lamb – Thuiskomen

Lieke Lamb – Thuiskomen

Libelle Nieuwscafe Live

Panellid Lieke Lamb was aanwezig op ons event op 30 januari. Lees wat zij ervan vond.

Hoe staat het met de multiculturele samenleving? Dat was de kernvraag van het Libelle Nieuwscafé eind januari. Al van tevoren had ik daar als panellid over mogen meedenken. Nu zou er gelegenheid zijn ook vragen erover te stellen aan minister Leers. Vanuit mijn werk was ik eigenlijk benieuwd naar cijfers over de man/vrouw-verdeling bij immigratie. En over het verschil in hun opleidingsniveau. En of de vrouwen zelfstandige ‘autonome’ immigranten zijn of vooral ‘volgend’ (‘importbruid’ vind ik zo’n lelijke term). Ondanks de sneeuwval ging ik dus met vriendinnen naar het Haagse .

De ochtend begon met een swingend optreden van Gordon en LA The Voices. Daarna spraken drie vrouwen met een multiculturele achtergrond met Libelle’s Ebru Umar over de vooroordelen waar ze tegenaan liepen. Het dubbele van de term ‘dankbaarheid’ werd onder de loep genomen, alsook de achterhaalde term allochtoon.

Daarna was het de beurt aan minister Leers. Alle eerdere discussiepunten ten spijt was er in de zaal natuurlijk maar één vraag die echt hoog zat: Mauro. Hoe kun je een kind dat niet beter weet dan dat dit zijn veilige thuis is, wegsturen naar een onzekere toekomst?

Jörgen Raymann sprak op het podium een column uit waarin hij de minister er zeer direct mee confronteerde. Minister Leers probeerde zo helder mogelijk uiteen te zetten waar het dilemma zat. Een betoog over eerlijk beleid en het feit dat media-aandacht niet bepalend mag zijn, sneden hout. Iedere vluchteling die aan de criteria voldoet mag immers blijven. Uit humaan oogpunt is er dan de mogelijkheid om bij afwijzing door te procederen. Maar als mensen die mogelijkheid jaren oprekken, ligt de verantwoordelijkheid voor de inhumane gevolgen daarvan dan bij hen of bij de overheid? Pijnpunt hierbij is dat je het over kinderen hebt. Of ze nou ten onrechte ingezet worden door hun ouders of dat het systeem faalt, maakt eigenlijk niet uit. Zij kennen geen ander thuis dan dit. Leers gaf aan de procedures in te willen perken om zo in de toekomst dit soort dilemma’s te voorkomen. Een algeheel ‘pardon’ voor de kinderen die hier al langer dan acht jaar zijn (hoeveel dat er precies zijn was bij niemand bekend) zag hij niet zitten.

De meningen bij het publiek waren verdeeld. Iets wat goed geregistreerd werd door de volop aanwezige cameraploegen die ’s avonds op tv hun samenvattingen uitzonden. Ook tijdens de late lunch die ons vriendinnenclubje in Dudok had, werd er nog uitvoerig over nagepraat. Regels zijn regels, je moet ergens de grens trekken. Maar een kind is een kind, die kan je niet in de kou laten staan. Buiten werd het inmiddels al vroeg donker en het sneeuwde volop. We besloten de gezellige en leerzame dag af te sluiten. Iedereen wilde nu het glad en guur dreigde te worden, toch voor het donker thuis zijn.

Veilig thuiskomen wil tenslotte iedereen…