Femke – hondsberoerd

Ik geef mijn moeder de schuld. Zij zei vroeger, als er een jonge vrouw in een tv-serie plotseling naar het toilet rende om over te geven (en het kijkerspubliek dan moest raden dat zij zwanger was): “Nou, dat vind ik altijd zo overdreven. Alsof iedere vrouw overgeeft als ze zwanger is. Ik had nergens last van. Ik was niet misse­lijk, ik dronk gewoon koffie en kon ook prima tegen knoflook. Ik zat goed in m’n vel.”

Dat was het beeld dat ik had over zwangerschap: je wordt dikker, je verwacht een kind en verder niks aan het handje. Want dat zei mijn moeder.

Nu ik echter zeven weken achter de rug heb waarin ik afwisselend aan mijn bed gekluisterd was of de wc-pot omhelsde om daarin mijn maag te legen, weet ik dat moeders soms ook maar onzin verkondigen.

Ik ben zwanger, maar er is van alles aan de hand en dat geluksgevoel is nergens te bekennen. Mijn sympathie gaat uit naar chronisch zieken. Tot op dit moment in mijn leven wist ik niet wat het was om langer ziek te zijn dan een griepje of een oorontsteking.

Stiekem kon ik genieten van de laatste dagen van het opknapproces na een onschuldig virus, omdat je dan eens lekker een boekje kunt uitlezen. Hoe anders is het als de dagen weken en de weken maanden worden.

Langzamerhand merk ik dat de wereld gewoon doordraait zonder mij. Mijn werk wordt keurig overgenomen door collega’s, mijn vrienden plannen etentjes zonder mij en ik lig maar naar het plafond te staren. Te proberen niet te vaak over te geven, niet te misselijk te worden. Dat zijn de doelen voor de dag. Verder niets.

Natuurlijk krijg ik van alle kanten het advies om toch vooral maar in het oog te houden ‘waar ik het allemaal voor doe’, terwijl ik me gewoon ziek voel. Hondsberoerd. Mijn zwangerschap is nog maar een concept voor me. Ik ben niet dikker, heb geen buik, voel geen kind trappen. Het is er, dat weet ik, maar meer dan een idee is het niet. Dus geen roze wolk voor mij. Terwijl ik het allemaal zo anders had bedacht. En daar ligt meteen ook weer het probleem: ik kan er niet tegen als de dingen niet gaan zoals ik wil dat ze gaan. Controle over mijn leven is heel belangrijk voor me en over dit nieuwe leven dat in mij groeit, ben ik de regie totaal kwijt.

Lees ook Femke haar laatste column

• Doorsturen
• Print

shiatsu 2012-09-02 08:52:55

Beste Femke,

Bezoek is een shiatsu therapeute. Het zal je goed doen.

Harte groet,
Marja van Die

gwynette 2012-08-27 19:33:15

Mirjam wat verdrietig voor je - ik gun je zo dat je je volgende zwangerschap wel uitdraagt. Ik heb zelf ook meerdere miskramen gehad, waarvan de laatste met 21 weken, en ik weet hoe kwetsend dit soort verhalen kunnen zijn. Maar er zijn geen gradaties in verdriet en teleurstelling en 9 maanden zo ziek zijn dat je niets kunt is ook heel erg. Net zoals een baby die 20 uur per dag huilt ook heel erg is. En dan denk jij \"Het kan me niet schelen al huilt hij 24 uur per dag als ik maar een baby heb\"- tot het je gebeurt.
Ik hoop van harte voor je dat je binnen niet al te lange tijd je eigen kindje in je armen houdt - en dan mag jij ook klagen als er dingen tegenzitten, hoe graag je je baby ook gewild hebt.

74mirjam 2012-08-27 16:35:04

Beste Femke,

Proficiat met je zwangerschap!

Ik was ook zwanger...... en ben ook enorm misselijk geweest en heb veel moeten overgeven.
Mijn zwangerschap ging helaas mis na 9 weken en dat was niet de eerste keer.

Veel vrouwen lezen libelle, en onder die vrouwen zullen ook veel vrouwen zijn die ongewenst kinderloos zijn en vrouwen die net als ik al meerdere miskramen hebben gehad.
Al moest ik 9 maanden ziek zijn, ik had het er graag voor over!

Deze column lezen deed mij pijn.....

Mirjam

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.