Waar het over gaat: Emmi en Leo hebben elkaar nog nooit gezien en draaien al twee jaar via de mail om elkaar heen. Wordt het nou wat?

De eerste zin: Hallo.

Waardering: 9,5

Ik zou zeggen: ga zitten, zet je telefoon uit en lees. Lees gewoon maar door tot je het uit hebt. En dat kost geen moeite, want ik kon me nauwelijks losrukken uit dit zeer herkenbare, spannende en opwindende verhaal. Het is een mailwisseling tussen Emmi en Leo. Ze pingpongen, ze geinen, ze zijn bloedserieus. Ze trekken elkaar aan en stoten elkaar af. Maar… zij is getrouwd en heeft kinderen, en hij is ook niet ongebonden.

Heel erg verliefd
Door een tikfout in het e-mailadres (een letter e te veel, meen ik) belandt Emmi in de mailbox van Leo. Er ontstaat een mailgesprekje. En nog een en nog een en voor ze het weten zijn ze tot over hun oren verliefd. Zonder elkaar ooit gezien te hebben. Dit is het tweede deel over Emmi en Leo (het eerste heet Emmi@Leo Goed tegen Noordenwind, een aanrader!), maar het is ook uitstekend los te lezen.

Virtuele paringsdans
Gierend van het lachen hing ik over de leuning van de bank. Wie indertijd genoot van Bridget Jones, moet dit zeker lezen. Het is razend knap hoe schrijver Daniel Glattauer levensecht deze virtuele paringsdans opzet. Soms een woord, soms een heel epistel. Dan weer een paar regels. Emmi en Leo vragen elkaar het hemd van het lijf. Het is briljant gedaan en levensecht: petje af voor de schrijver. En steeds, tot de laatste pagina, vraag je je af: gaan ze elkaar ontmoeten? En: wát gebeurt er dan? Ik geef een 9,5.

Wil jij kans maken op 1 van de 20 exemplaren? Vul het winformulier in en maak kans. Deze actie loopt tot en met 21 februari.

Leo@Emmi Stormbestendig
Daniel Glattauer
Wereldbibliotheek
231 pagina’s
ISBN 978 90 284 2332 9
€ 17,90

[rectangle]

De eerste zin: ‘Arno – de bus.’

Waardering: 9,5

Natúúrlijk slaat Sam: een paar seconden eerder is hij door een dronken gast in zijn rug getrapt. En: hij was al chagrijnig. En: hij had al een paar biertjes op. En: zijn leven was al mislukt. Hij slaat dus. Zo hard dat de ander op de intensive care belandt. Sam gaat er in paniek vandoor. Hij weet dat dit is het einde van zijn softballcarrière zal zijn en dat de universiteit hem zal schorsen. Hij vlucht naar zijn vader, die hij twaalf jaar niet heeft gezien.

Afschuwelijk ongeluk
Het goede aan deze roman is dat alles erin schuurt. De onderlinge verhoudingen zijn kromgetrokken als hoepels. Wat ooit een hecht gezin was met drie gelukkige mensen is door een afschuwelijk ongeluk vernietigd. Wat er twaalf jaar geleden gebeurde, blijft lang in het ongewisse. Je ziet enkel de gevolgen van het drama: de ouders gescheiden, de zoon opgegroeid bij de moeder. De zoon haat haar liefde en toewijding. Hij stikt er bijna in en wil op eigen benen staan.

Pijnlijk en prachtig
Waar is de vader indertijd voor gevlucht? Wat is het verdriet dat de ouders nog steeds tekent? Schrijver John Burnham Schwartz legt precies bloot hoe mensen steeds langs elkaar heen kunnen schuiven. Ze willen wel contact maar lijken het niet te kunnen. Of is het andersom? De ouders die ondanks de stille verwijten eeuwig met elkaar verbonden zijn vanwege de zoon. Heel pijnlijk en heel prachtig. De korte hoofdstukken vanuit verschillende perspectieven leveren een mooie spanning op. Als lezer zit je boven op de personages en midden in hun angsten, twijfels en onzekerheden. Ik ben onder de indruk en geef een 9,5.

Wil jij kans maken op 1 van de 15 exemplaren? Vul het winformulier in!
Deze actie loopt tot en met 14 februari 2012.De noordwesthoek
John Burnham Schwartz
Cargo
320 pagina’s
ISBN 978 90 234 6945 2
€ 19,90

[rectangle]

De eerste zin: Het nieuws dat Anders Eckman dood was kwam via een aerogram, een lichtblauw vel luchtpostpapier dat als briefpapier en, opgevouwen en langs de kanten dichtgeplakt, als envelop diende.

