Wieke – Ik stel niets voor…
Een minibreak. We rijden over een hotseklotsweg de 150 kilometer die ons scheiden van South Luangwa, het mooiste dierengebied in Afrika dat ik ken. Vier uur doen we erover, want de weg is af en toe niet te herkennen als weg. Regelmatig zitten we met ons hoofd tegen het dak van de auto. We rijden door een gebied dat zich in honderden jaren niet bewogen lijkt te hebben. Het ging zo, het gaat zo en voorlopig zal daar geen verandering in komen.
Ons bushcamp ligt ver van de andere lodges en een lodge kun je het niet noemen. Onze hut heeft open ramen, met gaas ervoor. Geen glas. Vanuit ons bed zullen we drie ochtenden de zon vuurrood zien opkomen en in de verte spelen baboons.
We gaan deze keer te voet de bush in, niet met een safari-auto. Phil Berry, een in Zambia geboren en getogen Engelsman, is onze gids. Hij is een wandelende flora- en fauna encyclopedie. We zijn met een klein groepje en voorop loopt een bewaker met een geweer. Voor noodgevallen. Wat zijn dat dan zoal, wil ik weten? Als een dier uit nood iets onverwachts doet, en dat is altijd de schuld van de safarigangers, zegt Phil. “De boodschap is: doe wat ik zeg en er gebeurt niets.”
Hier zijn de dieren de baas. Omgevallen bomen blijven gewoon liggen. Blaadjes worden niet aangeharkt. Het is fantastisch om hier zomaar te lopen en deel uit te maken van de omgeving. In zo’n auto voel je dat helemaal niet. Dan ben je toeschouwer.
En dan draait Phil zich om en maant ons om niet te praten. Vlakbij staat een giraf en hij staart naar ons. Onafgebroken, alert. Jee wat is hij groot. En wat ben ik klein.
Een stampje van zijn machtige voorpoot en ik vertel het niet meer na. Maar dat doet hij niet. Doe ik niks, dan doet hij ook niks. We wachten totdat hij aftaait. Dan pas lopen we door, langs de rivier vol loeiende nijlpaarden die aan het waterballetten zijn.
Verderop zenuwachtige zebra’s, slapende leeuwen (ongevaarlijk want ze hebben net gegeten) en een puberolifant die uit de groep is gegooid. Als zijn gedrag moederoverste niet meer bevalt, wordt hij uit huis geplaatst. 30 meter van ons af staat hij takken van bomen te rukken en op te smikkelen. Weer zakken we op de knieën en wachten we totdat Phil het sein geeft: we gaan verder. Wat is dit gaaf.
We wandelen ’s morgens vroeg en laat in de middag, als de dieren in beweging komen. Uiterst voorzichtig is Phil. Niets mag hun leefwereld verstoren. En ’s avonds, als we de zon zien ondergaan, zou ik willen dat ik hier altijd kon blijven. Heimwee naar mijn oorsprong, dat zal het zijn.
Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel
Gerelateerde artikelen
geera 2012-09-28 12:11:28
Ja, wat voel je je klein in die \"echte natuur\" zonder mensen met alleen maar de dieren. Heerlijk! De zonsondergang en de sterrenhemel. Genieten hoor!!
internetredactie 2012-09-25 08:22:03
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.