Libelle home » blad » Hans – makelaar

Hans – makelaar

Gezien in Libelle 23

Hans Verstraaten is getrouwd. Hij is journalist en columnist voor o.a. Management Team.

Ik kom nogal bij wat mensen over de vloer tegenwoordig. Wij zijn namelijk op zoek naar een nieuwe woning en daar er vandaag de dag nogal wat wan-hopige huizenverkopers en wanhopige makelaars rondlopen, word je als potentieel koper praktisch huizen binnengesleept.

Niet echt leuk om mee te maken. Wat nog wordt verergerd door onze makelaar. Dat is een nerveuze man van in de veertig aan wie je vooral niet moet vragen hoe het ermee gaat, want dan haalt hij zijn schouders op en krijgt bijna tranen in de ogen. Een wanhopige man.

Eigenlijk willen mijn vrouw en ik wel een andere makelaar – eentje die vrolijk is en gewoon ‘Geweldig!’ zegt als je vraagt hoe het ermee gaat – maar ja, we durven het die arme man niet te vertellen. Erger nog: we proberen hem een beetje op te monteren. Als hij belt met een pand dat ‘heel misschien, ik weet het niet hoor’ wel wat voor ons zou zijn, dan zeggen we meteen: ‘Klinkt goed, dat willen we wel zien!’ Waarna we het huis opzoeken op internet, vaststellen dat ook dit huis weer precies niks voor ons is en even zo vrolijk met hem naar dat huis toe rijden.

Dat huis dat er in het echt nóg wat meer uitziet als precies niks voor ons, maar nee hoor, wij laten ons rondleiden en na afloop meldden we hem heel voorzichtig dat dit het bijna is, maar toch ook weer niet helemaal.

‘Ja, daar was ik alweer bang voor,’ zegt hij dan. Zo gaat het nu al een maand. Af en toe spelen we nu zelfs met het idee om maar een huis te kopen, maakt niet uit wat voor huis, om hem weer wat zelfvertrouwen te geven en vooral toch ook om van hem af te zijn. Maar ja, een paar ton voor een verkeerd huis, dat is best veel geld.

‘Hij heeft weer gebeld’, verzuchtte mijn vrouw vanochtend. ‘Nee toch’, zei ik, want hij belt nogal vaak, altijd met de woorden: ‘Sorry dat ik weer bel.’ ‘Ja, nu met een huis zónder tuin dat nog net niet óp de A9 staat, al scheelt het weinig. En er is iets met het fundament.’ ‘Wanneer gaan we kijken?’ vroeg ik.
‘Morgen, twee uur.’