Waardering: 8.

Ik kan zeggen dat ik angst heb voor insecten. Vooral de snelheid van kleine diertjes vind ik griezelig. En na het lezen van Staat van verwondering weet ik dat ik om die reden nooit, maar dan ook nooit naar het Amazonegebied moet gaan. Ik zou sterven van angst. Zieke muggen, reusachtige mieren, grote torren die zich vastzuigen in je nek. Wat ik ervan leerde: nooit slaan, maar vegen. Als je slaat, heb je kans dat je het dier de bloedbaan in mept.

Zwangere bejaarde?
Qua sfeer zit het dus helemaal goed in deze roman. Marina, de Amerikaanse wetenschapster die in de jungle bij de inboorlingen belandt, is trouwens minder bang. Haar missie is de dood van haar geliefde collega te reconstrueren, maar ze verliest zich algauw in de mores en geheimen van de primitieve stam. De vrouwen van de Lakashi blijken tot op hoge leeftijd kinderen te kunnen baren. En professor Swensson, die al vijftig jaar zoekt naar het geheim van die vruchtbaarheid, blijkt zwanger. Ze is 73 jaar.

Parade van aparte types
Het zijn bizarre ingrediënten, die samen een fantastisch verhaal vormen. Staat van verwondering is spannend, onderhoudend en verslavend. En: zeer goed geschreven. De parade van personages die langskomt is schilderachtig, maar realistisch. Het dove jongetje Pasen, waar Marina haar hart aan verpandt, is een snoepje. De zwangere professor op leeftijd is een heel aparte dame. Het verhaal van de voortplanting: zwangerschap, baring en wat daarbij mis kan gaan, speelt steeds een belangrijke en interessante rol. Ik geef een 8.

Wil jij kans maken op 1 van de 20 exemplaren? Vul het winformulier in!
Deze actie loopt tot en met 07 februari 2012.

Staat van verwondering
Ann Patchett
Bezige Bij
432 pagina’s
ISBN 9789023467762
€ 19,90

[rectangle]

Waar het over gaat: Dit is het verhaal van een geadopteerd kind dat terechtkomt bij de verkeerde moeder.

De eerste zin: Als mijn moeder boos op me was, wat vaak gebeurde, zei ze: ‘De duivel heeft ons naar het verkeerde wiegje geleid.’

Waardering: 9+

De moeder is verknipt. Ze zegt tegen haar dochter: ‘Je bent de satan!’ en sluit het meisje op in het kolenhok of laat haar de hele nacht op de stoep buiten zitten. De vader is te zwak om tegengas te bieden. De moeder is uiterst vroom, tiranniek én depressief. De dochter is gevoelig en creatief en verdrinkt bijna in het bekrompen Noord-Engelse arbeidersmilieu. Door te gaan schrijven voorkomt ze dat ze kopje-onder gaat.

Eeuwige loyaliteit
Er zitten scènes in dit boek die passen in een wrede speelfilm. Maar dit verhaal is echt: het is een autobiografische roman. Jeanette Winterson heeft het verhaal van haar leven geschreven. Fascinerend is de eeuwige loyaliteit. Ze is dan wel geadopteerd, maar mevrouw Winterson (zoals Jeanette steevast over haar moeder schrijft, wat de verstandhouding typeert) en zij zijn tot elkaar veroordeeld. En ondanks de gruwelijkheden sijpelt er hier en daar toch liefde door voor de moeder. Zelfs jaren later, als de schrijfster beroemd is geworden en volwassen (maar wél gemankeerd is en zich niet goed kan hechten en altijd bang is verlaten te worden en niet weet hoe ze een ‘thuis’ moet creëren), zelfs dan nog ziet ze dat mevrouw Winterson haar ook góéde dingen heeft gebracht. Het heeft haar sterk, onafhankelijk en onoverwinnelijk gemaakt.

Schrijnend en humoristisch
Jeanette Winterson schrijft krachtig. Ze heeft een stijl die het meest lijkt op een collage: het is een mengeling van jeugdherinneringen, observaties en soms filosofische beschouwingen. Een schrijnende roman. Tenenkrommend, leerzaam en bij vlagen zeer humoristisch. Een zwaar verhaal met een lichte toets. Dat zijn vaak de mooiste vertellingen. Ik geef een 9+.

Wil jij kans maken op 1 van de 15 exemplaren? Vul het winformulier in!
Deze actie loopt tot en met 30 januari 2012.

