Mijn conclusie is heel simpel: ik heb zeker niet gefaald. Integendeel. Ik heb blijkbaar een heel fijn leven waarbij ik kan genieten van alles wat ik doe zonder me schuldig te voelen, zonder mezelf te haten en zonder dat ik denk: ja maar wat als… Eigenlijk zijn de eerste tien dagen van het jaar een bevestiging, een applaus voor mezelf. Heb ik overbodige dingen gedaan? Mwah. Ik heb minstens om de dag gesport en heel bewust ook. Ik heb niet overbodig gegeten en ik heb zeker opgelet op mijn chocola-inname. Dat is op zich een pluspunt. En het winkelen… die enorme berg make-up had ik niet nodig. En dat leren rokje, inmiddels is het de achttiende ofzo, was zeker niet nodig. Maar het is een nieuw jaar, het een nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik hou van nieuwe spullen. En met mij de halve mensheid denk ik zo.[rectangle]

Waarom grijpen we anders met z’n allen een nieuw jaar aan om plannen te maken voor dingen die we willen veranderen? Waarom beginnen we elke maandag of eerste van de maand opnieuw met goede voornemens? Waarom houden auteurs toch van lege boekjes, met die glimmende witte pagina’s? Blijkbaar houden we van een schone lei. Houden we ervan of wensen we overtollige ballast af te werpen. Die nieuwe datum, dat schone blad, het is de start voor verandering, het afwerpen van ballast. Maar wat als die ‘ballast’ eigenlijk heel comfortabel is? Waarom zou je die dan afwerpen? En überhaupt ‘ballast’ noemen? Kan het zijn dat een ander woord voor ‘ballast’ lifestyle is? En dan van het soort dat we prettig vinden? Ik ga het nog ‘ns even tien dagen aanzien. Daarna praten we verder.

[rectangle]

Ik heb Astrid, Gediz, Desiree en Nathalie huiswerk gegeven tijden mijn vakantie. Ik wilde een lijst met BN’ers die ze graag zouden willen interviewen. Zonder verdere beperkingen. Het is erg leuk om te zien wat voor lijst mensen die in het dagelijks leven geen BN’ers interviewen, samenstellen. Vooral als ‘the sky the limit is’. Ik zie die lijst en weet in één oogopslag wie wel kan, niet kan, niet wil, niet aan de orde is en vooral: hoe breed de correspondenten georiënteerd zijn.

Ja Michelle Obama, die willen we allemaal wel in Libelle maar laten we eerlijk zijn: die zit eerder bij Oprah dan bij ons op de redactie. Toch is het niet uit te sluiten dat we haar interviewen maar of dat binnen de deadlines gaat lukken durf ik te betwijfelen. Als we nou zelf een First Lady hadden, hadden we háár kunnen vragen maar vooralsnog kunnen we Minister President Rutte alleen maar vragen of hij denkt dat er in deze regeerperiode nog een First Lady gaat komen. Als hij daar al iets over kan zeggen, lijkt me 17 februari tijdens Libelle Nieuwscafé Live het juiste moment ervoor.

Aan mij nu de taak om de vier uitgekozen BN’ers die de correspondenten gaan interviewen te benaderen. Er staan deadlines bij die voor een pro al ondoenlijk zijn laat staan voor een beginnende correspondent. Als er echter één ding is wat ik de afgelopen jaren heb geleerd op de redactie van het grootste weekblad van Nederland is het wel: wie niet waagt die niet wint. De lat ligt hoog. Zoals het hoort. Des te meer reden om terug te komen naar Nederland volgende week.

