Libelle home » Columns » Wieke – Analfabeet in de bush

Wieke – Analfabeet in de bush

Stel dat ik mijn reisgenoten hier kwijtraak: overleef ik dan in de bush? Ik raak ze niet kwijt, want we moeten verplicht dicht bij elkaar blijven nu we in het koninkrijk van de dieren wandelen, maar het is altijd leuk om met die gedachte te spelen. Wat zou ik dan moeten eten en waar zou ik veilig kunnen slapen totdat ik – hopelijk – werd gevonden?

Phil, onze gids, zegt dat ik het nog geen 24 uur zou redden, dan was ik waarschijnlijk al dood. Aangevallen door een olifant bijvoorbeeld, omdat ik niet weet hoe ik uit zijn reuk moet blijven. Phil weet waar de wind vandaan komt en als we in de verte een lastige puberolifant zien, maakt Phil een omtrekkende beweging. Olifanten zien niet veel, dus als ze ons niet ruiken is er niks aan de hand. Ruikt hij mij wel, dan kan hij me zomaar aanvallen. Staat zo raar, een slagtand door mijn buik. Moet je ook maar net weten, waar de wind vandaan komt, terwijl er nauwelijks wind is.

We passeren een paar keer een zwarte doek, die opgehangen is door rangers. Dat is een vangnet voor de Tse Tse vlieg, de veroorzaker van slaapziekte. Ze voelen zich aangetrokken tot zwart en zo worden er een heleboel gevangen. Maar degenen die niet gevangen worden, gaan toch ’s nachts eens even kijken wat er te halen valt en als ik daar dan – verdwaald dus – in een bosje lig, neemt hij me te grazen en slaap ik voor altijd. Vanochtend zei Phil nog dat degenen die zwarte kleren droegen, die moesten verwisselen voor wat neutralers, vanwege die enge vliegen.

Eten dan? Phil wijst rode besjes aan: “Als je heel erg de pest aan iemand hebt, moet je deze besjes door het eten doen. Die persoon vertelt het dan niet meer na. Maar als ik zou denken: mwah, ziet er best lekker uit… en ik zou een handjevol van die dingen naar binnen schrokken, dan hoefde er niet eens een kist te worden besteld, want na mijn jammerlijke dood zouden hyena’s me tot en met het laatste botje opknauwen.

Drinken? Het rivierwater zit vol nijlpaardenpoep. Ook niet doen dus.

Op de grond rondom een sausage tree, met zijn bizarre worstvormige vruchten die wel een halve meter lang worden en 6 kilo kunnen wegen, vormen honderden prachtige bloemen een donkerrood tapijt. ’s Nachts bloeit de boom en vleermuizen komen op de nectar van de bloemen af, die verleidelijk geuren. Zou ik ’s nachts denken: kom, we zuigen zo’n lekker bloemetje leeg…dan pikken de vleermuizen dat niet en zullen me bijten. En ze zijn bijna allemaal besmet met rabiës.

Kortom…heel lang zou ik niet overleven in mijn eentje, als verdwaald en compleet ongeschoold mens. Toch maar bij het groepje blijven…

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel