Wieke – Een teenslipperleven
“Knap hoor, dat jullie met zo weinig comfort toe kunnen!” Dat horen we vaak, als vrienden en bekenden ons mailen in Zambia. En hebben we wel internet, televisie, muziek? Aanvankelijk schrokken we van ons onderkomen, dat er veel havelozer uitzag dan we ons herinnerden.
Nu zijn we een aantal maanden verder en weten we niet eens meer waarom we schrokken. Een mens is een kei in zich aanpassen aan veranderde omstandigheden. Het kan even duren, maar het gebeurt geheid. De eerste maanden was er geen warm water. Het is altijd zomer, dus wat maakt het uit? Al vinden Zambianen het enorm koud in dit seizoen, met 25 graden overdag. Ze dragen dikke jassen en doen – echt – een muts op.
Het huis jankt binnen en buiten om een degelijke schilderbeurt. De keukendeur hangt aan één scharnier. Maar zolang hij niet omvalt? Onze inrichting is Spartaans. Je hebt weinig nodig om je prettig te voelen. Een paar lekkere stoelen, een tafel, een eenvoudige keukeninrichting en een goed bed met een muskietennet. En een waaiapparaat voor het hete seizoen. Dat is er allemaal.
Er staat zelfs een televisie in huis, maar die doet het niet. Stonden er drie heren in de tuin die kijkgeld kwamen innen. “Hebt u een televisie?” “Ja, en die doet het niet.” “Maar als je een televisie hebt moet je betalen!” “Ook als hij het niet doet?” Ze keken elkaar vertwijfeld aan. “Uh, ja!” “Die tv is niet van ons, net zomin als de rest van de inboedel,” legden wij uit. Moeilijk moeilijk. Ze hielden vol: “Het toestel staat in uw huis, dus u moet betalen.” “Dan gooien wij de tv nu uit het raam, want hij staat toch in de weg,” zei Frank. En daar moesten ze zo om lachen dat ze weer afdropen. Zonder de drie euro kijkgeld. Missen we de televisie? Voor geen meter. Hij is uit ons systeem verdwenen. Ik droog er bh’s op.
Nieuwe kleren? Niemand is geïnteresseerd in ons uiterlijk. Wel in onszelf en dat is veel leuker. Ik draag bijna nooit schoenen. Alleen teenslippers. De afdruk staat op mijn voeten.
Internet? Hebben we. Stoeien met een dongel als er stroomstoring is, of met de ziekenhuisverbinding. Met wat geduld komen we komen gemiddeld wel een uurtje per dag het net op.
Muziek? We hebben nog geen cd gedraaid of een IPod op onze kop gezet. Ons vertier? Naar de sterren kijken, een beetje voor ons uitstaren, lezen, biertje erbij. Heel prettig eigenlijk. We vragen ons vaak af wat het nou is waardoor wij hier veel meer ontspannen leven dan in Nederland. Het heerlijke klimaat? De leuke, humoristische mensen? De gezelligheid op de compound? Het idee dat Franks werk nuttig is?
Geen idee. Kortom: er is niks knaps aan eigenlijk, iedereen kan het. U ook…Er gaat niets boven een teenslipperleven.
Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel
Gerelateerde artikelen
gerdadebos 2012-05-31 13:56:14
Ontzettend leuk om over je belevenissen te lezen. Mijn man en ik zijn sinds half April voor een paar jaar naar Miami verhuisd. Wat ik hier vooral mis is het contact met famile,vrienden kortom mijn sociale achterban. Mijn man werkt en ik mag hier niet werken . Tot nu toe een eenzaam gebeuren want iedereen in mijn omgeving werkt ook.....geen expatvrouw in de buurt. Na onze geplande vakantie ga ik op zoek naar vrijwillegerswerk. Vang ik 2 vliegen in 1 klap(hoop ik) werk en kontakt met mensen. Succes daar!
Auzzie 2012-05-16 03:52:43
wiekebiesheuvel 2012-05-15 15:32:10
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.