Dat moet dus anders dit jaar, heb ik bedacht. Verstandiger. Minder stress is nou eenmaal goed voor me. Dus is het plan om ’s ochtends te sporten, elke dag. Gewoon thuis oefeningen doen. En om de dag zwemmen, zó lekker! En voor 13.00 uur maak ik geen afspraken buiten de deur meer, de stress in het verkeer is niet goed voor me. En ’s avonds ga ik ook ‘ns uit. Ook als ik er geen zin in heb omdat het koud is. Socializen is goed voor me. En het belangrijkste: eten. Goed zorgen voor mezelf begint met goed eten. Geen chocola in plaats van een avondmaaltijd, geen dropjes onderweg in plaats van de lunch. Die keuken wil ook gebruikt worden. Dat ga ik dus doen. In 2011. Zeg ik nu. Gelukkig zit ik nog in Turkije, daar is het makkelijker om me aan mijn goede voornemens te houden. Eten, nu! Buiten de deur, uiteraard.

Voor een chaoot als ik – duizendpoot is een beter woord – zijn planning en deadlines houvasten in mijn leven. Het zijn bakens waar ik heen moet, tussen alle partijen, lunches, afspraken en interviews heen. En omdat we de eerste keer nog niet gehad hebben, wordt er in mijn nek gehijgd. We weten alleen in theorie hoe het eruit gaat zien totdat de eerste keer geweest is. Dat geldt ook voor de Libelle Nieuwscafé bijlage, de glossy krant die vanaf februari gaat verschijnen. Momenteel wordt die in elkaar gezet. Ik begeleid de columnisten Thomas Acda, Lies Visschedijk en Rick Nieman wat inhoudt dat ík opgejaagd word: “wáár blijven de columns?!”. En dan vergeet ik natuurlijk de columnist van maand: Mark Rutte. De eerste drie columnisten zijn redelijk goed bereikbaar en aanspreekbaar, de laatste heeft een out of the office aan. Althans, mijn contact in het torentje. Ja dan houdt het op, deadline of niet ook hier geldt: de agenda van de excellentie is leidend.

Gelukkig heb ik nog meer te doen: de gasten van het (eerste!) Nieuwscafé event. Naast Rutte komen ook artiesten en auteurs optreden. Wie dat zijn, is nu nog even de vraag. We hebben twee grote namen uitstaan maar goh, ook artiesten hebben wel eens vakantie (gelukkig maar). En hoewel mensen via via laten doorsluimeren dat ze wel willen, moet het eerst bevestigd worden eer het in Libelle afgedrukt kan worden. Hetzelfde gaat op voor de auteurs. Ik heb een superduo benaderd, van wie de één ‘ja!’ roept en de ander in het buitenland zit. Ook hier gok ik op een uiteindelijk‘ja!’ maar zonder bevestiging mag niets worden afgedrukt – en terecht.

Er zijn gelukkig ook dingen die bevestigd zijn: de Libelle correspondenten gaan iedere maand een BN’er interviewen. Ik ga ze hierbij helpen. En guess what: de eerste BN’er heeft bevestigd! Hoera!! Nu alleen nog de locatie, visagist en fotograaf regelen. En de RTL filmploeg informeren, die gaan er een verslag van maken voor Life4You.

Kortom: je kunt niet vroeg genoeg beginnen met de organisatie van het tweede Libelle Nieuwscafé. In maart. Of april, hangt af van de agenda van de minister. Voor nu wens ik jullie vanaf mijn vakantieadres in Turkije een supermooi 2011. En ik reken erop dat jullie massaal komen naar de Libelle Nieuwscafé events die we gaan organiseren. Dus zet het eerste Libelle uitje van 2011 alvast in je agenda: het Libelle Nieuwscafé event is op 17 februari, Grand café Dudok in Den Haag vanaf 13.00 uur.

