Wieke – Groeten uit de rimboe

Niets is leuker dan bezoek krijgen, als je een paar jaar in de rimboe zit. Nederlands bezoek heeft vaak drop bij zich, worst, kaas, kranten, stroopwafels en boeken. Maar het leukst is dat ze zichzelf en nieuwe verhalen meebrengen.
Vorige week kwamen er twee jonge stellen langs. Zonder al die heerlijkheden, want daar snakten ze zelf ook naar. Zuiver toeval dat het ene koppel uit Nederland kwam gereden met hun tot kampeerwagen verbouwde auto, op weg naar Kaapstad, en dat het andere paar uit Kaapstad hier belandde, op weg naar Nederland. Ook met zo’n stoere auto. Allemaal al maanden onderweg en nog lange tijd te gaan.
Joris en Marthe, vrienden van een van onze nichtjes, kamperen in onze tuin, Jacob en Carolien bij buurman Joop. Zij zijn tropenartsen in opleiding en ze komen een paar dagen meelopen om te kijken hoe het hier toegaat. “Ik ga een keizersnee doen, wie wil er mee?” Vraagt Joop en Carolien springt meteen overeind.
Als rechtgeaarde Nederlander denk je al snel: waar doen ze het van? Maar er is lang voor gespaard, horen we. En je neus achterna zitten, dwars over het enorme Afrikaanse continent, is lang niet altijd zo geweldig als wordt verondersteld. Lokettenleed, corruptie, autopech, grenzen met nare mannen en hun Kalasjnikovs. Wat drijft ze om het toch te doen? Het avontuur, de interessante ontmoetingen, de schitterende landschappen, buiten leven en de ongekende vrijheid. Ik snap het. Al moet ik er niet aan denken om elke nacht twee keer dat laddertje van de daktent op de auto af te moeten. Doe mij maar een huisje, al is het krakkemikkig.
Opvallend hoe soepel deze mensen in het leven staan. Niets is te gek en elk probleem is te tackelen. Alle vier willen ze dit doen voordat het leven van werken en settelen losbarst. In onze tuin in Katete vinden we elkaar, de jongeren en wij oudjes, die op latere leeftijd nog es gek doen. Ooit willen wij, als we hier klaar zijn, naar huis rijden. Goed om te horen wat daaraan vastzit. Heb ik spijt dat we het nu pas doen en niet vroeger? Nee. Frank is een ervaren chirurg en er komen hier te vaak mensen die niet lang blijven en nog in opleiding zijn. Dan staan ze met hun handen in het haar bij grote problemen. Voor ons was het: nu of nooit meer. We zijn heel blij met dat ‘nu’.
“Tot over twee jaar, dan zien jullie ons terug,” zeggen Jacob en Carolien. Dat zou fantastisch zijn. Het volgende bezoek is in aantocht. Met het vliegtuig, dus ik houd me niet in als ze vragen wat ze voor ons mee kunnen brengen! Gelatine, paprikapoeder, dille, Nederlandse bladen. Ik zou op dit ogenblik zelfs kicken op de Story….Het moet niet gekker worden.
Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel







geera 2012-08-16 10:08:19
Ja,als je jong bent dan doe je dat gewoon,je ouders zeggen:\"niet doen, te gevaarlijk, je bent nog zo jong. Maar jij denkt \"Ik ben een vrouw van de wereld en kan alles aan!\"(toen 21!!)Gewoon doen en genieten!
eendje 2012-08-15 09:33:49
internetredactie 2012-08-14 07:01:04
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.