Waarom gelukkig zijn als je normaal kunt zijn?
Jeanette Winterson
Contact
288 pagina’s
ISBN 978 90 254 3716 9
€ 22,95

[rectangle]

Waar het over gaat: Zeven jaar na dato besluit een zigeunerfamilie op zoek te gaan naar hun verdwenen dochter.

De eerste zin: Toen ik wakker werd, wist ik er niets meer van – op één ding na.

Waardering: 7,5

Wat ik weet van zigeuners is omgeven door een romantisch waas: het zijn mensen uit Roemenië en Bulgarije die vroeger in door paarden getrokken, bontgeschilderde karren door Europa trokken. Ze matten stoelen, veegden schoorstenen en speelden prachtig viool. Nu is dat allemaal voorbij: de paarden zijn vervangen door grote auto’s en zigeuners stelen als de raven. Tenminste, dat beeld wordt neergezet in de media.

Identiteitscrisis

Wie De onzichtbaren leest, leert een heel andere kant van het zigeunerleven kennen. We maken kennis met de kleine familie Janko, die in drie wagens door het zuiden van Engeland trekt. Puber JJ vertelt over hoe fijn het is om voor elkaar te zorgen. Hij moet er niet aan denken om een eigen kamer te hebben. De tweede stem is die van privédetective Ray Lovell, óók een zigeuner, maar eentje die ‘stads’ is opgegroeid. Terwijl hij de vermissing van een meisje onderzoekt, belandt hij in een identiteitscrisis.

Protserige interieurs

Er is veel onduidelijk in deze roman – dat vermiste meisje (plus een skelet dat wordt gevonden), duistere familiegeheimen en een vage ‘bloedziekte’ die alleen jongetjes in de familie treft – maar op een of andere manier kon ik het hebben.

Het verhaal wordt gedragen door de uitstekend neergezette sfeer. De mistige natte veldjes waarop de wagens staan geparkeerd, de blaffende honden die eromheen lopen. De mores van de zigeunerfamilie die al honderden jaren bestaan: je hoort niet aan te pappen met een niet-zigeuner, dat vervuilt het bloed. Pas op voor meisjes met lang blond haar die in gewone huizen wonen: zij zijn ánders. Vooral dat laatste is voor de knappe JJ een heikel punt: hij heeft steeds maar sjans. Voor het thrilleraspect hoef je De onzichtbaren niet te lezen, wél voor een eerlijk kijkje in de wagens met hun protserige inrichting. Ik geef een 7,5.

Wil jij kans maken op 1 van de 20 exemplaren?
Vul het winformulier in en maak kans.

Deze actie loop tm 24 januari.

De onzichtbaren
Stef Penney
Prometheus
384 pagina’s
ISBN978 90 446 1811 2
€ 19,95

[rectangle]

Waar het over gaat:Een huisarts gaat twee maanden waarnemen in de praktijk in een lieflijk plattelandsdorp.

De eerste zin: De huisjes en boerderijen van Westwoud waren al zichtbaar aan de horizon, toen er plotseling een doffe bonk tegen de onderkant van mijn auto klonk.

Waardering: 9-

Lees hierboven de eerste zin van deze roman nog eens. Hierin zit het geheim van Nacht over Westwoud besloten: het lijkt allemaal koddig, gezellig en lekker authentiek plattelands, maar pas op. Er loert gevaar. Ik las de roman toen ik een beetje grieperig op de bank lag en liet me lekker zakken in deze vermeende doktersroman. Ik kwam al snel bedrogen uit. De valse kat in het huis waar de waarnemer tijdelijk komt wonen, laat dat al zien. De kat blaast en krabt en valt zelfs aan. Het is een mooie metafoor voor wat komen gaat.

De façade begint te scheuren

De huisarts denkt een kalme waarneming te doen. Lekker, zo op het platteland, en ’s avonds een mooi glas wijn bij de open haard. Jaja. Ik ging wat meer rechtop zitten en sloeg de pagina’s steeds sneller om. Schrijfster Wanda Reisel bouwt de spanning prachtig op. Mensen lijken aardig en hulpvaardig, maar in iedereen schuilt slechtigheid. Na de eerste gezellige avondjes bij gastvrije dorpsbewoners (flessen wijn, oesters en andere heerlijke hapjes) begint de façade te scheuren. Misbruik, jonge meisjes die in het geniep bevallen van een ongewenst kind, haat tegen alles wat niet blank en blond en blauwogig is.

