Femke – miskraam

Ik zal het maar eerlijk toegeven: ik vind vrouwen die totaal kapotgaan van een miskraam, altijd nogal aanstellerig (en met miskraam bedoel ik dat het voor de twaalf weken misgaat, daarna vind ik het een ander verhaal). Je weet dat het in die eerste drie maanden van de zwangerschap nog om een soort conceptfase gaat. Je voelt nog niks, een beetje misselijkheid misschien, maar verder is het niet meer dan een idee. Nu denkt u misschien dat ik ga beweren dat ik sinds mijn eigen miskraam een andere kijk op de zaak heb gekregen, maar dat is niet zo. Natuurlijk, ik was flink van de kaart en een week zat ik in een diep dal en was ik hard aan het werk om mijn focus weer bij te stellen, maar daarna was het over. Het leven ging verder. Mijn geest had zich om de nieuwe situatie heen gekruld. Ik was eroverheen.

Toch merkte ik dat er verschillende niveaus zijn in de verwerking. Twee weken na mijn miskraam sprak ik met een vriend af om koffie te drinken. Hij gedroeg zich een beetje onhandig, maar aangezien dat wel vaker gebeurt, hechtte ik er niet te veel aandacht aan. Na een tijdje over ditjes en datjes te hebben gepraat – de miskraam werd angstvallig vermeden – ging zijn telefoon. Het was zijn vriendin. Ze was in de buurt en wilde eventjes langskomen. Ik vond het prima. Niet veel later stapte ze het café binnen en, alsof ik er een oog voor ontwikkeld heb, ik zag het meteen: ze was zwanger. Dus ik vroeg het ook maar: “Ben je zwanger?” Vriend en zijn vriendin kregen beiden een rood hoofd toen ze dit moesten bevestigen. En daar baalde ik weer van.

Alsof ik door één miskraam een soort patiënt was geworden. Iemand die je met fluwelen handschoentjes moet aanpakken omdat ze (‘och, zo zielig!’) een miskraam heeft gehad. Ik reageerde dus heel enthousiast en benadrukte dat ze me vooral niet anders moesten behandelen dan vóór de miskraam. Natuurlijk vond ik het “heeeeel errug leuk” voor ze. De rest van het koffie-uurtje ging als een roes aan me voorbij. Er bleef een onbehaaglijk gevoel hangen en ik wilde eigenlijk alleen maar weg. Op de fiets terug probeerde ik het gevoel te duiden dat me ineens was overvallen. Gunde ik het mijn vrienden niet dat ze een kind krijgen? Natuurlijk wel, maar och, wat had ik zelf graag… Een gevoel van jaloezie overspoelde me. En ik verachtte mezelf erom.

Thuis probeerde ik het eruit te huilen. Maar dat lukte niet.

• Doorsturen
• Print

marielle79 2012-05-18 18:13:05

Hoi Femke,Ik lees sinds een paar weken je colums en ik ben fan.Vond alleen dit stukje vrij heftig heb zelf een gezonde zoon,maar als ik ooit een miskraam zou krijgen zou ik daar intens verdrietig over zijn.En onderschat het niet het moment dat je weet dat er een kindje in je groeit is zo bijzonder dat druk je niet zo weg dat moet je verwerken op welke manier dan ook.Ik vond het vrij hard hoe je het verwoorde.Ik hoop dat jij en Reinier straks een trotse pappa en mamma worden en ik wens je alle geluk toe.Een oud klasgenootje uit Harderwijk Groetjes Marielle

Paula G 2012-05-18 10:41:37

Lieve Femke, ik heb je ooit eens ontmoet en vond je een aardige, redelijk gevoelige meid. Ik verbaas me een beetje over de manier waarop je over je miskraam schrijft.
Ik werk al vele jaren op een gynaecologische afdeling en heb honderden vrouwen verpleegd die een miskraam hebben gehad. Iedereen reageert daar weer anders op. Ik heb geleerd om voor elke manier respect te hebben, ook als het niet mijn manier zou zijn. In jouw column lees ik dat niet terug en daarmee kun je anderen flink kwetsen.
Ik ga er van uit dat je het niet zo bedoelde en dat je dat een beetje vanuit een pijnlijk moment hebt gedaan.
Ik hoop dat je vlgd zwangerschap goed gaat verlopen. En neem van een ouwe verpleegster aan: een miskraam hakt er altijd in!!

yukio 2012-05-17 11:24:12

Dag Femke
Je hebt op deze manier van schrijven een heleboel mensen pijn gedaan. Niet zo slim dus.Ik ga mijn eigen verhaal hier niet verwoorden, laten we het erop houden dat het traject naar een voldragen zwangerschap bijzonder moeilijk en pijnlijk kan zijn.
Ik vond jou tekst afstotend en bijzonder gevoelloos.
ik hoop dat je volgende zwangerschap goed zal; verlopen, maar ik denk dat mocht jou nogmaals een miskraam en wie weet daarna nog een keer over komen dat je dan een heel ander deuntje zal zingen. Ik zou asl ik jou was je verontschuldigingen aanbieden aan iedereen hier. Ik weet dat je normaal niet reageerd op de reacties maar ik zou dit keer je trots maar eens inslikken en in het openbaar je excusses aan te bieden.

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.