Wieke – Liefde op het eerste gezicht
Malang is een aantrekkelijke stad in het oostelijke deel van Java, Indonesië. Onze voorouders kwamen er graag, omdat het er koeler was dan in de rest van het land. Malang ligt ingeklemd tussen bergen met mooie namen als The sleeping beauty.
Voor de tiende keer ging ik met Monique Velzeboer en Erma Rotteveel op reis om kinderen te fotograferen. Ik ben net terug en ik mis ze nu al.
Van de tientallen kinderen die ik heb gezien en gesproken (voor zover ze konden praten) blijven er een paar voor altijd in mijn hoofd en hart logeren. Een van hen is Lutfi met zijn mooie, bijzondere koppie.
Hij mist zijn onderbeentjes en onderarmpjes. Ouders van enige betekenis heeft hij niet. Als ik hem voor het eerst ontmoet, zit hij op schoot bij zuster Sulistyorini en hoe zij naar hem kijkt, dat doet geen echte moeder beter. Ze houdt van hem als van een eigen kind.
Zijn ouders brachten hem als baby naar de wisma – een gezinsvervangend tehuis – waar zuster Sulistyorini werkt. En kwamen nooit meer terug. Lutfi’s moeder werkt op een ander eiland, zijn vader is een dronkenlap. Lutfi ging wel eens naar zijn oma, maar omdat hij er altijd ziek en verwaarloosd vandaan kwam, heeft zuster besloten dat het klaar is met die bezoekjes.
Zij vertelt me hoe de moeder probeerde abortus te plegen, toen ze zwanger was van Lutfi. Je weet natuurlijk niet wat er in het hoofd van zijn moeder omging en haar veroordelen kan daarom niet. Wie weet had ze genoeg van haar dronken echtgenoot en was ze wanhopig toen ze zag hoe Lutfi eraan toe was.
Trots vertelt zuster hoe Lutfi keyboard kan spelen, en eieren uit het eendenhok haalt. Hoe hij al een beetje kan lopen op zijn stompjes, achter een looprekje. Hij zet ook vast gedienstig de laptop aan, als hij ziet dat zuster daar naartoe loopt. Wordt er gevoetbald met de andere kinderen, dan is Lutfi keeper en maakt, zo klein als hij is, de dienst uit.
Maar ik kan wel janken als ze zegt hoe boos Lutfi vaak is, omdat hij geen handen en onderbenen heeft. Hij ziet dat de andere kinderen die wel hebben. Dan slaat hij boos met zijn ene armstompje op het andere, uit frustratie. Zolang hij in de wisma kan blijven wonen, zal hij het goed hebben. Aan zijn hersens mankeert niets. “Daarmee zal hij het moeten doen en we zullen hem helpen waar we kunnen,” zegt zuster Sulistyorini. Ze kust hem en hij slaat zijn armpjes om haar nek. Nu is Lutfi nog een peutertje. Ooit wordt hij volwassen. Daarom zal er hulp nodig blijven tot het zover is. Totdat hij een vak heeft geleerd en zichzelf kan onderhouden. Hopelijk geeft de maatschappij hem tegen die tijd dezelfde kansen als aan ‘normale’ mensen.
Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel
internetredactie 2012-06-25 08:00:04
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.