Redactie – Baby’s, baby’s, baby’s

Ok, ik ben 30 en het hoort er nu eenmaal bij, maar toch kan ik er nog steeds niet aan wennen.
Op het moment zijn er vier heel goede vriendinnen zwanger en heb ik toch zeker al zes vrienden die al (een of meerdere) kinderen hebben.
Ik ben van mening dat ik mijn vriendinnen na de geboorte zo’n anderhalf jaar ‘kwijt’ ben. Ze moeten wennen aan hun nieuwe leven, hormonen, korte nachten, hun relatie met kind en vent etc.
Alles is nieuw en superspannend, dat geloof ik graag en ik begrijp het dan ook helemaal. En dat het voor mij niet altijd leuk is, dat moet ik maar voor lief nemen. Ja, egoïstisch klinkt dit, maar hee, ik was al die jaren niet anders gewend. Mijn vriendinnemoeders moeten er aan wennen, maar ik ook en ik heb niet eens kinderen!
Uit eten zonder wijntjes, vroeg naar bed, geen festivalletjes meer, praten over kwaaltjes (ik ken ze bijna allemaal) – het is gewoon allemaal zo anders met zwangere en moederende vriendinnen.
Ja, ik moet volwassen worden, ik weet het, zo is het leven nu eenmaal, maar daardoor is het niet altijd leuk…
Maar hoe verschrikkelijk ik het af en toe vind, ik ben wel degene die met tranen in haar ogen naar de nieuwe baby komt kijken en denkt ‘jeetje, mijn vriendin is nu gewoon mama, hoe bizar!’
Vervolgens wacht ik braaf 1,5 jaar (koop me ondertussen suf aan babycadeaus) en sta ze dan weer met open armen op te wachten, want jeetje wat heb ik ze gemist!
Marjet
webredactie
Lees ook het vorige weblog van de redactie







LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.