Woedende dorpsbewoners

Kabbelend en babbelend lokt Wanda Reisel je de poelen van het verderf in. Dat doet ze subliem, je hebt het nauwelijks in de gaten. Voor je het weet zit je in een zaaltje van het plaatselijke café en scheld je mee met woedende dorpsbewoners die hekken om hun dorp willen plaatsen om moslimtuig buiten de deur te houden. Petje af voor deze actuele, realistische en wakker schuddende roman. Ik geef een 9-.

Maak kans op 1 van de 15 exemplaren. Vul het winformulier in en doe mee!
Deze actie loopt tot en met 18 januari.

Nacht over Westwoud
Wanda Reisel
Contact
320 pagina’s
ISBN 9789025475123
€ 19,95

[rectangle]

Zeer goede thriller
Eerst even over thrillers en detectives. Ik ben er dol op. Er is een periode in mijn leven geweest dat ik alleen maar spannende boeken las. Ik kon er geen genoeg van krijgen: ik vrat ze. Maar na twee jaar sloeg er toch iets van verveling toe en was ik al die lijken zat. Sindsdien ben ik kritisch. De thriller van 2011 die een pluim verdient, is Het laatste zwijgen door Jan Costin Wagner. Die kun je met goed fatsoen aan iemand cadeau doen. Mooie cover ook.

En de winnaars zijn…
Terug naar de beste VIJF van 2011. Ik kan niet kiezen: ik blijf er meer dan vijf overhouden. Dit jaar maak ik dus gewoon een top zeven. Hier zijn ze, allemaal aanraders. Misschien neem je ze dit jaar mee op vakantie. Hoewel, er komen ook weer veel mooie nieuwe boeken aan. Ik zou zeggen: gewoon lekker doorlezen.

Een 10 voor… Sunset Park door Paul Auster

Een 9+ voor… Na het vuur een ademloze stilte door Evie Wyld

Een 10 voor… Bittere bloemen door Jeroen Brouwers

Een 9,5 voor… De laatste voorstelling door Sue Miller

Een 9 voor… De outsiders door S.E. Hinton

Een 9,5 voor… Koets naar Wenen door Jan Procházka

Een 9,5 voor… Voor altijd door Susanna Tamaro

PS
En het bonusboek van 2011 is Retour Palermo door Philip Snijder (9,5) , omdat ik het dit jaar vijf keer kocht om cadeau te doen aan vrienden en familie.

[rectangle]

Waar het over gaat: Een vertaalster, een arrogante, snelle bankjongen en een knorrige bestsellerauteur: ze komen elkaar bij toeval tegen.

De eerste zin: ‘Goedemorgen sir, hoe gaat het met u?’

Waardering: 9

Hilarisch, idioot en romantisch. Dat zijn de drie woorden die passen bij Ik was het niet. Maar… voor je een verkeerde indruk krijgt: deze roman is niet zoetsappig, niet oppervlakkig en ook niet onrealistisch. Integendeel: het zou ons allemaal kunnen overkomen. Oké, het ís een wonderlijk verhaal over toeval, maar ga eens na hoeveel toeval er in het dagelijks leven zit.

Houthakken

Drie levensverhalen komen samen. Er is de onhandige vertaalster Meike, die net haar vriend verlaten heeft en heel impulsief naar het platteland is vertrokken. Houthakken kan ze niet, maar doorzetten wel (ik wilde haar direct als mijn vriendin). Dan is er Jasper, die in Chicago zijn financiële slag hoopt te slaan als broker bij een topbank. Maar eigenlijk is hij eenzaam, eet hij te veel Snickers en zou hij meer moeten slapen. De derde is Henry LaMarck: de bestellerschrijver op wiens succes iedereen jaloers is, maar die kampt met onzekerheid en een gigantisch writer’s block en die onderduikt in eigen stad.

Onhandige avances

Deze drie heerlijke personages (elk hoofdstukje is er een ander aan het woord) ontmoeten elkaar per toeval. En nee, ze moeten elkaar niet. De bankjongen is in de ogen van de vertaalster een loser, een zielige aansteller waar ze van moet zuchten. Hij heeft een oogje op haar, maar is zo onhandig dat alles direct tenenkrommend misgaat. De schrijver wordt verliefd op de bankjongen, de vertaalster jaagt op de schrijver. Het zijn net drie jonge hondjes die achter elkaars staart aan rennen. Ik las deze fantastische roman in één nacht uit. Schaterlachend, hier en daar een traan plengend en steeds maar denkend: ik zit in een film! Wat een leuke, beeldende roman. Ik geef een 9.

Libelle.nl mag 20 exemplaren weggeven.
Vul het winformulier in en maak kans op 1 van deze 20 exemplaren. Deze winactie loopt tot en met 03 januari.