Hetzelfde geldt voor een tweede huis, zeker als het in het buitenland staat. Als je er naartoe wilt, heeft het minstens maanden leeggestaan. En een huis dat leegstaat, wordt hoe dan ook vies. Nou ja, stoffig. Dan is het nog maar afwachten wat de invloed van de weersomstandigheden is geweest. Aardbevingen maken het er niet prettiger op, weer en wind kunnen zorgen voor lekkages. En hoe hebben de leidingen en de elektra zich gehouden? Zijn de automatische betalingen wel afgeschreven, is er nog stromend water en licht? En als je dan alles hebt gehad, heb je nog zaken als metaalmoeheid of simpelweg ouderdom waardoor ongebruikte dingen uit het niets ermee ophouden. Kortom, je kunt niet midden in de nacht in je tweede huis aankomen zonder maatregelen te treffen.[rectangle]

Het begint met de werkster. De mededeling dat je komt, betekent dat het huis schoongemaakt en de bedden opgemaakt moeten worden. Ook is het fijn als er een lichtje brandt – in het buitenland is de straatverlichting niet zo vanzelfsprekend als in Nederland. Dat is de eerste hindernis: thuiskomen in een schoon huis, is de helft van zorgen. Eenmaal binnen, komt de rest vanzelf. Het drinkwater dat uit de cooler komt, blijkt op. En de reservetank leeg. Stom. Maar het uitzicht maakt veel goed. Als tenminste de rolluiken opengaan. Het treksysteem blijkt het begeven te hebben wat ertoe leidt dat de rolluiken niet van hun plek komen. Zo zit je opeens midden in de nacht in een donker hol in plaats van in een ruim en licht appartement.

Gelukkig staat het huis in een land waar mensen nog werken voor hun geld. De volgende ochtend wordt een kwartier nadat ik bel veertig liter drinkwater bezorgd. Voor de rolluiken geldt hetzelfde. Nog voor het ontbijt staat een ander mannetje de boel op te nemen en bevestigt hij dat hij de klus kan klaren. “Maar jullie gaan buiten de deur ontbijten?! Ja, dan zijn jullie zeker twee uur weg. Bel me maar als jullie weer terugkomen.” Zo gezegd zo gedaan. Nog geen 24 uur na aankomst werkt alles weer in het tweede huis. En ga ik hyperventileren bij het idee dat me dit in Nederland zou zijn overkomen. Waarschijnlijk zou ik tweeënhalf week later nog zonder drinkwater in een hermetisch afgesloten huis zitten.

We gaan voor de eerste keer een krant maken, de Libelle bijlage die vanaf februari één keer per maand gaat verschijnen. Hoe deze krant eruit gaat zien wordt nog ontwikkeld en ontworpen. De papiersoort staat vast, evenals het formaat: dik glanzend papier op tabloid formaat. De ideeën staan ook vast: een interview door ieder van de finalisten en columns van leuke mensen zoals Rick Nieman, Lies Visschedijk en Thomas Acda. Maar hoe het eindresultaat er in de praktijk zal uitzien, is op dit moment nog een verrassing. En hoe het werken met zoveel nieuwe en verschillende mensen zal werken, is dat ook.

Daarnaast komt het Libelle Nieuwscafé, een maandelijkse talkshow vanaf februari dat wordt opgenomen en uitgezonden vanuit Grand café Dudok. Waarmee meteen alles gezegd is want op de datum van de eerste na (17 februari, de dag dat Mark Rutte tijd voor het Libelle Nieuwscafé heeft gemaakt in zijn agenda) is het nog één grote black box. Ja, we hebben een draaiboek maar dat is op dit moment niets meer dan een wensenlijstje aan gasten. Die inmiddels benaderd zijn en hebben aangegeven dat ze willen komen maar het nog niet in hun agenda hebben vastgelegd (mensen, als Mark Rutte kan, kunnen jullie ook!).

En alsof dit niet genoeg is gaan we een maandelijks item maken voor RTL’s Life4You. Ook dit onderdeel van het project waar Astrid, Desiree, Gediz en Nathalie deel van uit gaan maken is nog niet bekend. Ja, in theorie wel. Maar hoe het in de praktijk zal uitwerken daarover stressen nog zo’n tien mensen vanuit de Libelle redactie. Terwijl ik het opschrijf krijg ik een knoop in mijn buik. De tijd zal voorbij vliegen, voor je het weet is het januari. Komt de deadline dichterbij en is het opeens 17 februari. Gelukkig ben ik dol op nieuwe projecten die zich in de loop van het traject zullen uitkristalliseren. De vier correspondenten op de tribune weten niet wat ze te wachten staat, maar hebben er zin in. Ik ook. Kom maar door met die deadlines!

