Wieke – Memory Lane in Bristol
“Jakkes, wat moet je daar?” Vraagt een vriendin, als ik vertel dat we een weekend naar Bristol gaan. “Dat is pas een duffe stad, echt niks aan.” Daar denk ik anders over. In 1969 had ik daar de zomer van mijn leven.
We zwalkten van pub naar pub of lagen in de zon op de beroemde Downs, de enorme grasvelden buiten de stad. Officieel volgden we een cursus Engelse conversatie, maar als het mooi weer was gingen we er niet heen. Converseren konden we allemaal allang, meenden we.
Nu, 42 jaar later, willen we even naar onze Engelse voorgangers in Zambia, om ervaringen uit te wisselen. Zij wonen een uur rijden van Bristol. Maar eerst gaan we naar de stad, omdat ik die zo graag terug wil zien. Vroeger nam ik de boot en de trein en voor mijn gevoel duurde het dagen voor ik er was. Op die manier reisde je pas echt. Nu ben je in zes uur van je huis in het centrum van Bristol.
Verwachtingsvol loop ik de stad in, waar ik vroeger met mijn ogen dicht de weg wist. Maar het is net alsof iemand tijdens mijn afwezigheid ons huis onherkenbaar heeft verbouwd en alle kasten anders heeft ingedeeld. Overal glas en staal. Niets is meer zoals het was. Op de plek waar vroeger ons taalinstituut stond, is nu een futuristisch winkelcentrum gebouwd.
We passeren een sushibar, waar de gerechten op een treintje voorbij komen aan de bar, en een enorme bioscoop. De oude bioscoop is verdwenen en de pubs van toen onvindbaar. Zelfs de taxi’s zijn niet meer zwart, maar blauw.
De ziel van de stad is weg. Toch zijn er ook dingen die niet veranderd zijn. Het eten bijvoorbeeld… Niet te geloven hoe Engelsen zelfs een stukje kip weten te verpesten. Ik speur naar de tent waar we altijd fish & chips haalden, geserveerd in een krant en wat waren die frieten fantastisch. Spoorloos. Overal KFC, McDonald’s en dat soort wereldwijd uniforme, fantasieloze gelegenheden met slappe, taaie patat. De sushibar dan maar? Iets smakelozers hebben we zelden geproefd. Net stijfsel. Bij Starbucks krijgen we een weeë bak met iets melkerigs tussen thee en koffie in.
Omdat ik al die oude plekjes vol herinneringen niet meer kan vinden, word ik chagrijnig. Waar is de bushalte waar ik gezoend werd door Sandro uit Milaan? En de Jamaicaanse nachtclub waar we wild dansten tot het licht werd? Wat niet mocht van de politie, maar die kwam toch nooit langs. Ik geef het nog niet op. Morgen zullen we naar de oude wijk rijden waar ik maanden in huis was bij Olivia Vaughan. Olivia zal nu 107 jaar zijn… Maar je weet het niet. Straks staat ze in het Guinness Book of Records en doet ze gewoon open. Wordt vervolgd.
Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel
Gerelateerde artikelen
marg 2012-03-01 15:20:21
internetredactie 2012-02-21 11:41:49
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.