Ik was het niet
Kristof Magnusson
De Geus
285 pagina’s
ISBN 978 90 445 1737 8
€ 19,90

[rectangle]

Waar het over gaat: Als zijn zoon van 21 plotseling sterft, weet de vader niet waar hij het zoeken moet van verdriet.

De eerste zin: Papa doet ontdekkingen.

Waardering: 9

Twee dagen eerder gingen ze nog naar de opera: de vader, de moeder en de zoon. Dat de zoon meeging was een unicum: Lion vond opera zijn hele leven al zonde van zijn tijd. Logisch: als je 21 bent, ga je liever met je vrienden naar een rockconcert en rook je joints. Maar ze gingen dus. En ze hadden het goed met zijn drieën. Ze omhelsden elkaar op straat. Twee dagen later stierf de zoon.

Lievelingstrui

De zoon is een aangrijpende roman. Vooral omdat het een autobiografisch relaas is: schrijver Michel Rostain schrijft over zijn eigen verdriet, maar… gezien door de ogen van zijn zoon. Dat levert een bijna magisch verhaal op. De zoon vertelt over de laatste maanden, weken, dagen, uren voor zijn dood en wat hij daarin voor alledaagse dingetjes beleefde. Hij had een goed gesprek met zijn vader, hij maakte een autoritje, hij trok zijn blauwe lievelingstrui aan.

Zwarte rouw

Ook vertelt Lion over wat er na zijn dood gebeurde. De vader (steevast liefdevol papa genoemd) is zo in de war en zo ontredderd. Hartverscheurende scènes levert het op. Tijdens de begrafenis bijvoorbeeld, als de ouders op de grond ineenzakken van ellende. En later, als de vader de kleren en spullen van zijn zoon opruimt en doorzoekt op ‘tekens’. Natuurlijk zijn die er niet, maar hij hoopt er zo op. Het is diepe, zwarte, uitzichtloze rouw. En toch is De zoon geen ellendig boek. Het verdriet en het drama hebben steeds een lichte toets. Het verhaal bevat ook veel mooie, zelfs hilarische herinneringen. Ik geef een 9.

Maak kans op 1 van de 15 exemplaren. Vul hier het winformulier in en maak kans!

De zoon
Michel Rostain
Mouria
176 pagina’s
ISBN 978 90 4580 259 6
€ 17,95

[rectangle]

Waar het over gaat: Een bejaarde Australische schaapscheerder stopt met drinken.

De eerste zin: Op maandag rijden we naar de wijngaard van Butler, waar we vorige week ook al waren.

Waardering: 8.

Die lome, uitzonderlijk trage stijl: in het begin ergerde ik me eraan en dacht: man, schiet eens op. Maar eenmaal halverwege het eerste hoofdstuk werd ik kalm en las ik breed glimlachend de lome, zich herhalende zinnen. De eindeloze bespiegelingen over het werk in de wijngaard (Doen we eerst dit, of zullen we dat? Wat denk je? Tja, we kunnen…). Het is een hypnotiserende manier van schrijven die je de verschroeide wijngaarden van Australië in trekt, die je doet kokhalzen van dronkenschap in het plaatselijke café, waar alleen rauwe mannen komen.

Stomdronken

Het leven van hoofdpersoon Smithy is ‘een ellende’ geweest volgens de man zelf. De drank heeft veel kapotgemaakt. Zijn vrouw heeft haar biezen gepakt, hij heeft zijn kinderen niet opgevoed, hij is zijn halve leven stomdronken geweest.

En nu is zijn geheugen aangetast, maar zijn zachte karakter is gebleven. Het is een man om van te houden. Ondanks zijn korsakov neemt hij het op voor de zwakkeren en ziet hij het goede in de mens.

Dorpsroddels

Smithy zelf praat hier natuurlijk niet over, in dit boek wordt veel gezwegen. En gekeken. Naar de werkzaamheden, naar tafereeltjes in het café. Mooi is dat. En steeds is er dat trage, hete land. En het harde werken op het land, waar de mannen de dorpsroddels van alle kanten bekijken. Op een dag staat een van de dorpsmeisjes bij Smithy voor de deur: ze is gevlucht voor haar alcoholische, gewelddadige man. Haar geschiedenis symboliseert het verschroeide Australische land. De schrijver had haar iets minder aandacht mogen geven, ik had graag nog meer geweten van die ontroerende Smithy zelf. Toch: een 8.

Libelle.nl mag 10 exemplaren weggeven.
Doe mee en win!

De oogst en het gisten
Jeremy Chambers
Cossee
304 pagina’s
ISBN 978 90 5936 329 8
€19,90

[rectangle]