Alma: geluk
Alma (39) woont met haar man Finn en hun drie kinderen Eva (6), Suusje (4) en Tijn (2) op Aruba.
Als er een God bestaat, zal Hij de afgelopen weken ons vast hebben willen vertellen dat we heel gelukkig worden op Aruba.
Ik heb in mijn leven nog nooit zoveel glas kapot zien vallen als de afgelopen twee weken. En scherven brengen geluk, zegt het spreekwoord. Radeloos word ik ervan. We hebben inmiddels een nieuwe set glazen gekocht voor het appartement en schenken alleen nog maar in plastic bekers in, maar nog vliegen dagelijks de scherven om je oren. Ongelukje!
Ik heb gemerkt dat je drie typen ongelukjes kan onderscheiden.
Allereerst heb je de echte ongelukjes. Eva die vanmorgen per ongeluk een pot chocoladepasta uit haar handen laat vallen. Pats! Overal scherven. Van die kleine, minuscule stukjes die je bijna niet ziet. Of van die fijne scherpe punten onder een klodder pasta. Die zo lekker je vingers openhalen. Eva huilen: “Ik kon er niets aan doehoehoen,” nee, natuurlijk niet schat, mamma ruimt op, niets aan de hand.
De tweede categorie is: hoe kun je het doen? Het zijn de semi-perongelukjes. Finn zet de computer op tafel, schuift hem door, ziet dat de computer tegen een wijnglas staat, schuift toch iets verder, pats, glas kapot. “Geeft niets, glas kapot,” nee, natuurlijk niet schat, ik ruim het wel weer op.
Maar dan de derde categorie.
De categorie geen-ongeluk. Ik bedenk me opeens: geen en on-: twee ontkeningen, en twee keer een ontkenning kun je tegenelkaar wegstrepen, heb ik geleerd bij de wiskundeles. Dan houden we geluk over. Mmmm.
Maar goed, ik heb het over de categorie express. En wie gooit er nu express scherven kapot? Dat is onze kleine Tijn. Het gaat ongeveer zo. Tijn wil drinken. ‘Tijn ook dienke,” zegt hij en hij komt met een glas, of kopje naar me toe. Dom natuurlijk, ik moet het glas van hem afpakken en hem een plastic beker geven, maar vaak doe ik onnadenkend wat er van me wordt gevraagd. Ik schenk dus limonadesiroop in. Tijn doet zijn handjes al omhoog, “ Dienke!” maar hij krijgt het glas nog niet. Logisch, er moet nog water bij.
Op het moment dat ik water in het glas giet, ontsteekt hij in woede. “Dienke, DIEN-KE”, roept hij hard. “Ja, ja, rustig, kijk, hier is je glas.” En dan gebeurt het. Hij pakt het glas en gooit het op de grond. Gelukkig, denk ik, wonder boven wonder, het glas heeft het overleefd. Ik raap het glas op, maar Tijn is me voor, snel als hij is. Hij pakt het glas weer en gooit het weer op de grond, harder dit keer. Het glas is in duizend stukjes.
Wat is er aan de hand met dit altijd zo goed geluimde kereltje?
Is het de normale peuterwoede, of is hij degene waar Youp van ‘t Hek het over heeft in zijn lied Scherven:
Ik zoek naar vuur en binnenbrand
alles wat stilstaat gaat bederven
ik wil porseleinkast/olifant
ja, ik wil scherven!
(www.songteksten.nl)
willy1944 2012-08-04 17:13:28
Let wel ik ben niet voor slaan, maar je hebt het hier over öngelukjes",twee daarvan waren een ongelukje, maar de derde was geen ongelukje, maar een drift van het kleine kereltje, en drift moet ingebonden worden. Kinderen kunnen pappa en mamma ook uitproberen, en dat is niet alleen bij grote kinderen zo, maar juist bij kinderen onder de vier, t begint al in de wieg. Laat je niet in de leuren leggen door je kinderen.zou ik willen adviseren.
internetredactie 2012-08-03 18:07:26
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.