En toen kwam het nieuws. Een omvangrijke pedo-zaak. Een of andere man die op een kinderdagverblijf werkt én thuis op kindertjes past, blijkt zeker vijftig kinderen tussen de nul en vier jaar misbruikt te hebben. Het eerste wat opkomt, is ongeloof. Daarna het perverse. Nul tot vier, sorry?! Hoe kom je erbij? Hoe kan zoiets bestaan? Hoe kan iemand zoiets willen? En het derde wat bij bij, nota bene de kinderloze, opkomt is: waarom durven mensen hun kinderen bij vreemden achter te laten. Bij vreemde mannen nota bene? Is niet het eerste wat we kindertjes leren als ze beginnen te begrijpen: nooit snoepjes van vreemden aannemen? Nooit met vreemde mannen meegaan? We zeggen nooit vreemde vrouwen. Dus het vierde wat bij me opkwam was: welke ouder laat zijn kind achter bij een man?! [rectangle]

Het uiten van die gedachtegang op twitter kwam me op veel reacties te staan. Waarom zou je als man niet op kinderen mogen passen? Waarom zou je als ouder je kind niet aan een man toevertrouwen? Bovendien heb je als ouder geen keuze: je bent allang blij dat je kind op een kinderdagverblijf terecht kan. Ja, in een wereld waarin man en vrouw gelijk zijn, moeten mannen ook op kinderen mogen passen. En waar je je kind achterlaat, is ook niet belangrijk, áls je je kind maar kunt achterlaten.

Dat kan. Maar in mijn perfecte wereld, perfecte kinderloze world nota bene, zou ik mijn kind nooit aan een man toevertrouwen. Sterker nog, ik weet niet of ik het als baby al op een crèche zou achterlaten. Zolang het thuis verzorgd kan worden, zou ik de vreemden achterwege laten. Komen we bij de thuiszorg: de perverseling paste ook thuis op kinderen. Blijft mijn vraag en verbazing recht overeind staan: welke ouder haalt een man van internet zijn huis in om op zijn kinderen te passen?! Hoe haal je zoiets in je hoofd?!

Als kind van immigranten zou ik nog iets anders overwegen: kinderen leren taal die ze horen. Als de oppas, opvang of babysit geen ABN spreekt, zal het kind dit ook niet snel leren. Nooit, maar dan echt nooit zou ik mijn kind toevertrouwen aan mensen die ‘de’ en ‘het’, ‘hebben’ en ‘zijn’ niet uit elkaar kunnen houden. Om je kind toe te vertrouwen aan een man uit Riga, die in 2004 naar Nederland is gekomen tja, het zal wel als discrimineren worden opgevat en gedeeltelijk is het ook zeker zo maar echt, kinderen zijn geen sociaal experiment. Nooit en te nimmer zou ik dat toestaan.

Op twitter klonk toen de opmerking: ‘o, kindermishandeling en pedo-praktijken zijn dus de schuld van de ouders?’ Nee. Dat zeg ik niet. Ik zeg alleen dat ik mijn kind nooit zou toevertrouwen aan een man of vrouw die geen ABN spreekt. En zeker niet aan een man.

Maar goed, ik heb dan ook geen kinderen. Dat is – nog steeds – mijn perfecte wereld.

