Wieke – Even geen ziekenhuis
Na een griepje, te veel werk en vaak dramatisch zieke mensen, willen we een lang weekend weg. Al die narigheid hakt er toch in, merken we. “Lake Malawi,” stel ik voor. Malawi, een van Zambia’s buurlanden, ligt hier 30 km vandaan, en het meer een paar honderd kilometer verderop. Prima te doen.
Bij de Zambiaanse grens worden we teruggestuurd naar een derde loket, om een ‘gate ticket’ te vragen. De mevrouw bij het eerste loket zei daar niets over, de meneer bij het tweede ook niet. Meisje bij derde loket, in opperste verbazing: “Gate ticket?” Ja, want anders doet die meneer met zijn Kalasjnikov het verroeste hek niet open. “Onzin,” zegt het meisje, “hij moet gewoon het hek opendoen.” Terug naar het hek. Meneer probeert het nog een keer. “I am hungry”, zegt hij. O, is dat het? In het grenskantoortje hangen posters met grote woorden: president Sata gaat een eind aan de corruptie maken. Meneer met geweer doet gewoon vervelend, hopend op een bonus.
“Open the gate!” Zegt Frank streng, en in het Nederlands: “hoepel op met je gate ticket”. De man peutert het hangslot eraf – dat doet hij dus bij elke auto die wil passeren – en dan wuift hij ons vermoeid door. We worden belaagd door geldwisselaars. We hebben 5000 Malawiaanse kwacha’s nodig, zeggen ze, om de auto te verzekeren. Dat moet in Malawi. En laten zij nou toevallig een geweldige wisselkoers hebben? Ik heb nog dollars, dat moet genoeg zijn voor een verzekering. Bij het kantoortje van een bank willen we Zambiaanse kwacha’s wisselen. Nee, dat kan hier niet, dat moeten we op de zwarte markt regelen. Een officiële bank zegt: ga naar de zwarte markt. Maar dit is Afrika.
We zijn al twee uur bezig om Malawi in te komen. Waarop we ook niet hadden gerekend: om de haverklap een roadblock met smetteloos geüniformeerde politieagenten. Grote petten op het hoofd. Meer pet dan agent. We kunnen onze eerste bekeuring in Malawi aftikken: 10 km te hard gereden. Nu horen we er echt bij. Tot Lilongwe, een grote stad, laten we nog eens 14 keer onze verzekeringspapieren, rijbewijzen en paspoorten zien.
We slapen in Lilongwe en de volgende dag rijden we door een prachtig berglandschap naar Cape MacLear, een van de mooiste plekjes aan Lake Malawi. Wel nog eens 15 roadblocks met agenten. Maar als we eenmaal in een droomhutje zitten aan het meer, zomaar in de zon kunnen niksen en door het authentieke kustdorpje vol leuke kindjes en ontspannen mensen wandelen, weten we dat we weer terug zullen komen, vervelende agenten en grensgelazer of niet. We zien de zon knaloranje ondergaan, met een glas witte wijn in de hand. Een wereld van verschil met Katete, maar we kunnen er weer tegen.
Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel
Gerelateerde artikelen
Anjam 2012-11-05 17:54:30
Wat genieten van je verhalen over Zambia. Ben er zelf nu 2x geweest in het Noorden (Chilonga Mission Hopsital bij Dr Pauliene Borsboom). Als je weer eens een \"weekendje\" weg wilt: Lake Tangayka: met de boot vanaf Mupulungu naar Isanga bay. Heerlijk!! en Kapisya Hotsprinhs op Shiwa Ngandu is ook de moeite waard om even bij te komen en iets dichter bij.
Leuk om de verhalen vover het ziekenhuis in Katete te lezen: Joop was ooit arts ass. in het zieken huis waar ik werk (Hengelo)
Ik wens jullie samen nog een heel goede tijd daar!
geera 2012-09-01 13:25:31
Lottievanzwol 2012-08-31 14:31:27
http://www.flickr.com/photos/82262139@N00/244488097/
Zie de missionary graves en meer foto\'s van het meer op onze \"terug naar Malawi\" reis in 2006. We woonden van 1990-1994 in Zomba en gingen toen vaak met vakantie naar Cape Maclear.
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.