* Libelle
Jaren ’50 te Malang (Indonesië). Mijn moeder kreeg in die tijd regelmatig de Libelle toegestuurd vanuit Nederland en het werd zowat verslonden! We genoten allen zo van het blad, keer op keer werd het herlezen en bewaard. Toen vond ik het woord Libelle zo mooi, ik besloot het als mijn schuilnaam te gebruiken. In die tijd had je met je kameraadjes vanzelfsprekend een geheimtaal, geheimschrift en schuilnaam om het leven nog spannender te maken dan het al was.
8 Jaren jong was ik en zat in de derde klas lagere school. Met sporten op school was ik zo fanatiek, vooral met kastiebal. Dat viel op bij de leerkrachten en ik mocht daardoor vele ochtenden, voor de lessen begonnen, meehelpen met de vlag omhoog hijsen terwijl het volkslied werd gezongen door de honderden leerlingen en leerkrachten. Ook was ik uitgekozen om dagelijks, op het podium, de gebruikelijke ochtendgymnastiekoefeningen voor te doen en de hele school deed me na. Ik voelde me zo stoer, ik zorgde er wel voor dat ik er netjes uitzag, jurkje met wit kraagje, spierwitte sokken en mooi gepoetste schoenen aan. In die tijd kwam ik er ook achter dat ik een tweede naam had, Alice. Ik sprak het uit als Aaliese. Zwemmen, sporten, tekenen, lezen en schrijven waren mijn hobby’s.
In de krant stond een oproep voor nieuwe leden van de “liang tikus” (muizenhol) club. Een schuilnaam had ik al, dus ik kon aan de gang. Wat was ik trots, ik had nu drie namen en stond zomaar in de krant. Nu zie ik in het krantenstukje dat ik dol was op nasi goreng met champignons en rudjak en ook dat ik met hanenpoten schrijf.
En mijn schuilnaam? Die heb ik nog jaren lang gebruikt, Libelle kan niet meer stuk.
internetredactie 2013-01-20 13:47:52
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.