Mijn moeder

    
    



    








	
Mijn moeder van 86 heeft longontsteking. De arts heeft het geconstateerd en nog geen 24 uur later word ik in de ochtend gebeld door de verzorgster waar zij verblijft. Het gaat niet goed met haar. Er schiet vanalles door me heen; hoe erg is het, hoe tref ik haar aan en wat als….Mijn moeder heeft een waslijst aan pillen voor alles waar ze aan lijdt; hartritmestoornissen, trombose, schildklier, suikerziekte, borstkanker..En nu dus longontsteking. Kan ze dat er nog bij hebben denk ik bij mezelf. Ondanks al deze mankementen in haar lichaam doet mijn mamsie het redelijk goed al zeg ik t zelf. Maar nu dus deze longontsteking. Ik ga elke dag bij haar kijken maar mijn bezoekjes aan haar zijn haar al te veel. Ze wil alleen maar slapen. Het enige wat ze neemt zijn een paar slokjes water; aan eten moet ze niet denken. De verzorgsters zijn ontzettend lief en zorgen goed voor haar. Dan rijst de volgende vraag: moet ik mijn broers bellen om te vertellen dat ze nu heel ziek is? Ik twijfel hevig. Met 1 broer heb ik al sinds mijn kinderjaren geen contact meer en de ander heb ik ooit op de hoogte gesteld van mijn moeder haar borstkanker. Hij is geweest maar het was tussen mijn moeder en hem geen succes. Overigens heb ik met deze broer wel het contact onderhouden. Drie kinderen heeft ze maar met twee geen contact. Dus, ga ik bellen? Vrienden waar mee ik het bespreek zijn van mening om het wel te doen; "je broers kunnen zelf bepalen wat ze met deze informatie doen" zeggen ze. En ergens ben ik het met hen eens. Ik hik er tegenaan om mijn broer te bellen die ik al heel lang niet heb gesproken en die andere, tja, toen ik hem vertelde dat ze borstkanker had wist ik niet wat er verder ging gebeuren. We zijn inmiddels meer dan twee jaar verder toen de arts dit ontdekte. Ondertussen blijft de situatie van mijn moeder hetzelfde, het wordt niet beter maar ook niet slechter. Zal ik bellen? Ondertussen regel ik, op verzoek van de verzorgsters, een hooglaagbed. We weten immers niet hoe het verder vergaat en of ze straks geheel op bed moet worden verzorgd. De arts is inmiddels weer bij haar geweest en we hebben overleg met elkaar. Hoe serieus moeten we haar woorden nemen dat ze niet meer wil?  De keren dat zij niet lekker was en in bed lag heeft ze dat vaker aangegeven. Maar zodra ze weer op haar stoel zit en een kopje koffie zit te drinken komt dit niet meer ter sprake.


Vandaag was ik bij haar en het leek zowaar weer iets beter te gaan; een half beschuitje en wat drinken. En ze is weer iets meer bespraakt. Ik wacht nog even met bellen en hoe het nu verder met haar gaat.


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 















x




                        

                            

                                
willy1944 2012-02-15 18:48:43

                                    

                                    Altijd bellen, dan kan men jou geen schuld geven dat je het niet hebt laten weten,Verder heeft ieder zijn eigen verantwoordelijkheid.twee kinderen die niet of nauwelijks om hun moeder geven?Hoe erg is dat?Als ze er niet meer is zeggen ze straks misschien wel was moeder er nog maar dan had ik dit of dat gedaan.Beter spijt achteraf dat je iets hebt nagelaten dan iets wat je te veel doet?Het blijft toch altijd je moeder, die jouw gedragen heeft en voor je gezorgd heeft toen je kind was.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
Maartje 44 2012-02-15 06:57:40

                                    

                                    Zeker bellen...je hebt maar 1 Moeder in het leven.

Het is je plicht om de broers tebellen meer niet.

Het gaat in deze niet hoe jij er mee omgaat,dus schuif je mening op zij.



Ik begrijp je twijfels wel en wens je sterkte en wijsheid.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
HennyM 2012-02-14 20:30:33

                                    

                                    Ik zou toch bellen... is het niet voor je moeder of je broers, dan toch zeker voor jezelf. Mocht er ooit iets definitiefs gebeuren hoef je niet druk te maken over schuldgevoelens. De keuze is aan de broers.
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x