Dus wat er nu nog te verbouwen valt? Details. Puur de details. Heus. Er is geschilderd dit jaar. Een stuk van het dak (balkon eigenlijk) is vervangen. Ik heb de tuin laten doen. En ik heb mijn interieur enigszins aangepast. In Turkije heb ik de straat laten opknappen die naar mijn huis leidt. En volgens mij was dat het wel. Toch is het een ding, dat verbouwen. Of interieur veranderen. Er gaat veel tijd en energie inzitten. Ik vind het leuk, ik biecht het maar gewoon op. Het verschuiven van de tafel leidt tot de aanschaf van twee nieuwe stoelen. De aanschaf van twee nieuwe stoelen leidt tot de aanschaf van een nieuw kleed. De aanschaf van het nieuwe kleed leidt tot de aanschaf van nóg een kleed. De aanschaf van het tweede kleed leidt tot een herontdekking van de bank in een andere ruimte. De herontdekking (én verhuizing naar de juiste ruimte) van de bank leidt tot de aanschaf van een nieuwe fauteuil. De aanschaf van de nieuwe fauteuil leidt tot herontdekking van twee schilderijen in andere ruimte. De herontdekking van twee schilderijen (én verhuizing naar de juiste ruimte) leidt tot de conclusie dat er nog wel een schilderij bij kan. Of twee. Pfff, het is, heus, redelijk vermoeiend om altijd maar bezig te zijn. En plezier te hebben aan het verfraaien van je woon- en werkomgeving. Ik vind het belangrijk hoe ik erbij zit. En werk. De studeerkamer is het volgende projectje. Als het goed is, wordt dat opgelost door een verschuiving van meubels naar de juiste ruimte. Dit jaar nog. Want volgend jaar, in 2011, ga ik niet mijn interieur veranderen. Of mijn huis verbouwen. Heus.

Nou ja, op twee uitzonderingen na: de achterkant van het huis moet geschilderd worden. En er moet een hek om het dakterras. Nu maar hopen dat de Turkse buurvrouw haar huis, mijn benedenhuis niet te koop zet… 

Het gevolg: een dodelijk vermoeide Ebru. Afgelopen week stortte ik in. Qua werk doe ik echt niet eens zo veel: twee columns in de week, twee interviews in de week, 1x radio per week en om de week een keer extra radio of een column. Heus, dat neemt niet zo veel tijd in beslag. Wat echter wel tijd en vooral energie kost, is het regelwerk dat er bij komt kijken. Het bellen. Het mailen. Het opnieuw bellen. En opnieuw mailen. Het verkeer, de files. En wat erbij inschiet, is mijn sociale leven. Uit eten met vrienden? Huilend zei ik van de week een afspraak af: “Sorrysorrysorry, het gaat me niet lukken, echt niet”. En dan uitleggen dat het niets persoonlijks is, écht niet maar dat je hartkloppingen hebt en de aderen in je hoofd zich roeren. Dat je er écht even geen stress erbij kunt hebben want uiteten gaan, dat kost minstens vier uur, reistijd inbegrepen. Vier hele uren die ik niet kan missen momenteel. Hetzelfde geldt voor mijn cursus binnenhuisarchitectuur: ik doe het 100% voor mezelf, ik vind het heel erg leuk, maar tijd heb ik er niet voor. Het is passen en meten, en ook overslaan. Met pijn in mijn hart maar echt, een cursus in Rotterdam terwijl er werk op je wacht, het zit er niet in. [rectangle]

Dus afgelopen weekend ging de stekker eruit. Afspraken heb ik afgezegd en de wekker genegeerd. Een weekend heb ik bijgeslapen. Ben ik weer boodschappen gaan doen. Heb gekookt. En ben ik naar een verjaardagspartijtje geweest. Want ‘nee’ zeggen tegen een vriendin die veertig wordt en die ik al twintig jaar ken… Nee, dat kan ik niet.

Werken. Er moet gewerkt worden. Ik loop een stuk of wat deadlines achter. De opdrachten stapelen zich op. En de vooruitzichten voor het einde van dit jaar en de eerste helft van 2011 zijn zó leuk. En hectisch. Voorlopig ga ik even geen gala’s organiseren maar me op Libelle & Co. focussen. En ook al zal achteraf blijken dat de organisatie van het Tannet-gala de stilte voor de Libelle-storm zal zijn, het doet me nu even niets. Vanaf nu ben ik zwaar Libelle gefocust. Ik heb er zin in!