Libelle home » blad » Interview – Wendy van Dijk

Interview – Wendy van Dijk

Gezien in de Libelle Nieuwscafé krant

Wendy van Dijk (41) is moeder van Sem (9), Lizzy (2) en presentatrice, actrice en ambassadeur van Stichting Semmy. Tussen televisieopnames door vertelt ze in het Sheraton Hotel op Schiphol over kinderkanker en obesitas. En over dicht bij je (klein)kinderen wonen om voor elkaar te zorgen.

Jouw zoon heet Sem en jij zet je in voor Stichting Semmy. Is die overeenkomst toevallig?
“John Emmerik, de vader van Semmy, ontmoette ik in 2008 in een restaurant. Dat was ruim anderhalf jaar nadat ik mijn eigen vader had verloren aan darmkanker. Hij schoof me een kaartje toe van Stichting Semmy, die hij en zijn vrouw Nicole Bakker net hadden opgericht, nadat hun zoontje van vijf aan hersenstamkanker was overleden. Tijdens ons gesprekje bleken er veel overeenkomsten te zijn tussen zijn zoon Semmy en mijn zoon Sem: ze hadden dezelfde naam, leeftijd en kwamen uit hetzelfde stadje. Toen ik de website van de stichting bezocht, was ik meteen diep ontroerd. Iedere ouder begrijpt hoe afschuwelijk het is om je kind te verliezen. Dat ik deze stichting steun, is dus geen toeval. Ik besefte dat het dubbeltje beide kanten op kan vallen. Het ene jongetje wordt wel getroffen door een vreselijke ziekte, het andere jongetje niet. Dat vond ik ontzettend heftig en daardoor voelde ik me ook meteen betrokken.”

Wat betekent Stichting Semmy voor de slachtoffers van hersenstamkanker?
“Stichting Semmy biedt hulp en steun aan ouders van kinderen met een hersenstamtumor. Als die kinderkankersoort wordt ontdekt, dan weet je dat je binnen een jaar afscheid moet nemen van je kind. Het is een regelrecht doodvonnis, met nul procent overlevingskans. In Nederland overlijden nu ongeveer achttien kinderen per jaar aan een hersenstamtumor. In Amerika is dat al dagelijks. Dat is gewoon ondraaglijk. Toen Semmy ziek bleek te zijn, heeft zijn vader urenlang informatie gezocht op internet. Alle beschikbare kennis staat nu op hun website, want John vindt dat ouders die kostbare tijd beter met hun kind kunnen doorbrengen, dan met zoeken naar behandelmethoden op internet. Daarnaast zijn John en Nicole een enorme persoonlijke steun voor al die getroffen ouders.
Hersenstamkanker is niet operabel, omdat de tumoren zich bevinden tussen de hersenen en het ruggenmerg. De hersenstam bestuurt vitale levensfuncties zoals hartslag en ademhaling, dus opereren is een enorm risico. Toch probeert de stichting door middel van onderzoek enige levensverwachting bij de kinderen te creëren. Professor Kaspers, ook ambassadeur van Stichting Semmy, leidt het onderzoek in VU Medisch Centrum met geld van de stichting. Er zijn heel kleine overwinningen geboekt. Het gaat om een levensverlenging van maar twee maanden, maar dat is al heel knap.”

Wat is jouw rol bij Stichting Semmy?
“We hebben Paint4Semmy georganiseerd: bekende Nederlanders maakten schilderijen die we veilden voor het goede doel. Verder is er de Run4Semmy, een sponsorloop die gehouden wordt tijdens de jaarlijkse Amsterdam Marathon in oktober. De saamhorigheid tijdens die loop is ongelofelijk groot en tegelijk ook afschuwelijk emotioneel. Kinderen, hoe klein ook, rennen die vijf of tien kilometer mee, met tranen stromend over hun wangen voor het broertje of zusje dat ze verloren hebben. Ik zou zelf het liefst willen mee rennen, maar ik moet de pers te woord moet staan en de stichting onder de aandacht brengen.”

Jij en je partner Erland werken veel buiten de deur. Hoe combineren jullie dat met de opvoeding van twee kinderen?
“Erland kiest ervoor om iets later naar zijn werk te gaan en ’s avonds langer door te werken, zodat hij ‘s morgens wat meer tijd met Sem en Lizzy kan doorbrengen. En ik zorg ervoor dat ik op tijd thuis ben om samen te eten en voor het avondritueel. Mocht ik een keer later zijn, dan springt mijn moeder bij.
Je werkt om aan de toekomst van je kinderen te bouwen. Werken is ook goed voor je eigen ontwikkeling. Het gevolg van die goede balans in thuis zijn met de kinderen, maar ook een aantal dagen per week werken, is dat ik ontzettend van de kinderen kan genieten. Ik ben echt altijd vrolijk en energiek en ik zie dat mijn kinderen dat fantastisch vinden! Als je zelf goed in je vel zit en ook positieve prikkels van buiten je gezin krijgt, geef je dat ook door aan je kinderen.”

Tegenwoordig kiezen veel ouderen ervoor om dichter bij hun (klein)kinderen te wonen, zodat ze kunnen delen in de zorg. Hoe is dat bij jullie?
“Mijn moeder woont letterlijk naast ons. In onze situatie is dat ideaal, we hebben veel steun aan elkaar. Ze kan altijd bijspringen met de zorg voor de kindjes en we vinden het sowieso fijn om elkaar veel te zien. Daarnaast is zij nu natuurlijk een vrouw alleen en is het fijn om op deze manier voor elkaar te zorgen. Dat zal zo blijven zolang het mogelijk is. Mijn ouders waren mijn grootste steun en toeverlaat. Als ik een lange draaidag had gehad, zei mijn vader in de tijd dat ik alleen woonde en voor Sem moest zorgen altijd: ‘Lieverd, jij moet nu lekker genieten en doen wat je kunt met je ambities en talenten! Wij zijn er voor Sem, elke dag.’ Sem is voor een deel door mijn ouders opgevoed tot hij een jaar of vijf was. En nu hebben we ook onze kraamhulp Petra die uiteindelijk bij Lizzy is gebleven als vaste oppas. Maar verder hebben we qua zorg voor Lizzy en Sem een beetje de taferelen zoals in Zuid-Europa, dat grootouders voor de kleinkinderen zorgen. Dat komt nu ook in Nederland steeds meer voor. Zo blijft de opvoeding binnen één familie. Niemand houdt toch meer van je kinderen dan een oma of opa?”

Lees het gehele interview in de Libelle Nieuwscafé, vanaf 27 april in de winkel